ଇମାନ୍ନିତ୍ଯମନଧ୍ଯାଯାନଧୀଯାନୋ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ଅଧ୍ଯାପନଂ ଚ କୁର୍ଵାଣୋଽଭ୍ଯସ୍ଯନ୍ନପି ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ସେ ସବୁ ସମୟ ଅନଧ୍ୟାୟ ଦିନମାନେକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସତର୍କ ରହିବା ଦରକାର।
କର୍ଣଶ୍ରଵେଽନିଲେ ରାତ୍ରୌ ଦିଵାପାଂସୁସମୂହନେ । ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ତନିତଵର୍ଷେଷୁ ମହୋଲ୍କାନାଂ ଚ ସଂପ୍ଲଵେ
କାନରେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବା ବେଳେ, ରାତିରେ ବାତାସ ଚାଲିଲେ, ଦିନେ ଧୂଳି ଜମିଲେ, ବିଜୁଳି ଚମକିଲେ, ଗର୍ଜନ, ବର୍ଷା ବା ବଡ଼ ଉଲ୍କାପାତ ଦେଖାଗଲେ।
ଅକାଲିକମନଧ୍ଯାଯମେତେଷ୍ଵାହ ପ୍ରଜାପତିଃ । ଏତାନଭ୍ଯୁଦିନାନ୍ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଯଦା ପ୍ରାଦୁଷ୍କୃତାଗ୍ନିଷୁ
ପ୍ରଜାପତି କହିଛନ୍ତି, ଏହି ସମୟଗୁଡିକୁ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ସମୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ, ସମୟ ଯେଉଁଠି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ । ଯେତେବେଳେ ଏହି ସମୟ ଆସେ, ଯଦି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଵାସିତ ହୋଇଯାଇଛି, ତେବେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ତଦା ଵିଦ୍ଯାଦନଧ୍ଯାଯମନୃତୌ ଚାଭ୍ରଦର୍ଶନେ । ନିର୍ଘାତେ ଭୂମିଚଲନେ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ଚୋପସର୍ଜନେ
ଏହି ସମୟରେ, ଅନୁଚିତ ଋତୁରେ, ମେଘ ଦେଖାଯିବାବେଳେ, ବଜ୍ରପାତ, ଭୂକମ୍ପ, ଏବଂ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯିବାବେଳେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଦରକାର ।
ଏତାନକାଲିକାନ୍ଵିଦ୍ଯାଦନଧ୍ଯାଯାନୃତାଵପି । ପ୍ରାଦୁଷ୍କୃତେଷ୍ଵଗ୍ନିଷୁ ଚ ଵିଦ୍ଯୁତ୍ସ୍ତନିତନିସ୍ଵନେ
ଏହି ସମୟଗୁଡିକ ଅସମୟରେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ କରିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ । ଅନୁଚିତ ଋତୁରେ, ଅଗ୍ନି ନିଶ୍ଵାସିତ ହେଲେ, ବିଜୁଳି ଚମକିବା ଓ ବଜ୍ରପାତ ଶବ୍ଦ ହେବାବେଳେ ବି ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ସଜ୍ଯୋତିଃ ସ୍ଯାଦନଧ୍ଯାଯଃ ଶେଷେ ରାତ୍ରୌ ଯଥା ଦିଵା । ନିତ୍ଯାନଧ୍ଯାଯ ଏଵ ସ୍ଯାଦ୍ଗ୍ରାମେଷୁ ନଗରେଷୁ ଚ
ବିଜୁଳି ଚମକୁଥିବାବେଳେ ରାତିରେ ବି ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଦରକାର, ଯେପରି ଦିନରେ ବନ୍ଦ ରଖାଯାଏ । ଗ୍ରାମ ଓ ସହରରେ ସଦା ବେଦ ପଢିବା ବନ୍ଦ ରହିଥାଏ ।
ଧର୍ମନୈପୁଣ୍ଯକାମାନାଂ ପୂତିଗଂଧେ ଚ ନିତ୍ଯଶଃ । ଅଂତଃ ଶଵଗତେଗ୍ରାମେ ଵୃଷଲସ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧୌ
ଧର୍ମ ଓ କୌଶଳ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଅଛି, ଗ୍ରାମ ମଧ୍ୟରେ ମୃତଦେହ ଅଛି, କିମ୍ବା ଅଚୁତ ଲୋକ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସଦା ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଦରକାର ।
ଅନଧ୍ଯାଯୋରୁଦ୍ଯମାନେ ସମଯେ ଜଲଦସ୍ଯ ଚ । ଉଦକେ ଚାର୍ଧରାତ୍ରେ ଚ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଂ ଚ ଵିସର୍ଜଯନ୍
ମେଘ ଉଠୁଥିବାବେଳେ, ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ପାଣିରେ, ଅର୍ଧରାତ୍ରିରେ, ଏବଂ ପ୍ରକୃତିକ କ୍ରିୟା କରୁଥିବାବେଳେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଭୁକ୍ଚୈଵ ମନସାପି ନ ଚିଂତଯେତ୍ । ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋ ଵିଦ୍ଵାନେକୋଦ୍ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵେତନମ୍
ଯେଉଁଠି ଅଶୁଚି ଅବସ୍ଥା ଅଛି, କିମ୍ବା ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିଛି, ସେଠାରେ ମନରେ ବି ବେଦ ପଢିବା ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦକ୍ଷିଣା ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ତ୍ର୍ଯହଂ ନ କାରଯେଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ରାଜ୍ଞୋ ରାହୋଶ୍ଚ ସୂତକେ । ଯାଵଦେକାନ୍ନନିଷ୍ଠା ସ୍ଯାତ୍ସ୍ନେହାଲୋପଶ୍ଚ ତିଷ୍ଠତି
ରାଜା ଜନ୍ମ ହେବା କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ହେବା ପରେ ତିନି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଯେତେବେଳେ କେବଳ ଏକ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ବାକି ଅଛି, କିମ୍ବା ତେଲ ଅଭାବ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ବି ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵିଦୁଷୋ ଦେହେ ତାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ନ କୀର୍ତଯେତ୍ । ଶଯାନଃ ପ୍ରୌଢପାଦଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ଚୈଵାଵସକ୍ଥିକାମ୍
ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେହ ଅଶୁଚି ଥିଲେ, ସେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ପାଦ ଦୀର୍ଘ କରି ଶୋଇଲେ କିମ୍ବା ଜଂଘା ଉଠାଇ ବସିଲେ ବି ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ନାଧୀଯୀତାମିଷଂ ଜଗ୍ଧ୍ଵା ଶୂଦ୍ରଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ନମେଵ ଚ । ନୀହାରେ ବାଣଶବ୍ଦେ ଚ ସଂଧ୍ଯଯୋରୁଭଯୋରପି
ମାଂସ ଖାଇଥିବା କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଥିବାବେଳେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । କୁହୁଡ଼ି, ବାଣ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏବଂ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବି ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଦରକାର ।
ଅମାଵାସ୍ଯା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯୋଃ ପୌର୍ଣମାସ୍ଯଷ୍ଟମୀଷୁ ଚ । ଉପାକର୍ମଣି ଚୋତ୍ସର୍ଗେ ତ୍ରିରାତ୍ରଂ କ୍ଷପଣଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଅମାବାସ୍ୟା, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ, ଉପାକର୍ମ ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ, ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ନିୟମ ଅଛି ।
ଅଷ୍ଟକାସୁ ଅହୋରାତ୍ରମୃତ୍ଵଂତାସୁ ଚ ରାତ୍ରିଷୁ । ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ତଥା ପୌଷେ ମାଘମାସେ ତଥୈଵ ଚ
ଅଷ୍ଟକା ତିଥିରେ, ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି, ସେହି ରାତିଗୁଡିକରେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରହିଥାଏ । ମାର୍ଗଶିରା, ପୌଷ ଓ ମାଘ ମାସରେ ବି ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ ।
ତିସ୍ରୋଽଷ୍ଟକାଃ ସମାଖ୍ଯାତା କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେଷୁ ସୂରିଭିଃ । ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକସ୍ଯ ଚ୍ଛାଯାଯାଂ ଶାଲ୍ମଲେର୍ମଧୁକସ୍ଯ ଚ
ପଣ୍ଡିତମାନେ କହିଛନ୍ତି, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ ତିନୋଟି ଅଷ୍ଟକା ରହିଛି । ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ, ଶାଲମଳି ଓ ମଧୁକ ଗଛର ଛାୟାରେ ବି ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
କଦାଚିଦପି ନାଧ୍ଯେଯଂ କୋଵିଦାରକପିତ୍ଥଯୋଃ । ସମାନଵିଦ୍ଯେ ଚ ମୃତେ ତଥା ସବ୍ରହ୍ମଚାରିଣି
କେବେ ବି କୋବିଦାର କିମ୍ବା କପିଠ ଗଛ ତଳେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସହପାଠୀ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ମୃତ୍ୟୁ ବେଳେ ବି ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ରଖିବା ଦରକାର ।
ଆଚାର୍ଯେ ସଂସ୍ଥିତେ ଚାପି ତ୍ରିରାତ୍ରଂ କ୍ଷପଣଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଛିଦ୍ରାଣ୍ଯେତାନି ଵିପ୍ରାଣାମନଧ୍ଯାଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ତିନି ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବେଦ ପଢିବା ବନ୍ଦ ରଖିବା ନିୟମ ଅଛି । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ହେବାର ଏହି ସମସ୍ତ ଚିଦ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି ।
ହିଂସଂତି ରାକ୍ଷସାସ୍ତେଷୁ ତସ୍ମାଦେତାନ୍ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ନୈତ୍ଯକେନାସ୍ତ୍ଯନଧ୍ଯାଯଃ ସଂଧ୍ଯୋପାସନମେଵ ଚ
ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସମାନେ କ୍ଷତି କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହି ସମୟଗୁଡିକୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ । ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ସନ୍ଧ୍ୟାପୂଜା ପାଇଁ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ବନ୍ଦ ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଉପାକର୍ମ୍ମଣି ହୋମାଂତେ ହୋମମଧ୍ଯେ ତଥୈଵ ଚ । ଏକାମୃଚମଥୈକଂ ଵା ଯଜୁଃ ସାମାନି ଵା ପୁନଃ
ଉପାକର୍ମ ଆରମ୍ଭ, ହୋମ ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଋକ୍, କିମ୍ବା ଏକ ଯଜୁସ୍, କିମ୍ବା ଏକ ସାମ ମନ୍ତ୍ର ପୁନି ପଢିବା ଯୋଗ୍ୟ ।
ନାଷ୍ଟକାଦ୍ଯାସ୍ଵଧୀଯୀତ ମାରୁତେ ଚାଭିଧାଵତି । ଅନଧ୍ଯାଯସ୍ତୁ ନାଂଗେଷୁ ନେତିହାସପୁରାଣଯୋଃ
ଅଷ୍ଟକା ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଦିନରେ, ବା ତିବ୍ର ପବନ ବହୁଥିବାବେଳେ ବେଦ ପଢିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ବେଦଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଓ ଇତିହାସ ପୁରାଣ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ନାହିଁ ।
ନ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ସର୍ଵାଣ୍ଯେତାନି ଵର୍ଜଯେତ୍ । ଏଷ ଧର୍ମଃ ସମାସେନ କୀର୍ତିତୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି ସମସ୍ତ ନିୟମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀଙ୍କର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଧର୍ମ।
ବ୍ରହ୍ମଣାଽଭିହିତଃ ପୂର୍ଵମୃଷୀଣାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ । ଯୋଽନ୍ଯତ୍ର କୁରୁତେ ଯତ୍ନମନଧୀତ୍ଯ ଶ୍ରୁତିଂ ଦ୍ଵିଜଃ
ଏହି ଧର୍ମ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ମନ୍ତି ବୃଦ୍ଧ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା; ଯେ କୌଣସି ଦ୍ୱିଜ ମନ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କରେ,
ସ ସଂମୂଢୋ ନ ସଂଭାଷ୍ଯୋ ଵେଦବାହ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ନ ଵେଦପାଠମାତ୍ରେଣ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଵୈ ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ସେ ଭ୍ରମିତ, ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ବେଦ ବାହ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; କେବଳ ବେଦ ପାଠ କରିବାରେ ଦ୍ୱିଜ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପାଠମାତ୍ରାଵସାନସ୍ତୁ ପଂକେ ଗୌରିଵ ସୀଦତି । ଯୋଽଧୀତ୍ଯ ଵିଧିଵଦ୍ଵେଦଂ ଵେଦାର୍ଥଂ ନ ଵିଚାରଯେତ୍
ଯିଏ କେବଳ ପାଠରେ ଅଟକି ଯାଏ, ସେ ଗୋ ମାଟିରେ ଡୁବିଯିବା ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥାଏ; ଯିଏ ବେଦକୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ଅର୍ଥ ଚିନ୍ତା କରେନାହିଁ,
ସ ସଂମୂଢଃ ଶୂଦ୍ରକଲ୍ପଃ ପାତ୍ରତାଂ ନ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ । ଯଦିତ୍ଵାତ୍ଯଂତିକଂ ଵାସଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛତି ଵୈ ଗୁରୌ
ସେ ଭ୍ରମିତ, ଶୂଦ୍ର ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିପାରେନାହିଁ; ଯଦି ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ,
ଯୁକ୍ତଃ ପରିଚରେଦେନମାଶରୀରଵିମୋକ୍ଷଣମ୍ । ଗତ୍ଵା ଵନଂ ଚ ଵିଧିଵଜ୍ଜୁହୁଯାଜ୍ଜାତଵେଦସମ୍
ତେବେ ଶରୀର ଛାଡ଼ିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଧୀଯୀତ ତଥା ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠଃ ସମାହିତଃ । ସାଵିତ୍ରୀଂ ଶତରୁଦ୍ରୀଯଂ ଵେଦାଂତାଂଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ । ଅଭ୍ଯସେତ୍ସତତଂ ଯୁକ୍ତୋ ଭିକ୍ଷାଶନପରାଯଣଃ
ସେ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ୍, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; ବିଶେଷ କରି ସାବିତ୍ରୀ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଏବଂ ବେଦାନ୍ତ ଉପନିଷଦ୍ ସବୁକୁ ପୁନିପୁନି ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍, ଭିକ୍ଷା ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଏତଦ୍ଵିଧାନଂ ପରମଂ ପୁରାଣଂ ଵେଦାଗମେ ସମ୍ଯଗିହୋଦିତଂ ଵଃ । ପୁରା ମହର୍ଷିପ୍ରଵରାଭିପୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋ ଯନ୍ମନୁରାହ ଦେଵଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରାତନ ନିୟମ ପୁରାଣ ଏବଂ ବେଦରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି; ପୂର୍ବରୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ପଚାରିଲେ, ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁଦେବ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଵେଦଂ ଵେଦୌ ତଥା ଵେଦାନ୍ଵେଦାଂଗାନି ତଥା ଦ୍ଵିଜାଃ । ଅଧୀତ୍ଯ ଚାଧିଗମ୍ଯାର୍ଥଂ ତତଃ ସ୍ନାଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ବେଦ, ଦୁଇ ବେଦ ଏବଂ ବେଦାଙ୍ଗ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଗୁରଵେ ତୁ ଧନଂ ଦତ୍ଵା ସ୍ନାଯୀତ ତଦନୁଜ୍ଞଯା । ତୀର୍ଣଵ୍ରତୋଥ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଶକ୍ତୋ ଵା ସ୍ନାତୁମର୍ହତି
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍; ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ହୋଇ, କିମ୍ବା ଯଦି ସକ୍ଷମ ଥାଏ, ସେ ସ୍ନାନ କରିପାରିବ।