ଦଦାନୋ ରୋଗରହିତଃ ସୁଖୀ ଦୀର୍ଘାଯୁରେଵ ଚ । ଅସିପତ୍ରଵନଂ ମାର୍ଗଂ କ୍ଷୁରଧାରାସମନ୍ଵିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହିପରି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ କ୍ଷୁରଧାରା ଦ୍ୱାରା ଭର୍ତ୍ତି ଅସିପତ୍ରବନର ମାର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣତାପଂ ଚ ତରତି ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦୋ ନରଃ । ଯଦ୍ଯଦିଷ୍ଟତମଂ ଲୋକେ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାପେକ୍ଷିତଂ ଗୃହେ
ଯେଉଁଠି ଛତା ଓ ପାଦୁକା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ତୀବ୍ର ତାପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା ସବୁଠୁ ଆବଶ୍ୟକ ଓ ଘରରେ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ସେସବୁ—
ତତ୍ତଦ୍ଗୁଣଵତେ ଦେଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷଯମିଚ୍ଛତା । ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
—ଯେଉଁଠି ଗୁଣବତ୍ତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଆୟନ, ବିଷୁବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ—
ସଂକ୍ରାଂତ୍ଯାଦିଷୁ କାଲେଷୁ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍ । ପ୍ରଯାଗାଦିଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
—ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ପବିତ୍ର ଦେବସ୍ଥାନରେ—
ଦତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଚ । ଦାନଧର୍ମାତ୍ପରୋ ଧର୍ମୋ ଭୂତାନାଂ ନେହ ଵିଦ୍ଯତେ
—ନଦୀ ସଂଗମରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ ଧର୍ମରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଭୂତିକାମେନ ତଥା ପାପୋପଶାଂତଯେ
ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂତି ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।
ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ତୁ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍ । ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଯୋ ମୋହାଦ୍ଗୋଵିପ୍ରାଗ୍ନିସୁରେଷୁ ଚ
ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଦିନେଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ତାରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଅଟକାଇଥାଏ—
ନିଵାରଯତ୍ଯଧର୍ମାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ ସଃ । ଯସ୍ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାର୍ଚଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସୁରାନ୍
—ସେ ଅଧର୍ମୀ ଜନ ତିର୍ୟକ୍ ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇନାହିଁ—
ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଵେଲାଯାମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
—ସେ ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜା ଅପହରଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ନିକାଳିବା ଉଚିତ; ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ—
ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ । ନ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯୁଃ ନ ଵସେଯୁଶ୍ଚ ତେନ ହି
—ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ଶୟାରେ ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ; ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଜ୍ଞାଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ରାଜା ତଂ ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦଦାତୀହ ସ୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଧର୍ମସାଧନମ୍
ରାଜା ଏହି କଥା ଜାଣି ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପରେ ଯେଉଁଠି ନିଜ ଧନ ସଦ୍ଭିକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ସାଧନା ପାଇଁ ଦେଇଥାଏ—
ସପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଂତୋ ଯେ ଵିପ୍ରା ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
—ସେ ପୂର୍ବ ଅପରାଧରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୁଏ ଓ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଥାଏ; ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ—
ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଭୁକ୍ତମପି ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଧାର୍ମିକଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍
ସତ୍ୟ ଓ ସଂୟମ ରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଜଦି ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ, ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।
ନ ଚ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍ । ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ମୂର୍ଖ, ଅସଦାଚାରୀ, ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଅନ୍ୟକୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ—
ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାଦଧିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୀଲଵିଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହିଦେଇଥାଏ; ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଳ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଅଧିକ ହୁଏ—
ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧିମ୍ । ଯୋର୍ଚିତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଦଦ୍ଯାଦର୍ଚିତମେଵ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି; ଯଦି କୌଣସି ଦାନ ଆଦରରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଦେବା ମଧ୍ୟ ଆଦରରେ କରିବା ଉଚିତ।
ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ । ନ ଵାର୍ଯପି ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ନାସ୍ତିକେ ହୈତୁକେପି ଚ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ଯଦି ବିପରୀତ ହୁଏ, ତେବେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅସ୍ତିକ ନୁହେଁ, ବେଦକୁ ନାମାନିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ପାଖଂଡେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦିଧର୍ମଵିତ୍ । ରୂପ୍ଯଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀଂ ତିଲାନ୍
ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ରୂପା, ସୁନା, ଗାଁ, ଘୋଡା, ଜମି, ତିଳ—
ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍ । ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଲିପ୍ସେତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତମଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ କାଠ ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମାତ୍ର।
ଅପି ରାଜନ୍ଯଵୈଶ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍କଥଂଚନ । ଵୃତ୍ତିସଂକୋଚମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ନେହେତ ଧନଵିସ୍ତରମ୍
ରାଜନ୍ୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ କେବେ ନୁହେଁ; ଏଠି ମାତ୍ର ଜୀବିକା ପାଇଁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ । ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ସକଲାନ୍ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚାଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ଧନ ଲୋଭରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାର ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ହରାଇଦେଇଥାଏ; ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ—
ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଂତୋଷାଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପ୍ରତିଗ୍ରହରୁଚିର୍ନ ସ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରାନ୍ନ ତୁ ସମାହରେତ୍
ସେ ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ମିଳୁଥିବା ଗତିକୁ ପାଇନଥାଏ; ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ନେବାକୁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଗ୍ରହଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍ । ଯସ୍ତୁ ଯାତି ନ ସଂତୋଷଂ ନ ସ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଏ; ଯେଉଁଠି ସନ୍ତୋଷ ନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅଂଶୀ ହୁଏନା।
ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ । ଗୁରୁଂ ଭୃତ୍ଯାଂଶ୍ଚୋଜ୍ଜିହୀର୍ଷୁସ୍ତର୍ପଯନ୍ଦେଵତାତିଥୀନ୍
ସେ ଚୋର ଭଳି ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଇଥାଏ; ଗୁରୁ ଓ ଭୃତ୍ୟଙ୍କୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ—
ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତଃ । ଏଵଂ ଗୃହସ୍ଥୋ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ତାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ, ସଂୟମୀ ଓ ଦେବତା ଅତିଥି ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା—
ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ସଂୟମ ରେ ରହି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପାଇଁଥାଏ; ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଜନାନୀକୁ ଭରସା କରି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ, ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ—
ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ । ଏଷ ଵଃ କଥିତୋ ଧର୍ମ୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍
ସେ ସଦା ଏକା ଭାବେ, ଉଦାସୀନ ଓ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ କହାଯାଇଛି। ଏହି ଜାଣି, ନିୟମିତ ରହିବା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦେଵମନାଦିମେକମୀଶଂ ଗୃହଧର୍ମେଣ ସମର୍ଚଯେଦଜସ୍ରମ୍ । ସମତୀତ୍ଯ ସ ସର୍ଵଭୂତଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ
ଏଭଳି, ଏକ ଆଦିହୀନ ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପାଇଁଥାଏ, ଏବଂ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଭାଗମାଯୁଷଃ । ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଜୀବନର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପତ୍ନୀ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ବାନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ପୁତ୍ରେଷୁ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵନମଥାପି ଵା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ
ପତ୍ନୀକୁ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭରସା କରି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶରୀର ଜର୍ଜର ହୋଇଯିବା ପରେ—