ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକଂ ଚ ସତତଂ ଵେଦାନ୍ତାଭିହିତଂ ଚ ଯତ୍ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଚାଥ ନିଵସନ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଯତିର୍ମୁନିଃ
ସଦା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍। ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଏବଂ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନି ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଵେଦମେଵାଭ୍ଯସେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ । ଅହିଂସାସତ୍ଯମସ୍ତେଯଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ତପଃ ପରମ୍
ସେ ନିତ୍ୟ ବେଦ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍, ଏହିପରି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଅହିଂସା, ସତ୍ୟ, ଚୋରି ନକରିବା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା—ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଧର୍ମ।
କ୍ଷମାଦଯା ଚ ସଂତୋଷୋ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ । ଵେଦାଂତଜ୍ଞାନନିଷ୍ଠୋ ଵା ପଂଚଯଜ୍ଞାନ୍ସମାହିତଃ
କ୍ଷମା, ଦୟା ଓ ସନ୍ତୋଷ—ଏହିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ବ୍ରତ। ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞରେ ଏକାଗ୍ର ହେବା ଉଚିତ୍।
କୁର୍ଯ୍ଯାଦହରହଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭିକ୍ଷାର୍ଥେ ନୈଵ ତେନ ହି । ହୋମମଂତ୍ରାନ୍ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାଲେକାଲେ ସମାହିତଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି କେବଳ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯିବା ଉଚିତ୍, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ନିତ୍ୟ ହୋମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।
ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ଚାନ୍ଵହଂ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ସାଵିତ୍ରୀଂ ସଂଧ୍ଯଯୋର୍ଜପେତ୍ । ଧ୍ଯାଯୀତ ସତତଂ ଦେଵମେକାଂତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ସଦା ଏକାନ୍ତରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଏକାନ୍ନଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ପରିଗ୍ରହମ୍ । ଏକଵାସା ଦ୍ଵିଵାସା ଵା ଶିଖୀ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତଵାନ୍ । କମଂଡଲୁକରୋ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଂଡୋ ଯାତି ତତ୍ପରମ୍
ସେ ସଦା ଏକାକି ଖାଇବା, କାମନା, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂପତ୍ତିରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍। ଏକ କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶିଖା ଓ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ହୋଇ, ସେ ସେଇ ପରମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡେ ଯତିଧର୍ମନିରୂପଣଂ ନାମୈକୋନଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡରେ 'ଯତିଧର୍ମ ବିବେଚନ' ନାମକ ଉଣଷଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ତ୍ଵାଶ୍ରମନିଷ୍ଠାନାଂ ଯତୀନାଂ ନିଯତାତ୍ମନାମ୍ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯେଣ ଵର୍ତନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫଲମୂଲୈରଥାପି ଵା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏଭଳି ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ଥିବା ଯତିମାନେ ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚଳାଇବା ଉଚିତ୍।
ଏକକାଲଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ନ ପ୍ରସଜ୍ଯେତ ଵିସ୍ତରମ୍ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରସକ୍ତୋ ହି ଯତିର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵପି ସଜ୍ଜତି
ସେ ଏକଥର ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ୍, ବେଶି ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ, ଯେଉଁ ଯତି ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସପ୍ତାଗାରଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯମଲାଭେ ନ ପୁନଶ୍ଚରେତ୍ । ଗୋଦୋହମାତ୍ରଂ ତିଷ୍ଠେତ କାଲଂ ଭିକ୍ଷୁରଧୋମୁଖଃ
ସେ ସାତଟି ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ୍, ଯଦି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଭିକ୍ଷୁ ଗୋଅଠାରେ ଦୁଧ ଦୋହାର ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ଅପେକ୍ଷା କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରହିବା ଉଚିତ୍।
ଭିକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସକୃତ୍ତୂଷ୍ଣୀମାଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାଗ୍ଯତଃ ଶୁଚିଃ । ପ୍ରକ୍ଷ୍ଯାଲ୍ଯ ପାଣୀ ପାଦୌ ଚ ସମାଚମ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
‘ଭିକ୍ଷା’ ବୋଲି ଏକଥର କହି, ଚୁପଚାପ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ୍, ମନ୍ତ୍ରଣା ରେ ନିୟମିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ରହିବା ଉଚିତ୍। ହାତ ଓ ପାଉ ଧୋଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଆଦିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୁଂଜୀତ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ନରଃ । ହୁତ୍ଵା ପ୍ରାଣାହୁତୀଃ ପଂଚ ଗ୍ରାସାନଷ୍ଟୌ ସମାହିତଃ
ଖାଦ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ୍। ପାଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାହୁତି ଦେଇ, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଆଠ ମୁଠି ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ଆଚମ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଧ୍ଯାଯେତ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଆଲାବୁଦାରୁପାତ୍ରେ ଚ ମୃଣ୍ମଯଂ ଵୈଣଵଂ ତଥା
ପାନୀୟ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରି, ମନେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସହିତ, ମାଟିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଆଳାବୁ ଫଳ ଆକୃତିର ବୈଷ୍ଣବ ପାତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଚତ୍ଵାରି ଯତିପାତ୍ରାଣି ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ । ପ୍ରାଗ୍ରାତ୍ରେ ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଚ ପରରାତ୍ରେ ତଥୈଵ ଚ
ମନୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତା, କହିଛନ୍ତି ଯେ ଯତିମାନେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ପାଇଁ ଚାରିଟି ପାତ୍ର ଅଛି—ଏହା ପ୍ରଥମ ରାତି, ମଧ୍ୟ ରାତି ଏବଂ ଶେଷ ରାତି ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା।
ସଂଧ୍ଯାସୂକ୍ତିଵିଶେଷେଣ ଚିଂତଯେନ୍ନିତ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । କୃତ୍ଵା ହୃତ୍ପଦ୍ମନିଲଯେ ଵିଶ୍ଵାଖ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵସଂଭଵମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟର ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ, ମନେ ସଦା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ 'ବିଶ୍ୱ' ନାମକ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସକୁ ରଖି ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପରସ୍ତାତ୍ତମସଃ ସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଯାଧାରମଵ୍ଯକ୍ତମାନଂଦଂ ଜ୍ଯୋତିରଵ୍ଯଯମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅନ୍ଧକାର ପାରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଅକ୍ଷୟ ଜ୍ୟୋତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି।
ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତମାକାଶଂ ଦହନଂ ଶିଵମ୍ । ତଦଂତଂ ସର୍ଵଭାଵାନାମୀଶ୍ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍
ଯିଏ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷ ଉଭୟୁଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ସେଇ ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଶୁଭତାର ସ୍ୱରୂପ; ସମସ୍ତ ଭୂତର ଶେଷ, ସେଇ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ।
ଓଁକାରାଂତେଥଵାତ୍ମାନଂ ସମାପ୍ଯ ପରମାତ୍ମନି । ଆକାଶେ ଦେଵମୀଶାନଂ ଧ୍ଯାଯୀତାକାଶମଧ୍ଯଗମ୍
'ଓଁ' ଧ୍ୱନିର ଶେଷରେ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତା କରି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଦେବତା, ଈଶାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
କାରଣଂ ସର୍ଵଭାଵାନାମାନଂଦୈକସମାଶ୍ରଯମ୍ । ପୁରାଣପୁରୁଷଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ମୁଚ୍ଯେତ ବଂଧନାତ୍
ସମସ୍ତ ଭୂତର କାରଣ, ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦର ଆଶ୍ରୟ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଯଦ୍ଵା ଗୁହାଦୌ ପ୍ରକୃତୌ ଜଗତ୍ସଂମୋହନାଲଯେ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ପରମଂ ଵ୍ଯୋମ ସର୍ଵଭୂତୈକକାରଣମ୍
କିମ୍ବା, ପ୍ରକୃତିର ଗୁହା ଭିତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋହିତ ହୁଏ, ସେଠି ପରମ ଆକାଶକୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଜୀଵନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ ପ୍ରଲୀଯତେ । ଆନଂଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଯତ୍ପଶ୍ଯଂତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଜୀବନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲୟ ହୁଏ, ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆନନ୍ଦ ଯାହାକୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି—ସେହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମର ଆନନ୍ଦ।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ନିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମ କେଵଲଂ ଜ୍ଞାନଲକ୍ଷଣମ୍ । ଅନଂତଂ ସତ୍ଯମୀଶାନଂ ଵିଚିଂତ୍ଯାସୀତ ଵାଗ୍ଯତଃ
ସେହି ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଅନନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମ ନିହିତ ଅଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ମୌନ ରହିବା ଉଚିତ।
ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମଂ ଜ୍ଞାନଂ ଯତୀନାମେତଦୀରିତମ୍ । ଯୋଵତିଷ୍ଠେତ୍ସଦାନେନ ସୋଶ୍ନୁତେ ଯୋଗମୈଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନଟି ଯତିମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଗୁପ୍ତ ଗୁପ୍ତତମ ଅଟେ; ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ଅଟୁଟ ରହିବେ, ସେଉଁଠି ଯୋଗ ଓ ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ ଲାଭ କରିପାରିବେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜ୍ଞାନରତୋ ନିତ୍ଯମାତ୍ମଵିଦ୍ଯାପରାଯଣଃ । ଜ୍ଞାନଂ ସମଭ୍ଯସେଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଯେନ ମୁଚ୍ଯେତ ବଂଧନାତ୍
ତେଣୁ, ଯିଏ ସଦା ଜ୍ଞାନରେ ରତ ଓ ଆତ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନକୁ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ମତ୍ଵା ପୃଥକ୍ତ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵସ୍ମାଦେଵ କେଵଲମ୍ । ଆନଂଦମକ୍ଷରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଧ୍ଯାଯେତ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରୁ ଅଲଗା, କେବଳ ଆନନ୍ଦମୟ, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ପରମ ପଦକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଭଵଂତି ଭୂତାନି ଯଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନେହ ଜାଯତେ । ସ ତସ୍ମାଦୀଶ୍ଵରୋ ଦେଵଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଯୋଧିତିଷ୍ଠତି
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ଏଠାରେ କିଛି ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେଇ ଭଗବାନ, ସମସ୍ତରୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଯଦଂତରେ ତଦ୍ଗମନଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଶିଵମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯ ଇଦଂ ସ୍ଵପରୋକ୍ଷସ୍ତୁ ସ ଦେଵଃ ସ୍ଯାନ୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁ ଅନ୍ତରେ ଅବିନାଶୀ, ଶାଶ୍ୱତ, ଶୁଭ ସ୍ଥିତି ଅଛି, ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ଗୁପ୍ତ, ସେଉଁଠି ଏକମାତ୍ର ମହାଦେବ ଅଛନ୍ତି।
ଵ୍ରତାନି ଯାନି ଭିକ୍ଷୂଣାଂ ତଥୈଵାଯଂ ଵ୍ରତାନି ଚ । ଏକୈକାତିକ୍ରମେଣୈଵ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଧୀଯତେ
ଭିକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ନିୟମ ରହିଛି, ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଲ୍ଲଂଘନ ପାଇଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଛି।
ଉପେତ୍ଯ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଂ କାମାତ୍ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାହିତଃ । ପ୍ରାଣାଯାମସମାଯୁକ୍ତଂ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ସାଂତପନଂ ଶୁଚିଃ
ଯଦି କାମବଶତଃ କୌଣସି ମହିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବେ, ତେବେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ସାଂତପନ ତପ କରି, ଶୁଚି ରହିବା ଦରକାର।
ତତଶ୍ଚରେତ ନିଯମାତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ସଂଯତମାନସଃ । ପୁନରାଶ୍ରମମାଗମ୍ଯ ଚରେଦ୍ଭିକ୍ଷୁରତଂଦ୍ରିତଃ
ତାପରେ ନିୟମ ରଖି, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କୃଚ୍ଛ୍ର ତପ କରିବା ଉଚିତ। ପୁଣି ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରି, ଭିକ୍ଷୁର ନିୟମ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।