ଅନ୍ଯାନି ଚ ସୁକର୍ମାଣି କୃତାନି ତେନ ଧୀମତା । ଯେନାଦିଖଂଡଂ ସଦସି ଶ୍ରୁତଂ ସଂଶ୍ରାଵିତଂ ତଥା
ଅନ୍ୟ ଭଲ କାମ ମଧ୍ୟ ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସଦସିରେ ମୂଳ ଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରଚାର କରିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ସମାଧୀତ୍ଯ ନାନାଭୋଗାନ୍ସମଶ୍ନୁତେ । ଅଂତଃପୁରଗନାରୀଣାଂ ସୁଖସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
ସ୍ୱର୍ଗ ଖଣ୍ଡ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଶୁଇ ଉଠିବା ପରି।
କିଂକିଣୀରଵସନ୍ନାଦୈସ୍ତଥା ମଧୁରଭାଷଣୈଃ । ଇଂଦ୍ରସ୍ଯାର୍ଧାସନଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଇଂଦ୍ରଲୋକେ ଵସେଚ୍ଚିରମ୍
କିଂକିଣୀର ରବ ଓ ମଧୁର କଥାରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହନ୍ତି।
ତତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଭଵନଂ ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ତତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ । ସପ୍ତର୍ଷିଭଵନେ ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତି ତତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହକୁ, ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି; ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଗୃହରେ ଭୋଗ କରି, ତାପରେ ଧ୍ରୁବକୁ ଯାନ୍ତି।
ତତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେଜୋମଯଂ ଵପୁଃ । ତତ୍ରୈଵ ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ନିର୍ଵାଣଂ ପରମୃଚ୍ଛତି
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ଆଲୋକରେ ଗଠିତ ଦେହ ପାଇ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଲଭି, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ମୋକ୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ସଦ୍ଭିଃ ସହ ଵସେଦ୍ଧୀମାନ୍ସତ୍ତୀର୍ଥେ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍ । କୁର୍ଯାଦେଵ ସଦାଲାପଂ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ସଦା ଭଲ କଥା ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ର ପାଦ୍ମଂ ମହାଶାସ୍ତ୍ରଂ ସର୍ଵାମ୍ନାଯଫଲପ୍ରଦମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ଚ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ମହାପୁଣ୍ଯଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ନାମକ ମହାଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଭଜଧ୍ଵଂ ଗୋଵିଂଦଂ ନମତ ହରିମେକଂ ସୁରଵରଂ ଗମିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ଲୋକାନତିଵିମଲଭୋଗାନତିତରାମ୍ । ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ହେ ଲୋକା ଵଦତ ହରିନାମୈକମତୁଲଂ ଯଦୀଚ୍ଛାଵୀଚୀନାଂ ସୁଖତରଣମିଷ୍ଟାନି ଲଭତ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜନ କର, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଅତି ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଶୁଣ, ହରିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାମ କହ; ଯଦି ତୁମେ ନରକର ଦୁଃଖକୁ ଅଟିକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡେ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ବାଉଠିଅ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୌନକ ଉଵାଚ । କର୍ମଣା କେନ ଭୋଃ ସୂତ ଚୈନସାଂ ସଂକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍ । ଶ୍ରୀହରେଶ୍ଚ କୃପା ଭୂଯାତ୍ତଦ୍ଵଦସ୍ଵାନୁକଂପଯା
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ପାପର ନାଶ ହୁଏ? ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କୃପା ବଡ଼ ହେଉ, ଦୟାକରି ଏହା କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁ ଶୌନକ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପାପନାଶନମ୍ । ଯେନ ଵିଷ୍ଣୋଃ କୃପା ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଵୃଜିନକ୍ଷଯକାରିଣୀ
ସୂତ କହିଲେ: ଶୌନକ, ଶୁଣ, ମୁଁ କହିବି କଣ ଶୁଣିଲେ ପାପର ନାଶ ହୁଏ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ଉପଜେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୁଏ।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ର ଭକ୍ତିଭାଵସମନ୍ଵିତଃ । କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ନାନାଵିଧାନେନ ସପର୍ଯ୍ଯାଂ ଶ୍ରୀଜଗଦ୍ଵିଭୋଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
କଲୁଷଂ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯେତ କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ମୁନେ । ତସ୍ମିନ୍ଶ୍ରୀରମଣସ୍ଯାସ୍ଯ କୃପା ଜାତା ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ଦୂଷିତତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ହେ ମୁନି; ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ଦୟା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଉପଜେ।
ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମନ୍ନଦାନଂ ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯଂତି ପାପାନି ତମାଂସୀ ଵାରୁଣୋଦଯେ
ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଅନ୍ନ ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ଉଷାରେ ଅନ୍ଧାର ଭଳି ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯୋ ନରଃ ଶ୍ରୀହରିଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ନପନଂ ପଯସା ଦ୍ଵିଜ । ତତ୍ପ୍ରୀତିଃ ଶ୍ରୀହରେଃ ସଦ୍ଯୋ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଶର୍କରାଦିଭିଃ
ଯେଉଁଠି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଏ, ବିଶେଷ କରି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ, ସେ ସତ୍ୟ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ପ୍ରୀତି ତୁରନ୍ତ ଲଭେ।
ମଂତ୍ରଂ ଵିନା ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ର ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୀହରଯେ କିଲ । ପାଷାଣସଦୃଶଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦାତା ଯାତି ଅଧୋଗତିମ୍
କିନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ପାଥର ସଦୃଶ ଫୁଲ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦାତା ନିମ୍ନ ଗତିକୁ ପାଏ।
କ୍ଷ୍ମାସୁରାଯ ଚ ମୂର୍ଖାଯ ପାଷାଣସଦୃଶଂ ତୁ ଯତ୍ । ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦାନଂ ନରୋ ଯୋ ଵୈ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏବଂ ଯଦି କୌଣସି ଅନୁଚିତ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପାଥର ସଦୃଶ ଦାନ ଦିଏ, ସେ ଦାନରେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାହୀନୋ ଦ୍ଵିଜୋ ମୋହାଦ୍ଦାନଂ ଗୃହ୍ଣାତି ମୂଢଧୀଃ । କାଲାନଲଂ ଯଥା ଜୀର୍ଣଂ ତେନ ସ ନିରଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜାତି ଜ୍ଞାନ ନଥିବା, ମୂଢ଼ତାରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଗଲା ଭଳି, ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯଥା ଦାରୁମଯୋ ହସ୍ତୀ ମୃଗଶ୍ଚିତ୍ରମଯୋ ଯଥା । ଵିଦ୍ଯାହୀନୋ ଦ୍ଵିଜୋ ଵିପ୍ର ତ୍ରଯସ୍ତେ ନାମଧାରକାଃ
ଯେପରି କାଠରେ ତିଆରି ହାତୀ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ତିଆରି ମୃଗ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ଦ୍ୱିଜାତି; ଏମାନେ କେବଳ ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଥାଧ୍ଵନିସ୍ଥିତଂ ଵାରି ପଵନାର୍କେଣ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି । ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁ ପାର୍ଷଦଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି କଲ୍ମଷମ୍
ଯେପରି ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ପାଣି ପବନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ଭକ୍ତିରେ ପାର୍ଷଦକୁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଦୂଷିତତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯୋ ନରଶ୍ଚାଶ୍ଵିନେ ମାସି ସଘୃତାନ୍ପୂର୍ଣିମା ଦିନେ । ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୀହରଯେ ଲାଜାନ୍କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ତୁ ଵରାଟିକାମ୍
ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଘୀ ଦିଆ ଲାଜ କିମ୍ବା ଖେଳାର ଲାଗି ଏକ ମୁଦ୍ରା ଦିଏ—
ଭକ୍ତ୍ଯା ଯାତି ହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତଃ । ନ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯୋ ନରୋ ମୋହାତ୍ତସ୍ମିନ୍ନ ତୁଷ୍ଟିଦୋ ହରିଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେ ହରିଙ୍କର ନିବାସକୁ ପାଏ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ତାରେ ଦାନ ଦେଇନାହିଁ, ହରି ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନାହିଁ।
ଵରାଟିକାଂ ଯାଵତୀଂ ଯୋ ହରଯେ ପୌର୍ଣିମାଦିନେ । ତାଵଦ୍ଦିନଂ ହରେଃ ସ୍ଥାନଂ ଚାଶ୍ଵିନେ ସଂଵସେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ଯେତେ ଟିକିଆ ହରିଙ୍କୁ ଦେଇପାରିବେ, ସେତେ ଦିନ ଅଶ୍ୱିନ ମାସରେ ହରିଙ୍କ ଧାମରେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ବାସ କରିବେ।
କରଵୀରପୁରେ ହ୍ଯାସୀତ୍ପୁରା ଶୂଦ୍ରୋଽପି ନିର୍ଦ୍ଦଯଃ । କାଲଦ୍ଵିଜୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ୍ନା ପାପୀ ଭଯଂକରଃ
କରବୀରପୁର ନାମକ ସହରରେ ପୂର୍ବେ କାଳଦ୍ୱିଜ ନାମକ ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଭୟଙ୍କର ପାପୀ ଶୂଦ୍ର ବସୁଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ୍ଵକାର୍ଯନିରତଃ ସୋଽପି ସ୍ଵାମିକାର୍ଯପ୍ରଣାଶକଃ । ଏକଦା ପଂଚତାଂ ଯାତୋ ଯମଦୂତା ଭଯଂକରାଃ
ସେ ସଦା ନିଜ କାମରେ ଲାଗିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମାଲିକଙ୍କ କାମକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଆସିଲେ।
ଆଗତାସ୍ତଂ ସମାନେତୁଂ ଯମସ୍ଯତୁ ନିକେତନମ୍ । ବଦ୍ଧ୍ଵା ନିନ୍ଯୁଶ୍ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ସଚିଵଂ ଯମଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ, ଯମ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀକୁ ପଚାରିଲେ।
ଯମ ଉଵାଚ । ଅସ୍ଯ କିଂ ଵିଦ୍ଯତେଽମାତ୍ଯ କର୍ମାପି ଚ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ସମୂଲଂ ତୁ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଵିଚକ୍ଷଣ
ଯମ କହିଲେ: 'ହେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ, ଏହି ଲୋକର କେଉଁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାମ ଅଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ କୁହ।'
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ଉଵାଚ। ଅସୌ ପାପୀ ଦୁରାଚାରଃ ସ୍ଵାମିକାର୍ଯପ୍ରଣାଶକଃ । ନାସ୍ତି ପୁଣ୍ଯଂ ଚାଣୁମାତ୍ରଂ ନରକେ ପରିପଚ୍ଯତାମ୍
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କହିଲେ: 'ଏହି ଲୋକଟିଏ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର, ମାଲିକଙ୍କ କାମ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ଅଣୁମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ। ସେ ନରକରେ ଭଲଭାବେ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉ।'
ଶତମନ୍ଵନ୍ତରଂ ରାଜନ୍ନାଗଯୋନୌ ଚ ନିଷ୍ଠୁରଃ । ପାଷାଣେ ଜନ୍ମ ଚାସାଦ୍ଯ ଗୃହେ ସ୍ଥାତୁଂ ନିରଂତରମ୍
ହେ ରାଜା, ସେ ଶତ ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସାପର ଗର୍ଭରେ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ପରେ ପଥର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଘରେ ସଦା ରହିବେ।
ସୂତ ଉଵାଚ । ତାଵତ୍କାଲଂ ତତୋ ଵିପ୍ର ନିରଯେ ସ ପପାତ ହ । ତତୋଽପ୍ଯଶ୍ମଗୃହେ ନାଗଯୋନୌ ଜାତଃ ସୁଦୁଃଖିତଃ
ସୂତ କହିଲେ: 'ଏଭଳି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନରକକୁ ପତିତ ହେଲେ, ପରେ ପଥର ଘରରେ ସାପର ଗର୍ଭରେ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।'