ମୁମୁକ୍ଷୁଃ ସର୍ଵସଂସାରାତ୍ପ୍ରଯତ୍ନେନାର୍ଚଯେଦ୍ଧରିମ୍ । ଯସ୍ତୁ ଯୋଗଂ ତଥା ମୋକ୍ଷମନ୍ଵିଚ୍ଛେଽଜ୍ଜ୍ଞାନମୈଶ୍ଵରମ୍
ଯେ କିଏ ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଯେ କିଏ ଯୋଗ, ମୋକ୍ଷ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଏଶ୍ୱରୀୟ ଶକ୍ତି ଚାହେ।
ଅର୍ଚଯେତ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ଯେ ଵାଂଚ୍ଛଂତି ମହାଭୋଗାନ୍ଜ୍ଞାନାନି ଚ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ବିରୂପାକ୍ଷ, ସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଯେମାନେ ବଡ଼ ଭୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ତେ ପୂଜଯଂତି ଭୂତେଶଂ କେଶଵଂ ଚାପି ଭୋଗିନଃ । ଵାରିଦସ୍ତୃପ୍ତିମାପ୍ନୋତି ଜଲଦାନଂ ତତୋଧିକମ୍
ଭୋଗ ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୂତେଶ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ଯେ କିଏ ଜଳ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମେଘ ମାନେ ବର୍ଷା ଦେଇ ଯେପରି ତୃପ୍ତି ପାଉଥିବା, ସେପରି ତୃପ୍ତି ପାଏ।
ତୈଲପ୍ରଦଃ ପ୍ରଜାମିଷ୍ଟାଂ ଦୀପଦଶ୍ଚକ୍ଷୁରୁତ୍ତମମ୍ । ଭୂମିଦଃ ସର୍ଵମାପ୍ନୋତି ଦୀର୍ଘମାଯୁର୍ହିରଣ୍ଯଦଃ
ଯେ କିଏ ତେଲ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଇଚ୍ଛିତ ସନ୍ତାନ ପାଏ; ଦୀପ ଦେଇଥିଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟି ମିଳେ; ଭୂମି ଦେଇଥିଲେ ସମସ୍ତ ଲାଭ ମିଳେ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଇଥିଲେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳେ।
ଗୃହଦାତାଗ୍ର୍ଯଵେଶ୍ମାନି ରୂପ୍ଯଦୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍ । ଵାସୋଦଶ୍ଚଂଦ୍ରସାଲୋକ୍ଯମଶ୍ଵଦୋ ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଘର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଘର ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଚାନ୍ଦି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ବାସ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଘୋଡା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯାନ ପାଆନ୍ତି।
ଅନ୍ନଦାତା ଶ୍ରିଯଂ ସ୍ଵେଷ୍ଟାଂ ଗୋଦୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଯାନଶଯ୍ଯାପ୍ରଦୋ ଭାର୍ଯ୍ଯାମୈଶ୍ଵର୍ଯମଭଯପ୍ରଦଃ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଯାନ ଓ ଶଯ୍ୟା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଭୟ ଦୂର କରିବା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଭୟହୀନ ହୁଅନ୍ତି।
ଧାନ୍ଯଦଃ ଶାଶ୍ଵତଂ ସୌଖ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦୋ ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଧାନ୍ଯାନ୍ଯପି ଯଥାଶକ୍ତି ଵିପ୍ରେଷୁ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍
ଯେଉଁଠି ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଚିରକାଳ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ ପାଆନ୍ତି; ଏହିପରି ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵେଦଵିଦ୍ଯାଵିଶିଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରେତ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସମଶ୍ନୁତେ । ଗଵାଂ ଚାନ୍ନପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ବେଦ ଶିକ୍ଷାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଆନ୍ତି; ଗାଈ ଓ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇଂଧନାନାଂ ପ୍ରଦାନେନ ଦୀପ୍ତାଗ୍ନିର୍ଜାଯତେ ନରଃ । ଫଲମୂଲାନି ପାନାନି ଶାକାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଇନ୍ଧନ ଦାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନି ପାଇଥାଏ; ଫଳ, ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶାକ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତୁ ମୁଦାଯୁକ୍ତଃ ସଦା ଭଵେତ୍ । ଔଷଧଂ ସ୍ନେହମାହାରଂ ରୋଗିଣୋ ରୋଗଶାଂତଯେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ କରିବା ଉଚିତ; ରୋଗୀଙ୍କୁ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଔଷଧ, ତେଲ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦଦାନୋ ରୋଗରହିତଃ ସୁଖୀ ଦୀର୍ଘାଯୁରେଵ ଚ । ଅସିପତ୍ରଵନଂ ମାର୍ଗଂ କ୍ଷୁରଧାରାସମନ୍ଵିତମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହିପରି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ କ୍ଷୁରଧାରା ଦ୍ୱାରା ଭର୍ତ୍ତି ଅସିପତ୍ରବନର ମାର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣତାପଂ ଚ ତରତି ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦୋ ନରଃ । ଯଦ୍ଯଦିଷ୍ଟତମଂ ଲୋକେ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାପେକ୍ଷିତଂ ଗୃହେ
ଯେଉଁଠି ଛତା ଓ ପାଦୁକା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ତୀବ୍ର ତାପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହି ଜଗତରେ ଯାହା ସବୁଠୁ ଆବଶ୍ୟକ ଓ ଘରରେ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ସେସବୁ—
ତତ୍ତଦ୍ଗୁଣଵତେ ଦେଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷଯମିଚ୍ଛତା । ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
—ଯେଉଁଠି ଗୁଣବତ୍ତା ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଆୟନ, ବିଷୁବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ—
ସଂକ୍ରାଂତ୍ଯାଦିଷୁ କାଲେଷୁ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍ । ପ୍ରଯାଗାଦିଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
—ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ପବିତ୍ର ଦେବସ୍ଥାନରେ—
ଦତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଚ । ଦାନଧର୍ମାତ୍ପରୋ ଧର୍ମୋ ଭୂତାନାଂ ନେହ ଵିଦ୍ଯତେ
—ନଦୀ ସଂଗମରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ ଧର୍ମରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଭୂତିକାମେନ ତଥା ପାପୋପଶାଂତଯେ
ତେଣୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୂତି ଓ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।
ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ତୁ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍ । ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଯୋ ମୋହାଦ୍ଗୋଵିପ୍ରାଗ୍ନିସୁରେଷୁ ଚ
ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଦିନେଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ମୂଢ଼ତାରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଅଟକାଇଥାଏ—
ନିଵାରଯତ୍ଯଧର୍ମାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ ସଃ । ଯସ୍ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାର୍ଚଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସୁରାନ୍
—ସେ ଅଧର୍ମୀ ଜନ ତିର୍ୟକ୍ ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇନାହିଁ—
ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଵେଲାଯାମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
—ସେ ଲୋକଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜା ଅପହରଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ ରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ନିକାଳିବା ଉଚିତ; ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇନାହିଁ—
ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ । ନ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯୁଃ ନ ଵସେଯୁଶ୍ଚ ତେନ ହି
—ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃତ୍ୟୁ ଶୟାରେ ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ; ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଜ୍ଞାଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ରାଜା ତଂ ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦଦାତୀହ ସ୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଧର୍ମସାଧନମ୍
ରାଜା ଏହି କଥା ଜାଣି ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବାହାର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ପରେ ଯେଉଁଠି ନିଜ ଧନ ସଦ୍ଭିକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ସାଧନା ପାଇଁ ଦେଇଥାଏ—
ସପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଂତୋ ଯେ ଵିପ୍ରା ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
—ସେ ପୂର୍ବ ଅପରାଧରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୁଏ ଓ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଥାଏ; ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଧ୍ୟୟନରେ ନିରତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ—
ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଭୁକ୍ତମପି ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଧାର୍ମିକଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍
ସତ୍ୟ ଓ ସଂୟମ ରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଜଣେ ଜଦି ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ, ତାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦିଅ।
ନ ଚ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍ । ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ମୂର୍ଖ, ଅସଦାଚାରୀ, ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଅନ୍ୟକୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ—
ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାଦଧିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୀଲଵିଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦହିଦେଇଥାଏ; ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଳ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଅଧିକ ହୁଏ—
ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧିମ୍ । ଯୋର୍ଚିତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଦଦ୍ଯାଦର୍ଚିତମେଵ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି; ଯଦି କୌଣସି ଦାନ ଆଦରରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଦେବା ମଧ୍ୟ ଆଦରରେ କରିବା ଉଚିତ।
ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ । ନ ଵାର୍ଯପି ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ନାସ୍ତିକେ ହୈତୁକେପି ଚ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି; ଯଦି ବିପରୀତ ହୁଏ, ତେବେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅସ୍ତିକ ନୁହେଁ, ବେଦକୁ ନାମାନିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପାଣି ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ପାଖଂଡେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦିଧର୍ମଵିତ୍ । ରୂପ୍ଯଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀଂ ତିଲାନ୍
ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ରୂପା, ସୁନା, ଗାଁ, ଘୋଡା, ଜମି, ତିଳ—
ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍ । ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଲିପ୍ସେତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତମଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ କାଠ ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ; ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମାତ୍ର।
ଅପି ରାଜନ୍ଯଵୈଶ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍କଥଂଚନ । ଵୃତ୍ତିସଂକୋଚମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ନେହେତ ଧନଵିସ୍ତରମ୍
ରାଜନ୍ୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ କେବେ ନୁହେଁ; ଏଠି ମାତ୍ର ଜୀବିକା ପାଇଁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।