ପୁନସ୍ତା ଏଵ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ବଭୂଵୁର୍ମାରଵେଧ୍ଵନି । କ୍ଷୁଧାର୍ତାଶ୍ଚ ତୃଷାର୍ତାଶ୍ଚ ଦର୍ଶନେନ ଭଯପ୍ରଦାଃ
ପୁଣି ସେଇ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସେମାନେ ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, ଦେଖିଲେ ମାନେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ତେନ ତୁ ପାପେନ ଵାଙ୍ମନୋଵିହିତେନ ତୁ । ତାଭିର୍ଜନ୍ମଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାକ୍ଷସୀଯୋନିମିଶ୍ରିତମ୍
ଏଭଳି, ସେଇ ମନ ଓ କଥାରେ ହୋଇଥିବା ପାପ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭରେ ମିଶି ପାଇଲେ।
ପାପେନ ନାଶିତଂ ତାସାଂ ସ ନୃପଂ ନଗରଦ୍ଵଯମ୍ । ଅତଏଵ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପରକାଂତନିଷେଵଣମ୍
ସେଇ ପାପରେ, ରାଜା ଓ ଦୁଇଟି ନଗର ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏହିକାରଣରୁ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମିଶିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାରୀଭିଃ ପାପଭୀତାଭିର୍ଵାଙ୍ମନୋଭ୍ଯାମପି ପ୍ରଭୋ । ରୋଗୀ ଜଡୋ ଦରିଦ୍ରୋ ଵା ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଜିତୋଽପି ଵା । ନ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ସ୍ଵପତିଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ଇଚ୍ଛଂତୀଭିସ୍ତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ପାପକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଥା କିମ୍ବା ମନରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ସେ ରୋଗୀ, ମୂର୍ଖ, ଗରିବ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ଯଦି ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଚାହାନ୍ତି।
କଥିତମିଦଂ ମଯା ମନୋଵଚୋଭ୍ଯାଂ ଜନିତମଘଂ ଚ ଯଦନ୍ଯକାଂତଭକ୍ତ୍ଯା । ଫଲମପି ଚ ଯଦେଵ ଲବ୍ଧମାଭିସ୍ତଦପି ଶିବେ ବହୁଵିସ୍ତରେଣ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମୁଁ ଏହା ସପ୍ରସ୍ତାର କହିଲି, ଏବଂ କଥା ଓ ମନରେ ହୋଇଥିବା ପାପ, ଏହା ସହିତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ସେସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ, ହେ ଶିବି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲି।
ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତା ନ ଯେ ମମନଘା ଯା ଦ୍ଵାରକା ଦୃଶ୍ଯତେ ତାସ୍ତସ୍ଯା ଜଲବିଂଦୁଦେହପତନାତ୍ପୌରସ୍ତ୍ରିଯୋ ରେଭିରେ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚିତ୍ତଵଚୋଽନ୍ଯକାଂତ ଭଜନାଜ୍ଜାତଂ ଵିମୁଚ୍ଵୋଲ୍ବଣଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦତ୍ଵମଵାପ୍ଯ ଦେଵଵନିତାଭାଵଂ ସୁରାହ୍ଲାଦଦମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରକାରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଲାବେଳେ, ସେଠାର ନଗର ନାରୀମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ମନ ଓ କଥାରେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ମାଂସଭୋଜୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପରେ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବୀ ହେଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ କାଲିଂଦୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦ୍ଵାରକାଵର୍ଣଂନଂନାମ ଷଷ୍ଠାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାରେ, ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର କାଳିନ୍ଦୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଦ୍ୱାରକା ବର୍ଣ୍ଣନ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଵିମଲସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ନୀତ୍ଵା ଦ୍ଵାରକାଯାମିହାଗତଃ । ପୁନସ୍ତୌ ସସ୍ନତୁଂ ଧୀରୌ ଶ୍ରୀପତେର୍ଭକ୍ତିକାମ୍ଯଯା । ଭୂଯଃ ଖେ ମେଘଗଂଭୀରା ଵାଗାସୀଦିତି ଭୂପତେ
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ; ପୁଣି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଲାଗି, ଦୁଇଜଣ ଧୀର ନହାଇଲେ; ଏବେ, ହେ ରାଜା, ଆକାଶରେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କିଛି କଥା ଶୁଣାଗଲା।
ଆକାଶଵାଗୁଵାଚ- ଶୃଣୁତଂ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲୌ ହରେସ୍ତୀର୍ଥମିଦଂ ଶୁଭମ୍ । ଏତତ୍ତୀର୍ଥ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯଯା ଜହାତି ଲୋକୋଽଯମଵିଦ୍ଯା ମୋହମୁଲ୍ବଣମ୍
ଆକାଶବାଣୀ କହିଲା—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହା ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ; ଏହି ତୀର୍ଥର କୃପାରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ପାଇବ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୋହକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ନିଶମ୍ଯେତିଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ତାଂ ଵାଚମଶରୀରିଣୀମ୍ । ପ୍ରସାଦୋଽଯଂ ହରେରାସୀଦିତ୍ଯୂଚାତେ ପରସ୍ପରାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ଦେହବିହୀନ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, 'ଏହା ହରିଙ୍କ କୃପା।'
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୌ ଵିଧିଵତ୍ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ ହରେଃ ପରାମ୍ । ଚେଲତୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯେଦଂ ଭାଷମାଣୌ ମିଥସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ହରିଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏ ସମୟରେ ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଜାଵୂଚତୁଃ । ଯଥାଵଯୋର୍ହି ସଂଯୋଗଃ ପଥିଜାତୋ ଵିଚାରତଃ । ଯଥା ଗୃହକଲତ୍ରାଦି ସଂଯୋଗୋ ଭୁଵି ଜାଯତେ । ସାଂପ୍ରତଂ ଵିରହୋଭାଵୀ ଯଥା ନୌ ମାର୍ଗଵର୍ତିନୌ
ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—ଯେପରି ଆମର ସଂଯୋଗ ରାସ୍ତାରେ ଅପେକ୍ଷାନା କରି ହେଲା, ସେପରି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘର, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆଦି ସଂଯୋଗ ହୁଏ; ଏବେ ଆମେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯେପରି ରାସ୍ତାର ଯାତ୍ରୀ।
ତଥାଦାରସୁତାଦୀନାଂ କାଲଵ୍ଯାସ୍ଯଵର୍ତିନାମ୍ । ଧନ୍ଯଃ ସ ପୁରୁଷୋ ଲୋକେ ଯୋ ଦାରସୁତସଂଗମମ୍
ଏପରି ଘଟେ ଦାରା, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମୟର ଖେଳରେ; ଏହି ସଂସାରରେ ସେଇ ପୁରୁଷ ଧନ୍ୟ, ଯିଏ ଦାରାପୁତ୍ର ସଂଯୋଗର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ବୁଝିପାରେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ କ୍ଷଣିକଂ ନିତ୍ଯଂ ସଂଶ୍ରଯେତ୍ଶ୍ରୀପତିଂ ଭଜେତ୍ । ନାରଦ ଉଵାଚ- ସ୍ମରଣଂ କରଣୀଯଂ ମେ ଦାସୋଽହଂ ତ୍ଵତ୍ପଦାଶ୍ରଯଃ
ଏହାର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ଜାଣି, ସେ ସଦା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରେ; ନାରଦ କହିଲେ—ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରିବି—ମୁଁ ତୁମ ପଦାଶ୍ରୟ ଦାସ।
ସଂଦେଶଃ ପ୍ରେଷଣୀଯୋ ମାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତୌ । ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଯଥା ତେନ ମିତ୍ରେଣ ଵିମଲସ୍ଯ ତୁ
‘ମୋତେ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ଦରକାର’ ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ; ହେ ରାଜା, ବିମଳାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ସହ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏହା ଶୁଣ।
ମୋକ୍ଷଣଂ ରାକ୍ଷସୀନାଂ ତୁ ଵିହିତଂ ପଥିଗଚ୍ଛତା । ଵ୍ରଜନ୍ସ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଂ ଦେଶଂ ଜଲଵର୍ଜିତମ୍
ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲେ; ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଜଳହୀନ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯତ୍ର ତାଃ ପାପଵିପ୍ଲୁଷ୍ଟା ରାକ୍ଷସ୍ଯଃ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାକୁଲାଃ । ଅଥ ତାଃ ପଥିଗଚ୍ଛଂତଂ ଦୂରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ସେହି ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୋକ ପିପାସାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୂରରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଜଲାମତ୍ରହସ୍ତଂ ତଂ ମିଥସ୍ତ୍ଵିତି ବଭାଷିରେ । ରାକ୍ଷସ୍ଯ ଊଚୁଃ - ଆଯାତି ପଥିକଃ କଶ୍ଚିଜ୍ଜଲପାତ୍ରଂ କରେ ଦଧତ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ଜଳପାତ୍ର ଦେଖି, ସେମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ— 'ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଆସୁଛନ୍ତି, ହାତରେ ଜଳପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି।'
ଅସ୍ମାକଂ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷୋଃ ଶାଂତିର୍ମନାଗପି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏନଂ ସଂଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମଃ ପାସ୍ଯାମୋଽସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତମ୍
'ସାଇତେ ଆମର ଭୋକ ଓ ପିପାସା କିଛି ହେଲେ ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରିବ; ଆମେ ଏହାକୁ ଖାଇଦେବୁ ଓ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଜଳ ପିଇଦେବୁ।'
ପାତ୍ରଂ ଜଲଂ ଵଯଂ ତୃଷ୍ଣା କ୍ଷୁଧାର୍ତାଃ ଶତଵର୍ଷତଃ । ନାରଦ ଉଵାଚ- କାଚିଦାହେତ୍ଯହଂ ପୂର୍ଵମସ୍ଯୋଷ୍ଣଂ କାଲଖଂଡକମ୍
'ଆମେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ପିପାସାରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଛୁ; ପାତ୍ର, ଜଳ ଓ ଆମର ପିପାସା—' ନାରଦ କହିଲେ— 'ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଏହାର ଗରମ ମାଂସ ଖାଇବି,'
ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତତୋ ରକ୍ତଂ ପୀତ୍ଵା ଯାସ୍ଯାମି ଜୀଵିତମ୍ । ଅନ୍ଯା ପ୍ରାହ କିଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେଽସ୍ଯ ଗଜାନନେ
'ତାପରେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇ ମୁଁ ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇବି।' ଅନ୍ୟେ ଏହି ହାତୀମୁଖୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଶରୀରରେ କେତେ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ମମ ଵ୍ଯାଘ୍ରାନନାଯାସ୍ତୁ ପାନାଯାପି ନ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଅନ୍ଯା ଵୈ ରଥଚକ୍ରାଖ୍ଯା ଶ୍ରୂଯତାଂ ଵଚନଂ ମମ
'ମୋ ଭଳି ବାଘମୁଖୀ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପିବାକୁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନାହିଁ।' ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଯାହାଙ୍କୁ ରଥଚକ୍ର ବୋଲାଯାଏ, କହିଲେ— 'ମୋ କଥା ଶୁଣ।'
କରିଷ୍ଯେ କୁଂଡଲମହଂ କେନାଂତ୍ରୈରସ୍ଯ ମେଖଲାମ୍ । ଅନ୍ଯାଵଦଦହଂ ଦଂତୈରେକତଃ ଶ୍ଯାମଲୀକୃତୈଃ
'ମୁଁ ତାଙ୍କର ଆତ୍ରି ଦ୍ୱାରା କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମେଖଳା ବନେଇବି।' ଅନ୍ୟେ କହିଲେ— 'ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଏକାଠି କରି ଦ୍ୟୂତଶାଳା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଦାଉ ତିଆରି କରିବି।'
ରମେ ଷୋଡଶଭିର୍ଦ୍ଯୂତଶାଲାଯାଂ ତଦ୍ଵିଶାରଦଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଃ ମିଥଃ ସର୍ଵାସ୍ତଂଦ୍ଵିଜଂ ପ୍ରତି ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
'ସେ ଷୋଳ ଟି ଦାଉ ସହିତ ଦ୍ୟୂତଶାଳାରେ ଖେଳିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ।' ଏଭଳି କହି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ଵିଵୃତାସ୍ଯା ଲଲଜ୍ଜିହ୍ଵାଃ ପ୍ରଦ୍ଯୋତୈକମହାଭୁଜାଃ । ଆଯାଂତୀସ୍ତାଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ
ମୁହଁ ଉଜାଡ଼ି, ଜିଭ ଲଟକାଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ହାତ ଚମକୁଥିବା ସେମାନେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଆତ୍ମାନମଭିତଶ୍ଚକ୍ରେ ରକ୍ଷାଂ ଵେଦୋଦିତାଂ ନୃପ । ତା ଆଗତ୍ଯ ସ୍ଥିତା ଦୂରଂ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ଭୀମଵିକ୍ରମାଃ
ସେ ସବୁଦିଗରୁ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲେ; ସେ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି କିଛି ଦୂରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତେଜସା ତସ୍ଯ ମଂତ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରତ୍ଯାଦିଷ୍ଟା ନରାଧିପଃ । ଊଚୁଶ୍ଚ କୋ ଭଵାନତ୍ର କୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ତଦ୍ଵଦ
ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପଛକୁ ହଟି, ସେମାନେ କହିଲେ— 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଆମକୁ କହ।'
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନାନ୍ମନୋଽସ୍ମାକଂ ପ୍ରସାଦମଧିଗଚ୍ଛତି । ତ୍ଵତ୍ପାଦସ୍ପର୍ଶନାତ୍କିଂ ନୋ ନ ଵିପ୍ର ଭଵିତା ଫଲମ୍ । ଅତୋ ମୂର୍ଦ୍ଧସୁ ନୋ ଦେହି ସ୍ଵକୀଯଂ ପାଦପଂକଜମ୍
'ତୁମକୁ ଦେଖି ଆମର ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉଛି; ତୁମ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ କଣ ଫଳ ମିଳିବ ନାହିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ? ତେଣୁ ଆମର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ରଖ।'
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତାସାଂ ଜଗାଦ ହରିଦତ୍ତଜଃ । ଦ୍ଵିଜ ଉଵାଚ- କୃତ୍ଵା ପଵିତ୍ରତୀର୍ଥାନି ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽହଂ ସମାଗତଃ
ନାରଦ କହିଲେ— ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହରିଦତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ— 'ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।'
ସାଂପ୍ରତଂ ପୁଷ୍କରଂ ଯାମି ଭଵତୀଭିଃ କିମିଚ୍ଛତେ । ଯତସ୍ତତ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତାଂ ଦାତୁଂ ଶକ୍ତୋ ଦାସ୍ଯାମି ଚେତ୍ତଦା
'ଏବେ ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ଯାଉଛି। ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ କଣ ଚାହୁଁଛ? ଯାହା ଚାହିଁବ, ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ ମୁଁ ଦେଇଦେବି।'