ପୁନସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵିନିର୍ଗତ୍ଯ ସ୍ଥାଵରତ୍ଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତେ । ତସ୍ମାଦପି ପଶୁତ୍ଵଂ ସା ଲଭତେ ବହୁଜନ୍ମସୁ
ସେଠାରୁ ପୁଣି ବାହାରି, ସେ ଜଡ଼ ଜୀବର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚେ। ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ଜନ୍ମ ପରେ, ପଶୁ ହେବାର ଅବସ୍ଥା ପାଏ।
ତତୋ ମୁକ୍ତା ମନୁଷ୍ଯତ୍ଵେ ଵ୍ଯଂଗା ଭଵତି ତତ୍ର ସା । ଏଵଂ ପାପଗତିଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିଵର୍ତଧ୍ଵମତୋ ଜନାତ୍
ତାପରେ, ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ମଣିଷ ଜନ୍ମରେ ଅପଙ୍ଗ ହୁଏ। ଏଭଳି ପାପର ଫଳ ଜାଣି, ହେ ଲୋକମାନେ, ଏହାରୁ ଦୂରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ନୋ ଵା ଯାସ୍ଯଥ ଦେହାଂତେ ନରକଂ ଭୃଶଦାରୁଣମ୍ । ଯଦିଚ୍ଛଂତି ଭଵଂତ୍ଯୋ ମେ ସୁଖଂ ତନ୍ନେହ ଲପ୍ସ୍ଯଥ । ପାପମେଵ ହି ଯୁଷ୍ମାକଂ ଯତୋଧଃପତନଂ ନୃଣାମ୍
ନହେଲେ, ତୁମେ ଦେହ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯିବ। ଯଦି ମୋ ଠାରୁ ସୁଖ ଆଶା କର, ଏଠାରେ ତୁମେ ମିଳିବ ନାହିଁ। ପାପ ହେଉଛି ତୁମର ଏକମାତ୍ର ଫଳ, ଯାହା ମଣିଷଙ୍କର ପତନ ହୁଏ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭର୍ତୃସୁଖାନି ଚ । ଲଜ୍ଜଯାନମ୍ର ମୁଖ୍ଯସ୍ତା ଲତାଵାତହତା ଇଵ
ନାରଦ କହିଲେ — ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କର ସୁଖ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟା ଜଣେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ଯେପରି ଲତା ବାତାସରେ ଝୁକିଯାଏ।
ତାସାଂ ତୁ ପୁରନାରୀଣାଂ ସ୍ମରାଗ୍ନିର୍ଭୃଶଦାରୁଣଃ । ଶଶାମ ତସ୍ଯ ଶୀତେନ ବଟୋର୍ଵଚନଵାରିଣା
ସେ ପୁରୁଣା ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଭୟଙ୍କର କାମାଗ୍ନି, ସେ ମୁନିଙ୍କର ଶୀତଳ କଥାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
ଉତ୍ଥାଯ ଚେଲୁଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ଵିନିଂଦଂତ୍ଯ ଇତି ସ୍ମରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ରାଦିଦେଵାନାମପି ମୋହକରଂ ନୃପ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠି, ସେ କାମଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ରାଜା।
ସ୍ତ୍ରିଯ ଊଚୁଃ । ଧିଗିମଂ ପାପକର୍ମାଣଂ ଶୀଲଦାରୁକୁଠାରକମ୍ । କାମଵାମଦୃଶାଂ ପ୍ରୀତ୍ଯୈ ଧନ୍ଯୋ ଯେନ ହତଃ ସ୍ମରଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ — ଏହି ପାପୀ, ନୀତିର ଗଛକୁ କାଟିଦେଇଥିବା କୁଠାର, ଯାହାକୁ ଚକ୍ଷୁର ଶୋଭା ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରିୟ ଭାବନ୍ତି, ସେ କାମଦେବ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାହା ଉପରେ ଲାଞ୍ଛନା।
କିଂ ଵଦେମ ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯାଂ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ଜଠରେ ଯଯା । ଧୃତଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନନାମ୍ନାଽସୌ ରାହୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଶୀଲଚଂଦ୍ରଭୁକ୍
ଜଗତରେ ପୂଜିତ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିଷୟରେ କଣ କହିବୁ, ଯାହାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ସେ ରାହୁ ନାମକ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସ୍ତ୍ରୀର ନୀତି ଭକ୍ଷକ, ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ?
ସ ଦେଵାଧମ ଆଯାତି ଯଦି ନୋ ଦୃଷ୍ଟଗୋଚରମ୍ । ଭୂଯୋ ଧ୍ଯାନକୃତେଶାନ ଦୃଗଗ୍ନୌ ତଂ କ୍ଷିପାମହେ
ସେ ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ, ଯଦି ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼େ, ମନୋନିୟନ୍ତ୍ରଣାର ନାଥ, ଆମେ ପୁଣି ତାକୁ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେବୁ।
ଯେନାଯଂ ଜନିତଃ ପାପୋ ହ୍ଯାତ୍ମାରାମେଣ ଵିଷ୍ଣୁନା । କୃତଃ ଷୋଡଶସାହସ୍ରସ୍ତ୍ରୀପ୍ରିଯଃ କା ହି ନଃ କଥା
ଏହି ପାପୀ କାହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଥିଲେ — ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯିଏ ତାକୁ ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ କରିଥିଲେ; ଆମ ବିଷୟରେ ଆଉ କଣ କହିବାକୁ ଅଛି?
ଏଵଂ ଵିନିଂଦ୍ଯ ତଂ କାମଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍ । ଶୀଲଂ ସ୍ଵସ୍ଯ ଚ ତାସାଂ ଚ ରକ୍ଷିତଂ ଯେନ ଭୂପତେ
ଏଭଳି କାମଦେବଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ନିଜ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଧନ୍ଯା ସାମୁଷ୍ଯ ଜନନୀ ଯଯାଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ । ସ୍ମରଜିନ୍ନିର୍ମିତୋ ଲୋକେ ପରଧର୍ମସ୍ଯ ରକ୍ଷକଃ
ଧନ୍ୟ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମାଆ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମଜିତ୍ତା ଲୋକରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ ପର ଧର୍ମର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଧିଗସ୍ତୁ ନୋ ରାଜଲୋକୈର୍ହସିତାଃ ସ୍ମରନିର୍ଜିତାଃ । ଯାଭିର୍ଵାକ୍ଯମନୋଭ୍ଯାଂ ଚ ଜନିତଂ ପାପମୁଲ୍ବଣମ୍
ଆମ ପାଇଁ ଲାଜ୍ଜା, ରାଜମାନେ ହସିଥିବା, କାମଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତ୍ତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମନ ଓ କଥାରେ ବଡ଼ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଵିଚିଂତଯଂତ୍ଯସ୍ତା ଏକ୍ଯମତ୍ଯଯୁତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଗୃହଂ ସର୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵାକ୍ଯେନ ବୋଧିତାଃ
ନାରଦ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥାରେ ଜାଣି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଥ ରାଜାପି କାଂପିଲ୍ଯସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯ ପ୍ରେଷଯାମାସ ସଦ୍ଗୃହେ ସଂଯତେଂଦ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ କାମ୍ପିଲ୍ୟର ରାଜା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରି, ଏକ ଉତ୍ତମ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ।
ଅଥାଗଚ୍ଛତି କାଲେ ତୁ କାରୂଷାଧିପତିର୍ବଲୀ । କାଂପିଲ୍ଯାଧିପତିଂ ସୈନ୍ଯୈର୍ନଗରଂ ରୁରୁଧେ ତଦା
ତାପରେ ସମୟ ଆସିଲା, କାରୂଷ ରାଜା ବଳବାନ୍, ସେ ସେନା ସହ କାମ୍ପିଲ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ଅଘାତ କଲେ।
ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ତେନ ଯୁଦ୍ଧେ ସ ଘାତିତଃ । ନଗରଂ ଲୁଠିତଂ ସର୍ଵଂ ହତାଃ ଶୂରାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ସେଠାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ସହର ଲୁଟିଗଲା, ସମସ୍ତ ବୀର ମାରିଗଲେ।
ତା ସ୍ତ୍ରିଯଃ କାଲକୂଟଂ ତୁ ଖାଦିତ୍ଵା ମରଣଂ ଗତାଃ । ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ତୁ ନ କୃତଂ ତାଭିଃ ପାପସ୍ଯ ତସ୍ଯ ତୁ
ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କାଳକୂଟ ବିଷ ଖାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେହି ପାପ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଯେନ ପାପେନ ତାଃ ସର୍ଵା ଭୀଷଣାଖ୍ଯସ୍ଯ ରକ୍ଷସଃ । ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ନଗରେ ଜାତା ମହାକାଯା ଭଯାନକାଃ
କେଉଁ ପାପର ଫଳରେ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ନାମର ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନଗରରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ, ବଡ଼ ଦେହର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ?
ତତ୍ର ତା ନିହିତାଃ ସର୍ଵାଃ ପୁରନାର୍ଯୋ ହନୂମତା । ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚ ରସତୋ ଜିଷ୍ଣୋସ୍ତିଷ୍ଠତାଂ ରଥକେତନେ
ସେଠାରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଗରରେ ଅଟକାଇ ରଖାଯାଇଥିଲେ; ଏବଂ ବିଜୟୀ, ଯଜ୍ଞରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା, ରଥରେ ତିନି ରହିଥିଲେ।
ପୁନସ୍ତା ଏଵ ରାକ୍ଷସ୍ଯୋ ବଭୂଵୁର୍ମାରଵେଧ୍ଵନି । କ୍ଷୁଧାର୍ତାଶ୍ଚ ତୃଷାର୍ତାଶ୍ଚ ଦର୍ଶନେନ ଭଯପ୍ରଦାଃ
ପୁଣି ସେଇ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସେମାନେ ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, ଦେଖିଲେ ମାନେ ଭୟ ଦେଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ତେନ ତୁ ପାପେନ ଵାଙ୍ମନୋଵିହିତେନ ତୁ । ତାଭିର୍ଜନ୍ମଦ୍ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାକ୍ଷସୀଯୋନିମିଶ୍ରିତମ୍
ଏଭଳି, ସେଇ ମନ ଓ କଥାରେ ହୋଇଥିବା ପାପ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜନ୍ମ ରାକ୍ଷସୀ ଗର୍ଭରେ ମିଶି ପାଇଲେ।
ପାପେନ ନାଶିତଂ ତାସାଂ ସ ନୃପଂ ନଗରଦ୍ଵଯମ୍ । ଅତଏଵ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ପରକାଂତନିଷେଵଣମ୍
ସେଇ ପାପରେ, ରାଜା ଓ ଦୁଇଟି ନଗର ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏହିକାରଣରୁ, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମିଶିବା କେବେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନାରୀଭିଃ ପାପଭୀତାଭିର୍ଵାଙ୍ମନୋଭ୍ଯାମପି ପ୍ରଭୋ । ରୋଗୀ ଜଡୋ ଦରିଦ୍ରୋ ଵା ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଵର୍ଜିତୋଽପି ଵା । ନ ତ୍ଯାଜ୍ଯଃ ସ୍ଵପତିଃ ସ୍ତ୍ରୀଭିଃ ଇଚ୍ଛଂତୀଭିସ୍ତୁ ସଦ୍ଗତିମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ପାପକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଥା କିମ୍ବା ମନରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ସେ ରୋଗୀ, ମୂର୍ଖ, ଗରିବ କିମ୍ବା ଅନ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ଯଦି ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗତି ଚାହାନ୍ତି।
କଥିତମିଦଂ ମଯା ମନୋଵଚୋଭ୍ଯାଂ ଜନିତମଘଂ ଚ ଯଦନ୍ଯକାଂତଭକ୍ତ୍ଯା । ଫଲମପି ଚ ଯଦେଵ ଲବ୍ଧମାଭିସ୍ତଦପି ଶିବେ ବହୁଵିସ୍ତରେଣ ତୁଭ୍ଯମ୍
ମୁଁ ଏହା ସପ୍ରସ୍ତାର କହିଲି, ଏବଂ କଥା ଓ ମନରେ ହୋଇଥିବା ପାପ, ଏହା ସହିତ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳିଥାଏ, ସେସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ, ହେ ଶିବି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିଲି।
ଇଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଗତା ନ ଯେ ମମନଘା ଯା ଦ୍ଵାରକା ଦୃଶ୍ଯତେ ତାସ୍ତସ୍ଯା ଜଲବିଂଦୁଦେହପତନାତ୍ପୌରସ୍ତ୍ରିଯୋ ରେଭିରେ । ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚିତ୍ତଵଚୋଽନ୍ଯକାଂତ ଭଜନାଜ୍ଜାତଂ ଵିମୁଚ୍ଵୋଲ୍ବଣଂ କ୍ରଵ୍ଯାଦତ୍ଵମଵାପ୍ଯ ଦେଵଵନିତାଭାଵଂ ସୁରାହ୍ଲାଦଦମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ନାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଯାଇନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରକାରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଜଳବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଲାବେଳେ, ସେଠାର ନଗର ନାରୀମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ; ମନ ଓ କଥାରେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ମାଂସଭୋଜୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପରେ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବୀ ହେଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେମହାପୁରାଣେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାମୁତ୍ତରଖଂଡେ କାଲିଂଦୀମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଦ୍ଵାରକାଵର୍ଣଂନଂନାମ ଷଷ୍ଠାଧିକଦ୍ଵିଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାରେ, ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡର କାଳିନ୍ଦୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ଦ୍ୱାରକା ବର୍ଣ୍ଣନ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଛଅଟିଏ ଅଧ୍ୟାୟ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଵିମଲସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜଂ ନୀତ୍ଵା ଦ୍ଵାରକାଯାମିହାଗତଃ । ପୁନସ୍ତୌ ସସ୍ନତୁଂ ଧୀରୌ ଶ୍ରୀପତେର୍ଭକ୍ତିକାମ୍ଯଯା । ଭୂଯଃ ଖେ ମେଘଗଂଭୀରା ଵାଗାସୀଦିତି ଭୂପତେ
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ; ପୁଣି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଲାଗି, ଦୁଇଜଣ ଧୀର ନହାଇଲେ; ଏବେ, ହେ ରାଜା, ଆକାଶରେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କିଛି କଥା ଶୁଣାଗଲା।
ଆକାଶଵାଗୁଵାଚ- ଶୃଣୁତଂ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲୌ ହରେସ୍ତୀର୍ଥମିଦଂ ଶୁଭମ୍ । ଏତତ୍ତୀର୍ଥ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି । ଯଯା ଜହାତି ଲୋକୋଽଯମଵିଦ୍ଯା ମୋହମୁଲ୍ବଣମ୍
ଆକାଶବାଣୀ କହିଲା—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହା ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ; ଏହି ତୀର୍ଥର କୃପାରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ପାଇବ; ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୋହକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ନିଶମ୍ଯେତିଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ତାଂ ଵାଚମଶରୀରିଣୀମ୍ । ପ୍ରସାଦୋଽଯଂ ହରେରାସୀଦିତ୍ଯୂଚାତେ ପରସ୍ପରାମ୍
ନାରଦ କହିଲେ—ସେଇ ଦେହବିହୀନ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, 'ଏହା ହରିଙ୍କ କୃପା।'