ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକାମୈଃ ସାଦରଂ ସଦା । ନାଭିଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିପ୍ରେଣ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦ୍ଯାଃ କଥଂଚନ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଧନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ବି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଫେରା ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଜ୍ଞାନକର୍ମଗୁଣୋପେତା ଯଦ୍ଯପ୍ଯେତେ ବହୁଶ୍ରୁତାଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ସ୍ଵସ୍ତି କୁର୍ଯାଦିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ଯଦିଓ ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ବହୁତ ପଢ଼ିଛନ୍ତି, ବେଦ କହେଇଛି—ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଵର୍ଣେନ ସଵର୍ଣାନାଂ କାର୍ଯମେଵାଭିଵାଦନମ୍ । ଗୁରୁରଗ୍ନିର୍ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ଵର୍ଣାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଗୁରୁଃ
ସମାନ ଜାତିମାନେ ସମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜାତିମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନନ୍ତି।
ପତିରେକୋ ଗୁରୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସର୍ଵତ୍ରାଭ୍ଯାଗତୋ ଗୁରୁଃ । ଵିଦ୍ଯାକର୍ମଵଯୋବଂଧୁର୍ଵିତ୍ତଂ ଭଵତି ପଂଚମମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ; ଅତିଥି ସଦା ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନ୍ୟ; ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ, ବୟସ ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ଚାରିଟି, ଧନ ପଞ୍ଚମ।
ମାନ୍ଯସ୍ଥାନାନି ପଂଚାହୁଃ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଂ ଗୁରୂତ୍ତରାତ୍ । ପଂଚାନାଂ ତ୍ରିଷୁ ଵର୍ଣେଷୁ ଭୂଯାଂସି ବଲଵଂତି ଚ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ପୂର୍ବ ଥିବାଟି ପରବର୍ତ୍ତୀଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ତିନି ଜାତି ମଧ୍ୟରେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯତ୍ର ସ୍ଯୁଃ ସୋଽତ୍ର ମାନାର୍ହଃ ଶୂଦ୍ରୋଽପି ଦଶମୀଂ ଗତଃ । ପଂଥା ଦେଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ସ୍ତ୍ରିଯୈ ରାଜ୍ଞେ ଵିଚକ୍ଷୁଷେ
ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ—ଦଶମ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଶୂଦ୍ର ମଧ୍ୟ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ତ୍ରୀ, ରାଜା କିମ୍ବା ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ ପଥ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵୃଦ୍ଧାଯ ଭାରଭଗ୍ନାଯ ରୋଗିଣେ ଦୁର୍ବଲାଯ ଚ । ଭିକ୍ଷାମାହୃତ୍ଯ ଶିଷ୍ଟାନାଂ ଗୃହେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତୋଽନ୍ଵହମ୍
ବୟସ୍କ, ଭାରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ରୋଗୀ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଚେଷ୍ଟା କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନଙ୍କ ଘରୁ ଭିକ୍ଷା ଆଣିବା ଉଚିତ।
ନିଵେଦ୍ଯ ଗୁରୁଵେଽଶ୍ନୀଯାଦ୍ଵାଗ୍ଯତସ୍ତଦନୁଜ୍ଞଯା । ଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯମୁପଵୀତୀ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ସେ ଭିକ୍ଷା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଓ ନିଜ କଥା ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଉପବୀତଧାରୀ ଦ୍ୱିଜ ତୁମ ପରେ ଭିକ୍ଷା ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଭଵନ୍ମଧ୍ଯଂ ତୁ ରାଜନ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ଭଵଦୁତ୍ତରମ୍ । ମାତରଂ ଵା ସ୍ଵସାରଂ ଵା ମାତୁର୍ଵା ଭଗିନୀଂ ନିଜାମ୍
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପରେ, ତା'ପରେ ବଣିକ ଯିବେ। ମା, ବୋନ୍, କିମ୍ବା ମାର ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଯାଉଛି—
ଭିକ୍ଷେତ ଭିକ୍ଷାଂପ୍ରଥମଂ ଯାଚୈନଂ ନ ଵିମାନଯେତ୍ । ସଜାତୀଯଗୃହେଷ୍ଵେଵ ସାର୍ଵଵର୍ଣିକମେଵ ଵା
ସେ ପ୍ରଥମେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ସମାନ ଜାତିର ଘରରେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଜାତିର ଘରରେ ହେବା ଉଚିତ।
ଭୈକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯାଚରଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପତିତା ଦିଵି ଵର୍ଜିତମ୍ । ଵେଦଯଜ୍ଞୈରହୀନାନାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାନାଂ ସ୍ଵକର୍ମ୍ମସୁ
ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାର ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା କହାଯାଇଛି, ତଥାପି ପତିତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞରେ ଅଭାବିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ କର୍ମରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ଯାହରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ଗୃହେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତୋଽନ୍ଵହମ୍ । ଗୁରୋଃ କୁଲେ ନ ଭିକ୍ଷେତ ନ ଜ୍ଞାତିକୁଲବଂଧୁଷୁ
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପ୍ରତିଦିନ ଉତ୍ସାହରେ ଘରଘରେ ଭିକ୍ଷା ଆଣିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରରେ କିମ୍ବା ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନଙ୍କ ଘରରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଲାଭେତ୍ଵନ୍ଯଗେହାନାଂ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ସର୍ଵଂ ଵା ଵିଚରେଦ୍ଗ୍ରାମଂ ପୂର୍ଵୋକ୍ତାନାମସଂଭଵେ
ଯଦି ଅନ୍ୟ ଘରରୁ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ପୂର୍ବ ଯେଉଁଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଏଠାରୁ ଏଠାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ଏହିଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଘର ନ ମିଳିଲେ, ସମଗ୍ର ଗ୍ରାମ ଘରେ ଯାଇପାରିବ।
ନିଯମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଵାଚଂ ଦିଶସ୍ତ୍ଵନଵଲୋକଯନ୍ । ସମାହୃତ୍ଯ ତୁ ଭୈକ୍ଷ୍ଯାନ୍ନଂ ଯାଵଦର୍ଥମମାଯଯା
ନିଜ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ନ ଦେଖି, ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଚିତ୍ତ ଛାଡ଼ି, ଯେତେକି ଆବଶ୍ୟକ, ସେତେ ଭିକ୍ଷା ନିଷ୍ଠାରେ ଏବଂ ନିଷ୍କପଟ ଭାବରେ ଆଣିବା ଉଚିତ।
ଭୁଂଜୀତ ପ୍ରଯତୋ ନିତ୍ଯଂ ଵାଗ୍ଯତୋଽନନ୍ଯମାନସଃ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯେଣ ଵର୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନୈଵେକାନ୍ନୋ ଭଵେଦ୍ଵ୍ରତୀ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିରେ, ନିଜ କଥା ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖି ଏବଂ ଅନ୍ୟ କଥା ଭାବିନଥିବା ମନେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରତୀ ଏକ ଘରର ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନ ରହିବା ଉଚିତ।
ଭୈକ୍ଷ୍ଯୈଣ ଵର୍ତ୍ତିନୋ ଵୃତ୍ତିରୁପଵାସସମା ସ୍ମୃତା । ପୂଜଯେଦଶନଂ ନିତ୍ଯମଦ୍ଯାଚ୍ଚୈନମକୁତ୍ସଯନ୍
ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଚାଲାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଜୀବିକା ଉପବାସ ସମାନ ମନାଯାଏ। ସେ ସଦା ଖାଦ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ଏହାକୁ କେବେ ଅପମାନ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଯେତ୍ପ୍ରସୀଦେଚ୍ଚ ପ୍ରତିନଂଦେଚ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ । ଅନାରୋଗ୍ଯମନାଯୁଷ୍ଯମସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଚାତିଭୋଜନମ୍
ଖାଦ୍ୟ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବା, ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ଓ ସଦା କୃତଜ୍ଞତା ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ। ଅତିରିକ୍ତ ଭୋଜନ ରୋଗ, ଆୟୁ ହ୍ରାସ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ହାରାଇବାକୁ ନେଇଯାଏ।
ଅପୁଣ୍ଯଂ ଲୋକଵିଦ୍ଵିଷ୍ଟଂ ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ପରିଵର୍ଜଯେତ୍ । ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋଽନ୍ନାନି ଭୁଂଜୀତ ସୂର୍ଯାଭିମୁଖମେଵ ଵା
ଏହା ପୁଣ୍ୟ ନୁହେଁ, ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହାକୁ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ।
ନାଦ୍ଯାଦୁଦଙ୍ମୁଖୋ ନିତ୍ଯଂ ଵିଧିରେଷ ସନାତନଃ । ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଣିପାଦୌ ଚ ଭୁଂଜାନୋ ଦ୍ଵିରୁପସ୍ପୃଶେତ୍
ସେ କେବେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ନିୟମ ସଦାରଣ। ହାତ ପା ଧୋଇ, ଭୋଜନ ସମୟରେ ଦୁଇଥର ପାଣି ଛୁଇଁବା ଉଚିତ।
ଶୁଦ୍ଧେ ଦେଶେ ସମାସୀନୋ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଦ୍ଵିରୁପସ୍ପୃଶେତ୍
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବସି, ଭୋଜନ ସେଷରେ ଦୁଇଥର ପାଣି ଛୁଇଁବା ଉଚିତ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ଚ ସୁପ୍ତ୍ଵା ଚ ସ୍ନାତ୍ଵା ରଥ୍ଯୋପସର୍ପଣେ । ଓଷ୍ଠାଵଲୋମକୌ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵାସୋ ଵିପରିଧାଯ ଚ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ— ଭୋଜନ, ପାନ, ଶୋଇବା, ସ୍ନାନ, ରାସ୍ତାକୁ ଯିବା, ଠୋଠ କିମ୍ବା ଲୋମ ଛୁଇଁବା, କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ପରେ—
ରେତୋମୂତ୍ରପୁରୀଷାଣାମୁତ୍ସର୍ଗେଽନୃତଭାଷଣେ । ଷ୍ଠୀଵିତ୍ଵାଽଧ୍ଯଯନାରଂଭେ କାସଶ୍ଵାସାଗମେ ତଥା
ବୀର୍ୟ, ପେଶାବ କିମ୍ବା ପାଖାନି ତ୍ୟାଗ କରିବା, ମିଥ୍ୟା କଥା କହିବା, ଥୁ ଫେଙ୍କିବା, ପାଠ ଆରମ୍ଭ କରିବା, କିମ୍ବା କାଶି କିମ୍ବା ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେବା ପରେ—
ଚତ୍ଵରଂ ଵା ଶ୍ମଶାନଂ ଵା ସମାକ୍ରମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ । ସଂଧ୍ଯଯୋରୁଭଯୋସ୍ତଦ୍ଵଦାଚାଂତୋଽପ୍ଯାଚମେତ୍ପୁନଃ
ଚଉକ କିମ୍ବା ଶ୍ମଶାନ ଉପରେ ପାଉଁ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, ଏହିପରି ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଯଦିପି ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ପୁନି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।
ଚଂଡାଲମ୍ଲେଚ୍ଛସଂଭାଷେ ସ୍ତ୍ରୀଶୂଦ୍ରୋଚ୍ଛିଷ୍ଟଭାଷଣେ । ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ପୁରୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୋଜ୍ଯଂ ଚାପି ତଥାଵିଧମ୍
ଚଣ୍ଡାଳ କିମ୍ବା ବିଦେଶୀ ସହ କଥା ହେବା, ଅପବିତ୍ର ନାରୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ସହ କଥା ହେବା, କିମ୍ବା ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ଲୋକ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଖିଲେ—
ଆଚାମେଦଶ୍ରୁପାତେ ଵା ଲୋହିତସ୍ଯ ତଥୈଵ ଚ । ଭୋଜନେ ସଂଧ୍ଯଯୋଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ମୂତ୍ରପୁରୀଷଯୋଃ
କେବେ ଅଶ୍ରୁ ବା ରକ୍ତ ପଡ଼ିଲେ, ଖାଇବା ପରେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ମୁତ୍ର କିମ୍ବା ମଳ ପାଖାପାଖି କରିବା ପରେ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଗତୋ ଵାଚମେତ୍ସୁପ୍ତ୍ଵା ସକୃତ୍ସକୃଦଥାନ୍ଯତଃ । ଅଗ୍ନେର୍ଗଵାମଥାଲଂଭେ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଯତମେଵ ଵା
ଘୁମୁଠି ଉଠିଲେ, କଥା କହିଲେ, ଛିଙ୍ଗା ଦେଲେ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଗାଈ କୁ ଛୁଇଁଲେ, କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ କିଛି କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ କିଛି ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ ଆଚମନ କରିବା ଦରକାର।
ସ୍ତ୍ରୀଣାମଥାତ୍ମନଃ ସ୍ପର୍ଶେ ନୀଲଦ୍ଯଂ ଵା ପରିଧାଯ ଚ । ଉପସ୍ପର୍ଶେଜ୍ଜଲଂ ଵାର୍ତଂ ତୃଣଂ ଵା ଭୂମିମେଵ ଚ
ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ଛୁଇଁଲେ, ନୀଳ କିମ୍ବା ଭିଜା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ, ପାଣି, କାଦ, ଘାସ କିମ୍ବା ଭୂମି ଛୁଇଁଲେ ମଧ୍ୟ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।
କେଶାନାଂ ଚାତ୍ମନଃ ସ୍ପର୍ଶେ ଵାସସଃ ସ୍ଖଲିତସ୍ଯ ଚ । ଅନୁଷ୍ଣାଭିରକେଶାଭିରଦୁଷ୍ଟାଭିଶ୍ଚ ଧର୍ମତଃ
ନିଜର କେଶ କିମ୍ବା ପୋଶାକ ଛୁଇଁଲେ, କିମ୍ବା ଠୋକି ଯିବା ପରେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଅତି ତାତି ନୁହେଁ, କେଶ ମିଶିନଥିବା ଏବଂ ଅଶୁଦ୍ଧ ନୁହେଁ ଏମିତି ପାଣିରେ ଆଚମନ କରିବା ଦରକାର।
ଶୌଚେଽପ୍ସୁ ସର୍ଵଦା ଚାମେଦାସୀନଃ ପ୍ରାଗୁଦଙ୍ମୁଖଃ । ଶିରଃ ପ୍ରାଵୃତ୍ଯ କଂଠଂ ଵା ମୁକ୍ତକେଶଶିଖୋଽପି ଵା
ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ବସି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଗଳା ଢାକି, କେଶ ଖୋଲା କିମ୍ବା ଜୁଡ଼ା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅକୃତ୍ଵା ପାଦଯୋଃ ଶୌଚଂ ମାର୍ଗତୋ ନ ଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍ । ସୋପାନତ୍କୋପାନସ୍ଥୋ ଵା ନୋଷ୍ଣୀଷୀ ଚାଚମେଦ୍ବୁଧଃ
ପାଦ ଧୋଇନଥିଲେ ପଥରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ; ଚପ୍ପଲ କିମ୍ବା ଜୁତା ପିନ୍ଧି ବସି, କିମ୍ବା ମୁଣ୍ଡରେ ପାଗଡ଼ି ପିନ୍ଧି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।