ଏଵଂ ଵିନିଂଦ୍ଯ ତଂ କାମଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍ । ଶୀଲଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ଚ ତାସାଂ ଚ ରକ୍ଷିତଂ ଯେନ ଭୂପତେ
ଏଭଳି କାମଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ନିଜ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଧନ୍ଯା ସାମୁଷ୍ଯ ଜନନୀ ଯଯାଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ । ସ୍ମରଜିନ୍ନିର୍ମିତୋ ଲୋକେ ପରଧର୍ମସ୍ଯ ରକ୍ଷକଃ
ଧନ୍ୟ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଆ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମଜିତ୍ତା ଲୋକରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ପର ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଧିଗସ୍ତୁ ନୋ ରାଜଲୋକୈର୍ହସିତାଃ ସ୍ମରନିର୍ଜିତାଃ । ଯାଭିର୍ଵାକ୍ଯମନୋଭ୍ଯାଂ ଚ ଜନିତଂ ପାପମୁଲ୍ବଣମ୍
ଆମ ପାଇଁ ଲାଜ୍ଜା, ରାଜମାନେ ହସିଥିବା, କାମଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ୍ତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନ ଓ କଥାରେ ବଡ଼ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଵିଚିଂତଯଂତ୍ଯସ୍ତା ଏକ୍ଯମତ୍ଯଯୁତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଗୃହଂ ସର୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵାକ୍ଯେନ ବୋଧିତାଃ
ନାରଦ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥାରେ ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଥ ରାଜାପି କାଂପିଲ୍ଯସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଦ୍ଗୃହେ ସଂଯତେଂଦ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ କାମ୍ପିଲ୍ୟର ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ଏକ ଉତ୍ତମ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଥାଗଚ୍ଛତି କାଲେ ତୁ କାରୂଷାଧିପତିର୍ବଲୀ । କାଂପିଲ୍ଯାଧିପତିଂ ସୈନ୍ଯୈର୍ନଗରଂ ରୁରୁଧେ ତଦା
ତାପରେ ସମୟ ଆସିଲା, କାରୂଷ ରାଜା ବଳବାନ୍, ସେ ସେନା ସହ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ଅଘାତ କଲେ।
ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ତେନ ଯୁଦ୍ଧେ ସ ଘାତିତଃ । ନଗରଂ ଲୁଠିତଂ ସର୍ଵଂ ହତାଃ ଶୂରାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ସେଠାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ସହର ଲୁଟିଗଲା, ସମସ୍ତ ବୀର ମାରିଗଲେ।
ତା ସ୍ତ୍ରିଯଃ କାଲକୂଟଂ ତୁ ଖାଦିତ୍ଵା ମରଣଂ ଗତାଃ । ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ନ କୃତଂ ତାଭିଃ ପାପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ତୁ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କାଳକୂଟ ବିଷ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେହି ପାପ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଯେନ ପାପେନ ତାଃ ସର୍ଵା ଭୀଷଣାଖ୍ଯସ୍ଯ ରକ୍ଷସଃ । ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ନଗରେ ଜାତା ମହାକାଯା ଭଯାନକାଃ
କେଉଁ ପାପର ଫଳରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ନାମର ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନଗରରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ, ବଡ଼ ଦେହର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ?
ତତ୍ର ତା ନିହିତାଃ ସର୍ଵାଃ ପୁରନାର୍ଯୋ ହନୂମତା । ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚ ରସତୋ ଜିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠତାଂ ରଥକେତନେ
ସେଠାରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଗରରେ ଅଟକାଇ ରଖାଯାଇଥିଲେ; ଏବଂ ବିଜୟୀ, ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ରଥରେ ତିନି ରହିଥିଲେ।
ପୁନସ୍ତା ଏଵ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ବଭୂଵୁର୍ମାରଵେଧ୍ଵନି । କ୍ଷୁଧାର୍ତାଶ୍ଚ ତୃଷାର୍ତାଶ୍ଚ ଦର୍ଶନେନ ଭଯପ୍ରଦାଃ
ପୁଣି ସେଇ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସେମାନେ ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, ଦେଖିଲେ ମାନେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ତେନ ତୁ ପାପେନ ଵାଙ୍ମନୋଵିହିତେନ ତୁ । ତାଭିର୍ଜନ୍ମଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାକ୍ଷସୀଯୋନିମିଶ୍ରିତମ୍
ଏଭଳି, ସେଇ ମନ ଓ କଥାରେ ହୋଇଥିବା ପାପ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭରେ ମିଶି ପାଇଲେ।
ପାପେନ ନାଶିତଂ ତାସାଂ ସ ନୃପଂ ନଗରଦ୍ଵଯମ୍ । ଅତଏଵ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପରକାଂତନିଷେଵଣମ୍
ସେଇ ପାପରେ, ରାଜା ଓ ଦୁଇଟି ନଗର ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏହିକାରଣରୁ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମିଶିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାରୀଭିଃ ପାପଭୀତାଭିର୍ଵାଙ୍ମନୋଭ୍ଯାମପି ପ୍ରଭୋ । ରୋଗୀ ଜଡୋ ଦରିଦ୍ରୋ ଵା ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଜିତୋଽପି ଵା । ନ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ସ୍ଵପତିଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ଇଚ୍ଛଂତୀଭିସ୍ତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ପାପକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଥା କିମ୍ବା ମନରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ସେ ରୋଗୀ, ମୂର୍ଖ, ଗରିବ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ଯଦି ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଚାହାନ୍ତି।
କଥିତମିଦଂ ମଯା ମନୋଵଚୋଭ୍ଯାଂ ଜନିତମଘଂ ଚ ଯଦନ୍ଯକାଂତଭକ୍ତ୍ଯା । ଫଲମପି ଚ ଯଦେଵ ଲବ୍ଧମାଭିସ୍ତଦପି ଶିବେ ବହୁଵିସ୍ତରେଣ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମୁଁ ଏହା ସପ୍ରସ୍ତାର କହିଲି, ଏବଂ କଥା ଓ ମନରେ ହୋଇଥିବା ପାପ, ଏହା ସହିତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ସେସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ, ହେ ଶିବି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲି।
ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତା ନ ଯେ ମମନଘା ଯା ଦ୍ଵାରକା ଦୃଶ୍ଯତେ ତାସ୍ତସ୍ଯା ଜଲବିଂଦୁଦେହପତନାତ୍ପୌରସ୍ତ୍ରିଯୋ ରେଭିରେ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚିତ୍ତଵଚୋଽନ୍ଯକାଂତ ଭଜନାଜ୍ଜାତଂ ଵିମୁଚ୍ଵୋଲ୍ବଣଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦତ୍ଵମଵାପ୍ଯ ଦେଵଵନିତାଭାଵଂ ସୁରାହ୍ଲାଦଦମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରକାରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଲାବେଳେ, ସେଠାର ନଗର ନାରୀମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ମନ ଓ କଥାରେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ମାଂସଭୋଜୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପରେ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବୀ ହେଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ କାଲିଂଦୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦ୍ଵାରକାଵର୍ଣଂନଂନାମ ଷଷ୍ଠାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାରେ, ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର କାଳିନ୍ଦୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଦ୍ୱାରକା ବର୍ଣ୍ଣନ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଵିମଲସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ନୀତ୍ଵା ଦ୍ଵାରକାଯାମିହାଗତଃ । ପୁନସ୍ତୌ ସସ୍ନତୁଂ ଧୀରୌ ଶ୍ରୀପତେର୍ଭକ୍ତିକାମ୍ଯଯା । ଭୂଯଃ ଖେ ମେଘଗଂଭୀରା ଵାଗାସୀଦିତି ଭୂପତେ
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ; ପୁଣି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଲାଗି, ଦୁଇଜଣ ଧୀର ନହାଇଲେ; ଏବେ, ହେ ରାଜା, ଆକାଶରେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କିଛି କଥା ଶୁଣାଗଲା।
ଆକାଶଵାଗୁଵାଚ- ଶୃଣୁତଂ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲୌ ହରେସ୍ତୀର୍ଥମିଦଂ ଶୁଭମ୍ । ଏତତ୍ତୀର୍ଥ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯଯା ଜହାତି ଲୋକୋଽଯମଵିଦ୍ଯା ମୋହମୁଲ୍ବଣମ୍
ଆକାଶବାଣୀ କହିଲା—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହା ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ; ଏହି ତୀର୍ଥର କୃପାରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ପାଇବ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୋହକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ନିଶମ୍ଯେତିଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ତାଂ ଵାଚମଶରୀରିଣୀମ୍ । ପ୍ରସାଦୋଽଯଂ ହରେରାସୀଦିତ୍ଯୂଚାତେ ପରସ୍ପରାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ଦେହବିହୀନ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, 'ଏହା ହରିଙ୍କ କୃପା।'
ସ୍ନାତ୍ଵା ତୌ ଵିଧିଵତ୍ତତ୍ର ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ ହରେଃ ପରାମ୍ । ଚେଲତୁଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯେଦଂ ଭାଷମାଣୌ ମିଥସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ହରିଙ୍କ ପରମ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏ ସମୟରେ ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ଦ୍ଵିଜାଵୂଚତୁଃ । ଯଥାଵଯୋର୍ହି ସଂଯୋଗଃ ପଥିଜାତୋ ଵିଚାରତଃ । ଯଥା ଗୃହକଲତ୍ରାଦି ସଂଯୋଗୋ ଭୁଵି ଜାଯତେ । ସାଂପ୍ରତଂ ଵିରହୋଭାଵୀ ଯଥା ନୌ ମାର୍ଗଵର୍ତିନୌ
ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ—ଯେପରି ଆମର ସଂଯୋଗ ରାସ୍ତାରେ ଅପେକ୍ଷାନା କରି ହେଲା, ସେପରି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘର, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆଦି ସଂଯୋଗ ହୁଏ; ଏବେ ଆମେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ଯାଉଛୁ, ଯେପରି ରାସ୍ତାର ଯାତ୍ରୀ।
ତଥାଦାରସୁତାଦୀନାଂ କାଲଵ୍ଯାସ୍ଯଵର୍ତିନାମ୍ । ଧନ୍ଯଃ ସ ପୁରୁଷୋ ଲୋକେ ଯୋ ଦାରସୁତସଂଗମମ୍
ଏପରି ଘଟେ ଦାରା, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମୟର ଖେଳରେ; ଏହି ସଂସାରରେ ସେଇ ପୁରୁଷ ଧନ୍ୟ, ଯିଏ ଦାରାପୁତ୍ର ସଂଯୋଗର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ବୁଝିପାରେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ କ୍ଷଣିକଂ ନିତ୍ଯଂ ସଂଶ୍ରଯେତ୍ଶ୍ରୀପତିଂ ଭଜେତ୍ । ନାରଦ ଉଵାଚ- ସ୍ମରଣଂ କରଣୀଯଂ ମେ ଦାସୋଽହଂ ତ୍ଵତ୍ପଦାଶ୍ରଯଃ
ଏହାର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ଜାଣି, ସେ ସଦା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଭଜନ କରେ; ନାରଦ କହିଲେ—ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରିବି—ମୁଁ ତୁମ ପଦାଶ୍ରୟ ଦାସ।
ସଂଦେଶଃ ପ୍ରେଷଣୀଯୋ ମାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତୌ । ଶୃଣୁ ରାଜନ୍ଯଥା ତେନ ମିତ୍ରେଣ ଵିମଲସ୍ଯ ତୁ
‘ମୋତେ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇବା ଦରକାର’ ବୋଲି କହି, ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ; ହେ ରାଜା, ବିମଳାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ସହ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏହା ଶୁଣ।
ମୋକ୍ଷଣଂ ରାକ୍ଷସୀନାଂ ତୁ ଵିହିତଂ ପଥିଗଚ୍ଛତା । ଵ୍ରଜନ୍ସ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଂ ଦେଶଂ ଜଲଵର୍ଜିତମ୍
ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିଲେ; ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଜଳହୀନ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯତ୍ର ତାଃ ପାପଵିପ୍ଲୁଷ୍ଟା ରାକ୍ଷସ୍ଯଃ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷାକୁଲାଃ । ଅଥ ତାଃ ପଥିଗଚ୍ଛଂତଂ ଦୂରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ସେଠାରେ ସେହି ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୋକ ପିପାସାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦୂରରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଥରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସଜଲାମତ୍ରହସ୍ତଂ ତଂ ମିଥସ୍ତ୍ଵିତି ବଭାଷିରେ । ରାକ୍ଷସ୍ଯ ଊଚୁଃ - ଆଯାତି ପଥିକଃ କଶ୍ଚିଜ୍ଜଲପାତ୍ରଂ କରେ ଦଧତ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ଜଳପାତ୍ର ଦେଖି, ସେମାନେ ଆପସରେ କହିଲେ— 'ଏକ ଯାତ୍ରୀ ଆସୁଛନ୍ତି, ହାତରେ ଜଳପାତ୍ର ଧରିଛନ୍ତି।'
ଅସ୍ମାକଂ କ୍ଷୁତ୍ତୃଷୋଃ ଶାଂତିର୍ମନାଗପି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏନଂ ସଂଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମଃ ପାସ୍ଯାମୋଽସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତମ୍
'ସାଇତେ ଆମର ଭୋକ ଓ ପିପାସା କିଛି ହେଲେ ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରିବ; ଆମେ ଏହାକୁ ଖାଇଦେବୁ ଓ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିବା ଜଳ ପିଇଦେବୁ।'
ପାତ୍ରଂ ଜଲଂ ଵଯଂ ତୃଷ୍ଣା କ୍ଷୁଧାର୍ତାଃ ଶତଵର୍ଷତଃ । ନାରଦ ଉଵାଚ- କାଚିଦାହେତ୍ଯହଂ ପୂର୍ଵମସ୍ଯୋଷ୍ଣଂ କାଲଖଂଡକମ୍
'ଆମେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ପିପାସାରେ ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଛୁ; ପାତ୍ର, ଜଳ ଓ ଆମର ପିପାସା—' ନାରଦ କହିଲେ— 'ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଏହାର ଗରମ ମାଂସ ଖାଇବି,'