ନ କୁର୍ଯାନ୍ମାନସଂ ଵିପ୍ରୋ ଗୁରୋସ୍ତ୍ଯାଗେ କଥଂଚନ । ମୋହାଦ୍ଵା ଯଦି ଵା ଲୋଭାତ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପତିତୋ ଭଵେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୋହ କିମ୍ବା ଲୋଭରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ପତିତ ହେବାକୁ ପଡ଼େ।
ଲୌକିକଂ ଵୈଦିକଂ ଵାପି ତଥାଧ୍ଯାତ୍ମିକମେଵ ଵା । ଆଦଦୀତ ଯତୋ ଜ୍ଞାନଂ ତଂ ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେତ୍କଦାଚନ
ଲୋକିକ, ବେଦିକ କିମ୍ବା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠାରୁ ମିଳେ, ସେଠିକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଗୁରୋରପ୍ଯଵଲିପ୍ତସ୍ଯ କାର୍ଯାକାର୍ଯମଜାନତଃ । ଉତ୍ପଥପ୍ରତିପନ୍ନସ୍ଯ ନ ମନୁସ୍ତ୍ଯାଗମବ୍ରଵୀତ୍
ଗୁରୁ ଯଦି ଅହଂକାରୀ, କାହିଁକି କରିବା ଉଚିତ୍ ଅଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭ୍ରଷ୍ଟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲନ୍ତି, ତଥାପି ମନୁ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ କହିନାହାନ୍ତି।
ଗୁରୋର୍ଗୁରୌ ସନ୍ନିହିତେ ଗୁରୁଵଦ୍ଵୃତ୍ତିମାଚରେତ୍ । ନତ୍ଵାଭିସୃଷ୍ଟୋ ଗୁରୁଣା ସ୍ଵାନ୍ଗୁରୂନଭିଵାଦଯେତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁରୁ ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେପରି ଆଚରଣ କରିବା ଦରକାର। ନମସ୍କାର କରି ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇବା ଉଚିତ୍।
ଵିଦ୍ଯାଗୁରୁଷ୍ଵେତଦେଵଂ ନିତ୍ଯାଵୃତ୍ତିଷୁ ଯୋଗିଷୁ । ପ୍ରତିଷେଧତ୍ସୁ ଚାଧର୍ମାଦ୍ଧିତଂ ଚୋପଦିଶତ୍ସୁ ଚ
ଏହି ଆଚରଣ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ଗୁରୁ, ସଦା ଅଭ୍ୟାସରତ, ଯୋଗୀ, ଅଧର୍ମ ରୋକିଥିବା ଏବଂ ଉପକାରୀ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଲାଗୁହୁଏ।
ଶ୍ରେଯଃ ସ୍ଵଗୁରୁଵଦ୍ଵୃତ୍ତିଂ ନିତ୍ଯମେଵ ସମାଚରେତ୍ । ଗୁରୁପୁତ୍ରେଷୁ ଦାରେଷୁ ଗୁରୋଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵବଂଧୁଷୁ
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ, ଜନାନୀ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଯେପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ସେପରି ସବୁବେଳେ ଆଚରଣ କରିବା ଦରକାର।
ବାଲଃ ସଂମାନଯେନ୍ମାନ୍ଯାଞ୍ଛିଷ୍ଟୋ ଵା ଯଦି କର୍ମ୍ମଣି । ଅଧ୍ଯାପଯନ୍ଗୁରୋଃ ସୂନୁଂ ଗୁରୁଵନ୍ମାନମର୍ହତି
ଏକ ଶିଶୁ କାହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯଦିଓ ସେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଇଥାଏ । ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅକୁ ପଢ଼ାଇବାବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଅଯାଏ, ସେପରି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ।
ଉତ୍ସାଦନଂ ଚ ଗାତ୍ରାଣାଂ ସ୍ନାପନୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଭୋଜନଃ । ନ କୁର୍ଯାଦ୍ଗୁରୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ପାଦଯୋଃ ଶୌଚମେଵ ଚ
ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଦେହ ଧୋଇବା, ସ୍ନାନ କରାଇବା କିମ୍ବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇବା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଗୁରୁଵତ୍ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯାଶ୍ଚ ସଵର୍ଣା ଗୁରୁଯୋଷିତଃ । ଅସଵର୍ଣାଶ୍ଚ ସଂପୂଜ୍ଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାନାଭିଵାଦନୈଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ସମାନ ବର୍ଗର ଜନାନୀମାନେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଅଯାଏ, ସେପରି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ । ଅନ୍ୟ ବର୍ଗର ଜନାନୀମାନେ, ଉଠି ଓ ନମସ୍କାର କରି ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଅଭ୍ଯଂଜନଂ ସ୍ନାପନଂ ଚ ଗାତ୍ରୋତ୍ସାଦନମେଵ ଚ । ଗୁରୁପତ୍ନ୍ଯା ନ କାର୍ଯାଣି କେଶାନାଂ ଚ ପ୍ରସାଧନମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ତେଲ ମାସାଜ୍, ସ୍ନାନ କରାଇବା, ଦେହ ଧୋଇବା କିମ୍ବା କେଶ ସଜେଇବା କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।
ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତୁ ଯୁଵତୀ ନାଭିଵାଦ୍ଯା ତୁ ପାଦଯୋଃ । କୁର୍ଵୀତ ଵଂଦନଂ ଭୂମ୍ଯାମସାଵହମିତି ବ୍ରୁଵନ୍
ଯଦି ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀ ଯୁବତୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍ ।
ଵିପ୍ରୋଷ୍ଯ ପାଦଗ୍ରହଣପୂର୍ଵକଂ ଚାଭିଵାଦନମ୍ । ଗୁରୁଦାରେଷୁ କୁର୍ଵୀତ ସତାଂ ଧର୍ମ୍ମମନୁସ୍ମରନ୍
ଯାତ୍ରାରୁ ଫେରିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଦ ଧରି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ।
ମାତୃଷ୍ଵସା ମାତୁଲାନୀ ଶ୍ଵଶ୍ରୂଶ୍ଚାଥ ପିତୃଷ୍ଵସା । ସଂପୂଜ୍ଯା ଗୁରୁପତ୍ନୀଵତ୍ସମାସ୍ତା ଗୁରୁଭାର୍ଯଯା
ମା'ର ଭଉଣୀ, ମାମାଙ୍କ ଘରବାଳି, ଶ୍ୱଶୁରୀ ଓ ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀ — ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀ ପରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଘରବାଳି ସମାନ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ଭ୍ରାତୃଭାର୍ଯାଶ୍ଚ ସଂଗ୍ରାହ୍ଯା ସଵର୍ଣା ହନ୍ଯହନ୍ଯପି । ଵିପ୍ରୋଷ୍ଯ ତୂପସଂଗ୍ରାହ୍ଯା ଜ୍ଞାତିସଂବଂଧିଯୋଷିତଃ
ସମାନ ବର୍ଗର ଭାଇମାନଙ୍କ ଘରବାଳିଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯାତ୍ରାରୁ ଫେରିଲେ, ଆତ୍ମୀୟ ଜନାନୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ।
ପିତୁର୍ଭଗିନ୍ଯା ମାତୁଶ୍ଚ ଜାଯସ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ଵସର୍ଯପି । ମାତୃଵଦ୍ଵୃତ୍ତିମାତିଷ୍ଠେନ୍ମାତା ତାଭ୍ଯୋ ଗରୀଯସୀ
ବାପାଙ୍କ ଭଉଣୀ, ମା'ର ଭଉଣୀ ଓ ଘରବାଳିଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ମା' ପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ମା' ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଏଵମାଚାରସଂପନ୍ନମାତ୍ମଵଂତମଦାଂଭିକମ୍ । ଵେଦମଧ୍ଯାପଯେଦ୍ଧର୍ମ୍ମଂ ପୁରାଣାଂଗାନି ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଭଲ ଆଚରଣ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଏକାନ୍ତିକତାରେ ଥାଏ, ସେଠିକି ବେଦ, ଧର୍ମ ଓ ପୁରାଣର ଅଂଶ ଦିନକୁ ପଢ଼ାଯିବା ଉଚିତ୍ ।
ସଂଵତ୍ସରୋଷିତେ ଶିଷ୍ଯେ ଗୁରୁର୍ଜ୍ଞାନମନିର୍ଦିଶନ୍ । ହରତେ ଦୁଷ୍କୃତଂ ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯସ୍ଯ ଵସତୋ ଗୁରୁଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ, ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି ।
ଆଚାର୍ଯପୁତ୍ରଃ ଶୁଶ୍ରୂଷୁର୍ଜ୍ଞାନଦୋ ଧାର୍ମିକଃ ଶୁଚିଃ । ଶକ୍ତୋନ୍ନଦୋଂବୁଦଃ ସାଧୁରଧ୍ଯାପ୍ଯାଦଶ ଧର୍ମତଃ
ଯିଏ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଶୁଶ୍ରୂଷା କରେ, ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି, ଧର୍ମିକ, ପବିତ୍ର, ସମର୍ଥ, ଦାତା ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ, ସେଠିକି ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ପଢ଼ାଯିବା ଉଚିତ୍ ।
କୃତକଂଠସ୍ତଥାଽଦ୍ରୋହଃ ମେଧାଵୀ ଗୁରୁକୃନ୍ନରଃ । ଆପ୍ତଃ ପ୍ରିଯୋଽଥ ଵିଧିଵତ୍ଷଡଧ୍ଯାପ୍ଯା ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ଯିଏ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଛି, ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ମାନେ, ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ଦ୍ୱିଜମାନେ ପଢ଼ାଯିବା ଉଚିତ୍ ।
ଏତେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଦାନମନ୍ଯତ୍ର ତୁ ଯଥୋଚିତମ୍ । ଆଚମ୍ଯ ସଂଯତୋ ନିତ୍ଯମଧୀଯୀତ ଉଦଙ୍ମୁଖଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍; ଅନ୍ୟଠାରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ । ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ।
ଉପସଂଗୃହ୍ଯ ତତ୍ପାଦୌ ଵୀକ୍ଷ୍ଯମାଣୋ ଗୁରୋର୍ମୁଖମ୍ । ଅଧୀଷ୍ଵ ଭୋ ଇତି ବ୍ରୂଯାଦ୍ଵିରାମୋଽସ୍ତ୍ଵିତି ଚାଽରମେତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ମୁହଁ ଦେଖି, 'ଦୟାକରି ପଢ଼ାନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍; ଶେଷ ହେଲେ, 'ଏଠାରେ ବିରାମ ହେଉ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ୍ ।
ପ୍ରାକ୍କୂଲାନ୍ପର୍ଯୁପାସୀତ ପଵିତ୍ରୈଶ୍ଚୈଵ ପାଵକଃ । ପ୍ରାଣାଯାମୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ ପୂତସ୍ତତୋଂକାରମର୍ହତି
ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତୁ ଓ ଅଗ୍ନି ନିକଟେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବା ଉଚିତ୍; ତିନିଥର ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହେଇ, ତାପରେ ପବିତ୍ର ଓଁକାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପ୍ରଣଵଂ କୁର୍ଯାଦଂତେଽପି ଵିଧିଵଦ୍ଦ୍ଵିଜାଃ । କୁର୍ଯାଦଧ୍ଯାପନଂ ନିତ୍ଯଂ ସବ୍ରହ୍ମାଂଜଲିପୂର୍ଵତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ୍ । ସବୁବେଳେ ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପଢ଼ାଯିବା ଉଚିତ୍ ।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ଵେଦଶ୍ଚକ୍ଷୁଃ ସନାତନଃ । ଅଧୀଯୀତାପ୍ଯଯଂ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦ୍ଧୀଯତେଽନ୍ଯଥା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ବେଦ ହେଉଛି ଚିରନ୍ତନ ଦୃଷ୍ଟି; ଏହା ସବୁବେଳେ ପଢ଼ିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ୍, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ ।
ଅଧୀଯୀତ ଋଚୋ ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷୀରାହୁତ୍ଯା ସଦେଵତାଃ । ପ୍ରୀଣାତି ତର୍ପଯନ୍କାଲଂ କାମୈର୍ହୂତାଃ ସଦୈଵତାଃ
ଏକ ମଣିଷ ଦିନେ ପ୍ରତିଦିନ ଋଗ୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ଅର୍ପଣ କରି ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଦେଇ ସମୟରେ ସେମାନେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ରହନ୍ତି।
ଯଜୂଂଷ୍ଯଧୀତେ ନିଯତଂ ଦଧ୍ନା ପ୍ରୀଣାତି ଦେଵତାଃ । ସାମାନ୍ଯଧୀତେ ପ୍ରୀଣାତି ଘୃତାହୁତିଭିରନ୍ଵହମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜୁର୍ବେଦ ପ୍ରତିଦିନ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ଦହି ଦେଇ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାନ୍ତି। ସାମବେଦ ପାଠ କଲେ, ଘିଅ ଅର୍ପଣ କରି ପ୍ରତିଦିନ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଅଥର୍ଵାଂଗିରସୋ ନିତ୍ଯଂ ମଧ୍ଵା ପ୍ରୀଣାତି ଦେଵତାଃ । ଧର୍ମାଂଗାନି ପୁରାଣାନି ମାଂସୈସ୍ତର୍ପଯତେସୁରାନ୍
ଅଥର୍ବାଙ୍ଗିରସ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଦିନ ପାଠ କରି, ମଧୁ ଦେଇ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯାନ୍ତି। ଧର୍ମର ଅଂଶ ଓ ପୁରାଣର ଉପହାର ଭାବେ ମାଂସ ଦେଇ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
ପ୍ରାତଶ୍ଚ ସାଯଂ ପ୍ରଯତୋ ନୈତ୍ଯକଂ ଵିଧିମାଶ୍ରିତଃ । ଗାଯତ୍ରୀଂ ସମଧୀଯୀତ ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ସମାହିତଃ
ପ୍ରଭାତ ଓ ସାଞ୍ଜରେ, ନିୟମ ଓ ଶୁଚିତା ସହିତ, ଦୈନିକ କ୍ରମ ଅନୁସରି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ।
ସହସ୍ରପରମାଂ ଦେଵୀଂ ଶତମଧ୍ଯାଂ ଦଶାଵରାମ୍ । ଗାଯତ୍ରୀଂ ଵୈ ଜପେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଜପଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ଗାୟତ୍ରୀ, ମଧ୍ୟରେ ଶତ ଓ ଶେଷରେ ଦଶ ଅଂଶ ଥିବା, ଏହି ଗାୟତ୍ରୀକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ଜପଯଜ୍ଞ ବୋଲାଯାଏ।
ଗାଯତ୍ରୀଂ ଚୈଵ ଵେଦାଂଶ୍ଚ ତୁଲଯା ତୋଲଯତ୍ପ୍ରଭୁଃ । ଏକତଶ୍ଚତୁରୋଵେଦା ଗାଯତ୍ରୀଂ ଚ ତଥୈକତଃ
ପ୍ରଭୁ ତୁଳାରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ବେଦମାନେକୁ ତୁଳନା କରିଥିଲେ; ଗୋଟିଏ ପାଖରେ ଚାରିଟି ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ଗାୟତ୍ରୀ ଏକାକି ରଖାଯାଇଥିଲା।