ଵୃଷାଧିରୂଢା ପୁରୁଷୈସ୍ତାଦୃଶୈରେଵ ସଂଵୃତା । ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ ଵିମୁଂଚଂତି ଖେଚରାସ୍ତତ୍ସମଂତତଃ
ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଏପରି ଅନେକ ରୂପର ପୁରୁଷମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥିଲେ। ଆକାଶର ଦେବମାନେ ସେଠାରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଗଣେଶ୍ଵରୀ ସ୍ଵଯଂ ଭୂତ୍ଵା ନ ଦୃଷ୍ଟା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ତତଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାଶ୍ଚର୍ଯଵରଂ ପ୍ରଶଶଂସୁଃ ସୁରାଦଯଃ
ସେ ମୃଗୀ ସ୍ୱୟଂ ଗଣପତି ହୋଇଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତନ୍ମହେଶସ୍ଯ ଵୈ ଲିଂଗଂ କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ମୃତ୍ଵୈଵାଶେଷପାପୌଘାତ୍କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ଯ ଵିମୁଂଚତି
ମହେଶଙ୍କର ଏହି କପର୍ଦ୍ଦୀଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
କାମକ୍ରୋଧାଦଯୋ ଦୋଷା ଵାରାଣସୀ ନିଵାସିନାମ୍ । ଵିଘ୍ନାଃ ସର୍ଵେ ଵିନଶ୍ଯଂତି କପର୍ଦୀଶ୍ଵରପୂଜନାତ୍
ବାରାଣସୀରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷ, ସମସ୍ତ ବାଧା କପର୍ଦ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜାରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସଦୈଵ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍ । ପୂଜିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ତୋତଵ୍ଯଂ ଵୈଦିକୈସ୍ତଵୈଃ
ସେଠାରୁ, ସଦା କପର୍ଦ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଓ ବେଦମୟ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାଯତାଂ ଚାତ୍ର ନିଯତଂ ଯୋଗିନାଂ ଶାଂତଚେତସାମ୍ । ଜାଯତେ ଯୋଗସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାତ୍ଷଣ୍ମାସେନ ନ ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ଶାନ୍ତ ମନେ ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦଯଃ ପାପା ଵିନଶ୍ଯଂତ୍ଯସ୍ଯ ପୂଜନାତ୍ । ପିଶାଚମୋଚନେ କୁଂଡେ ସ୍ନାତଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରଶମୋ ଯତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ପାପ ମଧ୍ୟ କପର୍ଦ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ପିଶାଚମୋଚନ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଶାନ୍ତି ମିଳେ।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ପୁରା ଵିପ୍ରସ୍ତପସ୍ଵୀ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ । ଶଂକୁକର୍ଣ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପୂଜଯାମାସ ଶଂକରମ୍
ସେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତୀ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ପ୍ରଣଵଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍ । ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ନମସ୍କାରୈଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୈଃ
ସେ ନିରନ୍ତର ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର ରୂପ, ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ । ସେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର, ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ ଓ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
ଉପାସୀତାତ୍ର ଯୋଗାତ୍ମା କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷାଂ ତୁ ନୈଷ୍ଠିକୀମ୍ । କଦାଚିଦାଗତଂ ପ୍ରେତଂ ପଶ୍ଯତି ସ୍ମ କ୍ଷୁଧାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ଯୋଗୀ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ପିଶାଚ ଭୂତ ଭୁଖରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇ ଆସୁଛି ।
ଅସ୍ଥିଚର୍ମ ପିନଦ୍ଧାଂଗଂ ନିଶ୍ଵସଂତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ସେ ପିଶାଚର ଶରୀର ଅସ୍ଥି ଓ ଚର୍ମରେ ବାନ୍ଧା ଥିଲା, ବାରମ୍ବାର ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାମୁନି ଗଭୀର କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ପ୍ରୋଵାଚ କୋ ଭଵାନ୍କସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦ୍ଦେଶମିମଂ ଶ୍ରିତଃ । ତସ୍ମୈ ପିଶାଚଃ କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡ୍ଯମାନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ମୁନି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?' ତାହାପରେ ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ପିଶାଚ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା ।
ପୂର୍ଵଜନ୍ମନ୍ଯହଂ ଵିପ୍ରୋ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତଃ କୁଟୁଂବଭରଣୋତ୍ସୁକଃ
'ମୋ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ପରିବାର ଲୋକମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ, ମୁଁ ପରିବାର ପାଳନରେ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲି ।'
ନ ପୂଜିତା ମହାଦେଵା ଗାଵୋଽପ୍ଯତିଥଯସ୍ତଥା । ନ କଦାଚିତ୍କୃତଂ ପୁଣ୍ଯମଲ୍ପଂ ଵାନଲ୍ପମେଵ ଚ
'ମୁଁ କେବେ ମହାଦେବ, ଗାଈ ବା ଅତିଥିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲି । ମୁଁ କେବେ କୌଣସି ଛୋଟ ବା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିନଥିଲି ।'
ଏକଦା ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଭେଶ୍ଵରଵାହନଃ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ନମସ୍କୃତଃ
'ଏକଥର ମୁଁ କୃପାଳୁ ଦେବ, ବୃଷଭର ଉପରେ ଚଡ଼ିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବାରାଣସୀରେ ଦେଖିଥିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲି ।'
ତଦାଚିରେଣ କାଲେନ ପଂଚତ୍ଵମହମାଗତଃ । ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତନ୍ମହାଘୋରଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ମୁନେ
'ସେହି ଦେଖା ପରେ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା । ମୁଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯମଲୋକ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି, ମୁନି ।'
ପିପାସଯାଧୁନାକ୍ରାଂତୋ ନ ଜାନାମି ହିତାହିତମ୍ । ଯଦି କଂଚିତ୍ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୁପାଯଂ ପଶ୍ଯସି ପ୍ରଭୋ
'ଏବେ ମୁଁ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ, କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ଜାଣିପାରୁନି । ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଦେଖୁଛ, ଦୟାକରି କହ ।'
କୁରୁଷ୍ଵ ତଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ପିଶାଚମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
'ମୋ ପାଇଁ ଏହି କାମ କର । ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି ।' ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ ପିଶାଚକୁ କହିଲେ ।
ତାଦୃଶୋ ନହି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ତମଃ । ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଭଗଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ଶିଵଃ
'ଏହି ସଂସାରରେ ତୁମ ପରି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଆଉ କେହି ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ପୂର୍ବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ ।'
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵଂଦିତୋ ଭୂଯଃ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶୋ ଭୁଵି । ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଦେଶମେତଂ ସମାଗତଃ
'ସେଉଁଠି ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲ । ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ପରି ଆଉ କିଏ ଅଛି? ସେହି କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ ।'
ସ୍ନାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵମସ୍ମିନ୍କୁଂଡେ ସମାହିତଃ । ଯେନେମାଂ କୁତ୍ସିତାଂ ଯୋନିଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରହାସ୍ଯସି
'ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର । ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ନିଚ୍ଚ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦେବ ।'
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିନା ପିଶାଚୋ ଦଯାଲୁନା ଦେଵଵରଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍ । ସ୍ମୃତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୀଶିତାରଂ ଚକ୍ରେ ସମାଧାଯ ମନୋଵଗାହମ୍
ଦୟାଳୁ ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପିଶାଚ ଦେବତା ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା ।
ତଦାଵଗାଢୋ ମୁନିସନ୍ନିଧାନେ ମମାର ଦିଵ୍ଯାଭରଣୋପପନ୍ନଃ । ଅଦୃଶ୍ଯତାର୍କପ୍ରତିମୋ ଵିମାନେ ଶଶାଂକଚିହ୍ନୀକୃତଚାରୁମୌଲି
ମୁନିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ବିଲୀନ ହେଲା, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା । ସେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶିରୋଭୂଷଣ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଗଲା ।
ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରୈଃ ସହିତୋ ଦିଵିଷ୍ଠୈଃ ସମାଭୃତୋ ଯୋଗିରିଭରପ୍ରମେଯୈଃ । ସ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦିଭିରେଷ ଦେଵୋ ଯଥୋଦଯେ ଭାନୁରଶେଷଦେଵଃ
ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଅପୂର୍ବ ଯୋଗୀମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିଲେ । ସେ ଦେବତା, ଉଦୟ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ।
ସ୍ତୁଵଂତି ସିଦ୍ଧାଦି ଵିଦେଵସଂଘା ନୃତ୍ଯଂତି ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରସୋଽଭିରାମାଃ । ମୁଂଚଂତି ଵୃଷ୍ଟିଂ କୁସୁମାଂବୁମିଶ୍ରାଂ ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରାଦ୍ଯାଃ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଓ ଜଳ ମିଶ୍ରିତ ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋଽଥ ମୁନୀଂଦ୍ରସଂଘୈରଵାପ୍ଯ ବୋଧଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ । ସମାଵିଶନ୍ମଂଡଲମେତଦଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ରଯୀମଯଂ ଯତ୍ର ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରଃ
ମହାମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ବେଦର ରୂପ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମୁକ୍ତଂ ସ ପିଶାଚଭୂତଂ ମୁନିଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମନସା ମହେଶମ୍ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ କଵିମେକମଗ୍ନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କପର୍ଦିନଂ ତମ୍
ପିଶାଚ ଓ ଭୂତକୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ମନରେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଏକମାତ୍ର କବି ଓ ଅଗ୍ନି ସ୍ୱରୂପ ତାଙ୍କୁ, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଶଂକୁକର୍ଣ ଉଵାଚ-। କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵାଂ ପରତଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଗୋପ୍ତାରମେକଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ଯୋଗେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତାରମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ କପିଲାଧିରୂଢମ୍
ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ଜଟାଧାରୀ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଆଶାକରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, କପିଳ ଉପରେ ବସିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି ।
ତ୍ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଯୋଗିନମାଦିମଂ ତମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଦିଵିଷ୍ଠଂ ମହାମୁନିଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମର ସାର, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆଦି ଯୋଗୀ, ରୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ଶରଣ ନେଉଥିବା, ଦିବ୍ୟ ରହିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମମୟ, ପବିତ୍ର ମହାମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି ।
ସହସ୍ରପାଦାକ୍ଷିଶିରୋଭିଯୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରରୂପଂ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣମାମି ଶଂଭୁଂ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଧିପତିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍
ଯିଏ ହଜାର ପାଦ, ହଜାର ଆଖି, ହଜାର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ବ୍ରହ୍ମର ସୀମା, ଶମ୍ଭୁ, ସୁନା ଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ ।