ଅସ୍ଥିଚର୍ମ ପିନଦ୍ଧାଂଗଂ ନିଶ୍ଵସଂତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ସେ ପିଶାଚର ଶରୀର ଅସ୍ଥି ଓ ଚର୍ମରେ ବାନ୍ଧା ଥିଲା, ବାରମ୍ବାର ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାମୁନି ଗଭୀର କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ପ୍ରୋଵାଚ କୋ ଭଵାନ୍କସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦ୍ଦେଶମିମଂ ଶ୍ରିତଃ । ତସ୍ମୈ ପିଶାଚଃ କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡ୍ଯମାନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ମୁନି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?' ତାହାପରେ ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ପିଶାଚ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ପୂର୍ଵଜନ୍ମନ୍ଯହଂ ଵିପ୍ରୋ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତଃ କୁଟୁଂବଭରଣୋତ୍ସୁକଃ
'ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ପରିବାର ଲୋକମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ, ମୁଁ ପରିବାର ପାଳନରେ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲି ।'
ନ ପୂଜିତା ମହାଦେଵା ଗାଵୋଽପ୍ଯତିଥଯସ୍ତଥା । ନ କଦାଚିତ୍କୃତଂ ପୁଣ୍ଯମଲ୍ପଂ ଵାନଲ୍ପମେଵ ଚ
'ମୁଁ କେବେ ମହାଦେବ, ଗାଈ ବା ଅତିଥିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲି । ମୁଁ କେବେ କୌଣସି ଛୋଟ ବା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିନଥିଲି ।'
ଏକଦା ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଭେଶ୍ଵରଵାହନଃ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ନମସ୍କୃତଃ
'ଏକଥର ମୁଁ କୃପାଳୁ ଦେବ, ବୃଷଭର ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବାରାଣସୀରେ ଦେଖିଥିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲି ।'
ତଦାଚିରେଣ କାଲେନ ପଂଚତ୍ଵମହମାଗତଃ । ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତନ୍ମହାଘୋରଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ମୁନେ
'ସେହି ଦେଖା ପରେ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା । ମୁଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯମଲୋକ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ମୁନି ।'
ପିପାସଯାଧୁନାକ୍ରାଂତୋ ନ ଜାନାମି ହିତାହିତମ୍ । ଯଦି କଂଚିତ୍ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୁପାଯଂ ପଶ୍ଯସି ପ୍ରଭୋ
'ଏବେ ମୁଁ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ, କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ଜାଣିପାରୁନି । ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଦେଖୁଛ, ଦୟାକରି କହ ।'
କୁରୁଷ୍ଵ ତଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ପିଶାଚମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
'ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାମ କର । ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି ।' ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ପିଶାଚକୁ କହିଲେ ।
ତାଦୃଶୋ ନହି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ତମଃ । ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଭଗଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ଶିଵଃ
'ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମ ପରି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଆଉ କେହି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ ।'
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵଂଦିତୋ ଭୂଯଃ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶୋ ଭୁଵି । ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଦେଶମେତଂ ସମାଗତଃ
'ସେଉଁଠି ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲ । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ପରି ଆଉ କିଏ ଅଛି? ସେହି କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ ।'
ସ୍ନାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵମସ୍ମିନ୍କୁଂଡେ ସମାହିତଃ । ଯେନେମାଂ କୁତ୍ସିତାଂ ଯୋନିଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରହାସ୍ଯସି
'ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର । ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦେବ ।'
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିନା ପିଶାଚୋ ଦଯାଲୁନା ଦେଵଵରଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍ । ସ୍ମୃତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୀଶିତାରଂ ଚକ୍ରେ ସମାଧାଯ ମନୋଵଗାହମ୍
ଦୟାଳୁ ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପିଶାଚ ଦେବତା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା ।
ତଦାଵଗାଢୋ ମୁନିସନ୍ନିଧାନେ ମମାର ଦିଵ୍ଯାଭରଣୋପପନ୍ନଃ । ଅଦୃଶ୍ଯତାର୍କପ୍ରତିମୋ ଵିମାନେ ଶଶାଂକଚିହ୍ନୀକୃତଚାରୁମୌଲି
ମୁନିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ବିଲୀନ ହେଲା, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା । ସେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶିରୋଭୂଷଣ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଗଲା ।
ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରୈଃ ସହିତୋ ଦିଵିଷ୍ଠୈଃ ସମାଭୃତୋ ଯୋଗିରିଭରପ୍ରମେଯୈଃ । ସ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦିଭିରେଷ ଦେଵୋ ଯଥୋଦଯେ ଭାନୁରଶେଷଦେଵଃ
ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଅପୂର୍ବ ଯୋଗୀମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ । ସେ ଦେବତା, ଉଦୟ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସ୍ତୁଵଂତି ସିଦ୍ଧାଦି ଵିଦେଵସଂଘା ନୃତ୍ଯଂତି ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରସୋଽଭିରାମାଃ । ମୁଂଚଂତି ଵୃଷ୍ଟିଂ କୁସୁମାଂବୁମିଶ୍ରାଂ ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରାଦ୍ଯାଃ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ମିଶ୍ରିତ ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋଽଥ ମୁନୀଂଦ୍ରସଂଘୈରଵାପ୍ଯ ବୋଧଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ । ସମାଵିଶନ୍ମଂଡଲମେତଦଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ରଯୀମଯଂ ଯତ୍ର ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରଃ
ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ବେଦର ରୂପ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମୁକ୍ତଂ ସ ପିଶାଚଭୂତଂ ମୁନିଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମନସା ମହେଶମ୍ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ କଵିମେକମଗ୍ନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କପର୍ଦିନଂ ତମ୍
ପିଶାଚ ଓ ଭୂତକୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ମନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଏକମାତ୍ର କବି ଓ ଅଗ୍ନି ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଶଂକୁକର୍ଣ ଉଵାଚ-। କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵାଂ ପରତଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଗୋପ୍ତାରମେକଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ଯୋଗେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତାରମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ କପିଲାଧିରୂଢମ୍
ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ଜଟାଧାରୀ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଆଶାକରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, କପିଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି ।
ତ୍ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଯୋଗିନମାଦିମଂ ତମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଦିଵିଷ୍ଠଂ ମହାମୁନିଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମର ସାର, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଦି ଯୋଗୀ, ରୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଶରଣ ନେଉଥିବା, ଦିବ୍ୟ ରହିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମମୟ, ପବିତ୍ର ମହାମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି ।
ସହସ୍ରପାଦାକ୍ଷିଶିରୋଭିଯୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରରୂପଂ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣମାମି ଶଂଭୁଂ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଧିପତିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍
ଯିଏ ହଜାର ପାଦ, ହଜାର ଆଖି, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ଶମ୍ଭୁ, ସୁନା ଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଯତ୍ର ପ୍ରସୂତିର୍ଜଗତୋ ଵିନାଶୋ ଯେନାଵୃତଂ ସର୍ଵମିଦଂ ଶିଵେନ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଭଗଵଂତମୀଶଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ଭଗବାନ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରି ଶରଣ ନେଉଛି ।
ଅଲିଂଗମାଲୋକଵିହୀନରୂପଂ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭୁଂ ଚିତ୍ପତିମେକରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତ୍ଵାଂ ନମସ୍କରିଷ୍ଯେ ନ ଯତୋଽନ୍ଯଦସ୍ତି
ଯିଏ ରୂପହୀନ, ଦୃଶ୍ୟ ରୂପ ନଥିବା, ସ୍ୱୟଂସିଦ୍ଧ, ଚେତନାର ନାଥ, ଏକ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, କାରଣ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ ।
ଯଂ ଯୋଗିନସ୍ତ୍ଯକ୍ତସବୀଜଯୋଗା ଲବ୍ଧ୍ଵା ସମାଧିଂ ପରମାତ୍ମଭୂତାଃ । ପଶ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମସ୍ଵରୂପମ୍
ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ବୀଜ ଯୋଗ ଛାଡି, ସମାଧି ଲାଭ କରି, ପରମାତ୍ମା ସହ ଏକାତ୍ମ ହୁଅନ୍ତି, ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ପରମ ସ୍ୱରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ।
ନ ଯତ୍ର ନାମାଦିଵିଶେଷ କୢପ୍ତିର୍ନ ସଂଦୃଶେ ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ନାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ସ୍ୱୟଂଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରି ଶରଣ ନେଉଛି ।
ଯଦ୍ଵେଦଵାଦାଭିରତା ଵିଦେହଂ ସବ୍ରହ୍ମଵିଜ୍ଞାନମଭେଦମେକମ୍ । ପଶ୍ଯଂତ୍ଯନେକଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଉପଦେଶରେ ରତ, ଦେହହୀନ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ଏକ ଅଭିନ୍ନତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଅନେକ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ।
ଯତଃ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣୋ ବିଭର୍ତି ତେଜଃ ପ୍ରଣମଂତି ଦେଵାଃ । ନମାମି ତଂ ଜ୍ଯୋତିଷି ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟଂ କାଲଂ ବୃହଂତଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍
ଯାହାଠାରୁ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ତେଜ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ଆପଣଙ୍କ ଆକାରକୁ, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ବିଶାଳ କାଳ ସ୍ୱରୂପକୁ, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।
ଵ୍ରଜାମି ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗୁହେଶଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଗିରିଶଂ ପୁରାଣମ୍ । ଶିଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ହରିମିଂଦୁମୌଲିଂ ପିନାକିନଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ମୁଁ ସଦା ଗୁହାର ନାଥ, ଅଚଳ, ପାହାଡ଼ର ପୁରାତନ ନାଥଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି । ମୁଁ ଶିବ, ହର, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ, ପିନାକଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି ।
ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽପି ଭଗଵଂତଂ କପର୍ଦିନମ୍ । ପପାତ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ପ୍ରଣଵଂ ପରମ୍
ଏଭଳି ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ପରମ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପରମଂ ଲିଂଗଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ ଶିଵାତ୍ମକମ୍ । ଜ୍ଞାନମାନଂଦମତ୍ଯଂତଂ କୋଟିଜ୍ଵାଲାଗ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍
ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ଶିବ ସ୍ୱରୂପ, ଅତି ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ମୟ, କୋଟି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ସମାନ ।
ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ତଦାତ୍ମା ସର୍ଵଗୋଽମଲଃ । ନିଲିଲ୍ଯେ ଵିମଲେ ଲିଂଗେ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ତାପରେ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ, ସମସ୍ତତ୍ର ବ୍ୟାପି, ସେ ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ହେଲା ।