ହୃଦଯଂ ତତ୍ର ଵୈ ପାଦ୍ମଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାମୃତମଶ୍ନୁତେ । ପାଦ୍ମମେତତ୍ପୁରାଣଂ ତୁ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋଭଵଦ୍ଧରିଃ
ଏଠାରେ ହୃଦୟ ହେଉଛି ପଦ୍ମ; ଏହା ଶୁଣିଲେ ଅମୃତତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ପଦ୍ମ ପୁରାଣ ନିଜେ ଦେବତା ହରି ଭାବେ ହେଇଥିଲେ।
ଯସ୍ଯୈକାଧ୍ଯାଯମଧ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵୈଃ ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ରାଦିମଂ ସ୍ଵର୍ଗମିଦଂ ସର୍ଵପାଦ୍ମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ପଢିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହା ମୂଳ ସ୍ୱର୍ଗ, ସମସ୍ତ ପଦ୍ମର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ମହାପାତକିନୋପି ଯେ । ମୁଚ୍ଯଂତେ ତେପି ପାପେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଚୋ ଜୀର୍ଣାଦ୍ଯଥୋରଗାଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଲେ ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଯେପରି ଅଜଗର ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରଃ ସର୍ଵଧର୍ମ୍ମବହିଷ୍କୃତଃ । ଆଦିସ୍ଵର୍ଗଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଯତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯଦି କେହି ଅତି ଖରାପ ଆଚରଣର ହୋଇଥିବେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରି ଥିଲେ, ମୂଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଲେ ତାହାର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଆଦିସ୍ଵର୍ଗମିଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ । ମାଘେମାସେ ପ୍ରଯାଗେ ତୁ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରତିଦିନଂ ନରଃ
ଏହି ମୂଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ପାଏ; ମାଘ ମାସରେ ପ୍ରୟାଗରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିଲେ,
ଯଥା ପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ତଥା ହି ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଭଵେତ୍ । ଦତ୍ତା ତେନ ସ୍ଵର୍ଣତୁଲା ଦତ୍ତା ଚୈଵ ଧରାଖିଲା
ଯେପରି ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହୁଏ; ଏହା ଏମିତି ଯେ ସେ ସୁନା ତୁଳା ଓ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଛି।
କୃତଂ ଵିତରଣଂ ତେନ ଦ୍ରରିଦ୍ରେ ଯତ୍କୃତମୃଣମ୍ । ହରେର୍ନାମସହସ୍ରାଣି ପଠିତାନି ହ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ
ସେ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବିତରଣ କରିଛି, ଯେଉଁ ଋଣ ଥିଲା ତାହା ଶୋଧ କରିଛି; ହରିଙ୍କ ନାମ ହଜାର ହଜାର ଥର ପଢିଛି।
ସର୍ଵେଵେ ଦାସ୍ତଥାଧୀତାସ୍ତତ୍ତତ୍କର୍ମକୃତଂ ତଥା । ଅଧ୍ଯାପକାଶ୍ଚ ବହଵଃ ସ୍ଥାପିତା ଵୃତ୍ତିଦାନତଃ
ସମସ୍ତ ଦାନ ଓ ଅଧ୍ୟୟନ, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ, ଓ ଅନେକ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଇ ସ୍ଥାପିତ କରିଛି।
ଅଭଯଂ ଭଯଲୋକେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତଂ ତେନ ତଥା ଦ୍ଵିଜାଃ । ଗୁଣଵଂତୋ ଜ୍ଞାନଵଂତୋ ଧର୍ମଵଂତୋନୁମାନିତାଃ
ଭୟର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଛି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; ଗୁଣବତୀ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମବତୀ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛି।
ମେଷକର୍କଟଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ତୋଯଂ ଦତ୍ତଂ ସୁଶୀତଲମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ ଗଵାର୍ଥେ ଚ ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶ୍ଚ ତେନ ହି
ମେଷ ଓ କର୍କଟ ମଧ୍ୟରେ ଶୀତଳ ଜଳ ଦାନ କରିଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଉଁ ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛି।
ଅନ୍ଯାନି ଚ ସୁକର୍ମାଣି କୃତାନି ତେନ ଧୀମତା । ଯେନାଦିଖଂଡଂ ସଦସି ଶ୍ରୁତଂ ସଂଶ୍ରାଵିତଂ ତଥା
ଅନ୍ୟ ଭଲ କାମ ମଧ୍ୟ ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ କରିଛନ୍ତି, ଯିଏ ସଦସିରେ ମୂଳ ଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରଚାର କରିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ସମାଧୀତ୍ଯ ନାନାଭୋଗାନ୍ସମଶ୍ନୁତେ । ଅଂତଃପୁରଗନାରୀଣାଂ ସୁଖସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
ସ୍ୱର୍ଗ ଖଣ୍ଡ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ସେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଶୁଇ ଉଠିବା ପରି।
କିଂକିଣୀରଵସନ୍ନାଦୈସ୍ତଥା ମଧୁରଭାଷଣୈଃ । ଇଂଦ୍ରସ୍ଯାର୍ଧାସନଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଇଂଦ୍ରଲୋକେ ଵସେଚ୍ଚିରମ୍
କିଂକିଣୀର ରବ ଓ ମଧୁର କଥାରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହନ୍ତି।
ତତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଭଵନଂ ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ତତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ । ସପ୍ତର୍ଷିଭଵନେ ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତି ତତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହକୁ, ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି; ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଗୃହରେ ଭୋଗ କରି, ତାପରେ ଧ୍ରୁବକୁ ଯାନ୍ତି।
ତତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେଜୋମଯଂ ଵପୁଃ । ତତ୍ରୈଵ ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ନିର୍ଵାଣଂ ପରମୃଚ୍ଛତି
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ଆଲୋକରେ ଗଠିତ ଦେହ ପାଇ, ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଲଭି, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ମୋକ୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ସଦ୍ଭିଃ ସହ ଵସେଦ୍ଧୀମାନ୍ସତ୍ତୀର୍ଥେ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍ । କୁର୍ଯାଦେଵ ସଦାଲାପଂ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ, ସଦା ଭଲ କଥା ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ର ପାଦ୍ମଂ ମହାଶାସ୍ତ୍ରଂ ସର୍ଵାମ୍ନାଯଫଲପ୍ରଦମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ଚ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ମହାପୁଣ୍ଯଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେଠାରେ ପଦ୍ମ ନାମକ ମହାଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଭଜଧ୍ଵଂ ଗୋଵିଂଦଂ ନମତ ହରିମେକଂ ସୁରଵରଂ ଗମିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ଲୋକାନତିଵିମଲଭୋଗାନତିତରାମ୍ । ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ହେ ଲୋକା ଵଦତ ହରିନାମୈକମତୁଲଂ ଯଦୀଚ୍ଛାଵୀଚୀନାଂ ସୁଖତରଣମିଷ୍ଟାନି ଲଭତ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜନ କର, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ଯିଏ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ଅତି ପବିତ୍ର ଆନନ୍ଦର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଶୁଣ, ହରିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାମ କହ; ଯଦି ତୁମେ ନରକର ଦୁଃଖକୁ ଅଟିକିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡେ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ବାଉଠିଅ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୌନକ ଉଵାଚ । କର୍ମଣା କେନ ଭୋଃ ସୂତ ଚୈନସାଂ ସଂକ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍ । ଶ୍ରୀହରେଶ୍ଚ କୃପା ଭୂଯାତ୍ତଦ୍ଵଦସ୍ଵାନୁକଂପଯା
ଶୌନକ କହିଲେ: ହେ ସୂତ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ପାପର ନାଶ ହୁଏ? ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର କୃପା ବଡ଼ ହେଉ, ଦୟାକରି ଏହା କହ।
ସୂତ ଉଵାଚ । ଶୃଣୁ ଶୌନକ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପାପନାଶନମ୍ । ଯେନ ଵିଷ୍ଣୋଃ କୃପା ସ୍ଯାଦ୍ଵୈ ଵୃଜିନକ୍ଷଯକାରିଣୀ
ସୂତ କହିଲେ: ଶୌନକ, ଶୁଣ, ମୁଁ କହିବି କଣ ଶୁଣିଲେ ପାପର ନାଶ ହୁଏ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କୃପା ଉପଜେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୁଏ।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାଂ ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ର ଭକ୍ତିଭାଵସମନ୍ଵିତଃ । କୁର୍ଯ୍ଯାନ୍ନାନାଵିଧାନେନ ସପର୍ଯ୍ଯାଂ ଶ୍ରୀଜଗଦ୍ଵିଭୋଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରରେ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
କଲୁଷଂ ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯେତ କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ମୁନେ । ତସ୍ମିନ୍ଶ୍ରୀରମଣସ୍ଯାସ୍ଯ କୃପା ଜାତା ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ଦୂଷିତତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ହେ ମୁନି; ଏବଂ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କର ଦୟା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଉପଜେ।
ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାମନ୍ନଦାନଂ ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜାତଯେ । ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯଂତି ପାପାନି ତମାଂସୀ ଵାରୁଣୋଦଯେ
ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦ୍ୱିଜାତିକୁ ଅନ୍ନ ଦାନ କରେ, ତାଙ୍କର ପାପ ଉଷାରେ ଅନ୍ଧାର ଭଳି ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯୋ ନରଃ ଶ୍ରୀହରିଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ନପନଂ ପଯସା ଦ୍ଵିଜ । ତତ୍ପ୍ରୀତିଃ ଶ୍ରୀହରେଃ ସଦ୍ଯୋ ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଶର୍କରାଦିଭିଃ
ଯେଉଁଠି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଏ, ବିଶେଷ କରି ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ, ସେ ସତ୍ୟ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କର ପ୍ରୀତି ତୁରନ୍ତ ଲଭେ।
ମଂତ୍ରଂ ଵିନା ତୁ ଯୋ ଵିପ୍ର ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୀହରଯେ କିଲ । ପାଷାଣସଦୃଶଂ ପୁଷ୍ପଂ ଦାତା ଯାତି ଅଧୋଗତିମ୍
କିନ୍ତୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ପାଥର ସଦୃଶ ଫୁଲ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଦାତା ନିମ୍ନ ଗତିକୁ ପାଏ।
କ୍ଷ୍ମାସୁରାଯ ଚ ମୂର୍ଖାଯ ପାଷାଣସଦୃଶଂ ତୁ ଯତ୍ । ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦାନଂ ନରୋ ଯୋ ଵୈ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏବଂ ଯଦି କୌଣସି ଅନୁଚିତ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପାଥର ସଦୃଶ ଦାନ ଦିଏ, ସେ ଦାନରେ କୌଣସି ପୁଣ୍ୟ ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାହୀନୋ ଦ୍ଵିଜୋ ମୋହାଦ୍ଦାନଂ ଗୃହ୍ଣାତି ମୂଢଧୀଃ । କାଲାନଲଂ ଯଥା ଜୀର୍ଣଂ ତେନ ସ ନିରଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜାତି ଜ୍ଞାନ ନଥିବା, ମୂଢ଼ତାରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଅଗ୍ନି ଉପରେ ଗଲା ଭଳି, ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯଥା ଦାରୁମଯୋ ହସ୍ତୀ ମୃଗଶ୍ଚିତ୍ରମଯୋ ଯଥା । ଵିଦ୍ଯାହୀନୋ ଦ୍ଵିଜୋ ଵିପ୍ର ତ୍ରଯସ୍ତେ ନାମଧାରକାଃ
ଯେପରି କାଠରେ ତିଆରି ହାତୀ କିମ୍ବା ଚିତ୍ରରେ ତିଆରି ମୃଗ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ଦ୍ୱିଜାତି; ଏମାନେ କେବଳ ନାମ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ଯଥାଧ୍ଵନିସ୍ଥିତଂ ଵାରି ପଵନାର୍କେଣ ଶୁଦ୍ଧ୍ଯତି । ଭକ୍ତ୍ଯା ତୁ ପାର୍ଷଦଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ନଶ୍ଯତି କଲ୍ମଷମ୍
ଯେପରି ରାସ୍ତାରେ ଥିବା ପାଣି ପବନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ଭକ୍ତିରେ ପାର୍ଷଦକୁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଦୂଷିତତା ନଷ୍ଟ ହୁଏ।