ଭୁଜୌ ଜଗୃହତୁସ୍ତସ୍ଯ ସୁଶୀଲା ସୁସ୍ଵରା ତଥା । ଆଲିଲିଂଗ ସୁତାରା ଚ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୁଂବତି ଚଂଦ୍ରିକା
ସୁଶୀଳ ଓ ମଧୁର ସ୍ୱର ଥିବା ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଧରିଲେ; ସୁତାରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରିକା ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ତଥାପି ନିର୍ଵିକାରୋଽସୌ ପ୍ରଲଯାନଲସନ୍ନିଭଃ । ଶଶାପ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ତାଃ କ୍ରୋଧେନାତ୍ଯଂତମୂର୍ଛିତଃ
ତଥାପି ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ପରି; ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଅତି କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେଠାରେ ଶାପ ଦେଲେ।
ପିଶାଚ୍ଯ ଇଵ ମାଂ ଲଗ୍ନା ତତ୍ପିଶାଚ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ । ଏଵଂ ତେନାଶୁ ଶପ୍ତାସ୍ତାସ୍ତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତୁମେ ମୋତେ ପିଶାଚୀମାନେ ପରି ଚିପି ରହିଛ; ତେଣୁ ତୁମେ ପିଶାଚୀ ହେବ। ଏଭଳି ସେ ତୁରନ୍ତ ଶାପ ଦେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କିମେତଚ୍ଚେଷ୍ଟିତଂ ପାପଂ ହ୍ଯନାଗସି ଵିଚେଷ୍ଟଯା । ପ୍ରିଯଂକୃତୋଽପ୍ରିଯଂକୃତ୍ଵା ଧିକ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମକୃତାଂତକମ୍
ଏହି କଣ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଉପରେ କରିଲ? ଯିଏ ପ୍ରିୟ କରିଥିଲ, ତାହାକୁ ଅପ୍ରିୟ କରି, ଧର୍ମକୁ ନାଶ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ଲଜ୍ଜା ହେଉ।
ଅନୁରକ୍ତେଷୁ ଭକ୍ତେଷୁ ମିତ୍ରେଷୁ ଦ୍ରୋହକାରିଣଃ । ପୁଂସୋ ଲୋକୋଭଯୋଃ ସୌଖ୍ଯଂ ନାଶମେତୀତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନେହ, ଭକ୍ତି ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଅନୁରକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃସ୍ଥିତି କରେ, ସେଉଁଠି ଏହି ଜନ୍ମରେ ଓ ପରଲୋକରେ ତାଙ୍କର ସୁଖ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ନଃ ଶାପାତ୍ପିଶାଚୋ ଭଵ ସତ୍ଵରମ୍ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାପି ଚ ତା ବାଲା ନିଃଶ୍ଵସଂତ୍ଯଃ କ୍ରୁଧାକୁଲାଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମର ଶାପରେ ତୁରନ୍ତ ପିଶାଚ ହେବା, ଏଭଳି କହି ସେଠି ଛୁଆମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ।
ତଦେଵାନ୍ଯୋନ୍ଯସଂରଂଭାତ୍ତସ୍ମିନ୍ସରସି ପାର୍ଥିଵ । ତାଃ କନ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ସର୍ଵେ ପୈଶାଚ୍ଯମାଗତାଃ
ହେ ରାଜା, ସେ ଝିଅମାନେ ଓ ଏହି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସେଇ ଝିଲିକା ଜଳରେ, ପରସ୍ପରର ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ପିଶାଚ ହେଇଗଲେ।
ସ ପିଶାଚଃ ପିଶାଚ୍ଯସ୍ତାଃ କ୍ରଂଦମାନାଃ ସୁଦାରୁଣମ୍ । କ୍ଷପଯଂତି ଵିପାକାଂସ୍ତାନ୍ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତସ୍ଯ କର୍ମ୍ମଣଃ
ସେ ପିଶାଚ ଓ ସେମାନେ ପିଶାଚୀମାନେ, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦୁଥିବା, ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵକାଲେ ପ୍ରଭଵତ୍ଯେଵ ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ସ୍ଵଚ୍ଛାଯାମିଵ ଦୁର୍ଵାରଂ ଦେଵାନାମପି ପାର୍ଥିଵ
ଯେପରି ନିଜ ଛାୟାକୁ କେହି ରୋକିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥିବା ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟ ଆସିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
କ୍ରଂଦଂତି ପିତରସ୍ତାସାଂ ମାତରସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଚ । ଭ୍ରାତରଶ୍ଚୈଵ ବାଲାନାଂ ଦୈଵଂ ହି ଦୁରତିକ୍ରମମ୍
ସେ ଝିଅମାନଙ୍କର ବାପା, ମାଆ ଓ ଭାଇମାନେ ଏଠା ଓ ସେଠା କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି; କାରଣ ଭାଗ୍ୟକୁ କେହି ଟାଳିପାରେନାହିଁ।
ଅତଊର୍ଧ୍ଵଂ ପିଶାଚାସ୍ତେ ଆହାରାର୍ଥଂ ସୁଦୁଃଖିତାଃ । ଇତସ୍ତତଶ୍ଚ ଧାଵଂତୋ ଵସଂତି ସରସସ୍ତଟେ
ତାପରେ ସେ ପିଶାଚମାନେ ଖାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏଠା ସେଠା ଦୌଡ଼ିବାରେ ଲାଗି, ଝିଲିକା ତଟରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଲୋମଶୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଆଗତଶ୍ଚ ମହାଭାଗସ୍ତତ୍ର ଯାଦୃଚ୍ଛିକୋ ମୁନି
ନାରଦ କହିଲେ—ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି ଲୋମଶ ଏଠାକୁ ଅପେକ୍ଷା ଅଚାନକ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସର୍ଵେ ପିଶାଚାଃ କ୍ଷୁତ୍ସମାକୁଲାଃ । ଧାଵଂତୋ ହ୍ଯତ୍ତୁକାମାସ୍ତେ ମିଲିତ୍ଵା ଯୂଥଵର୍ତିନଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପିଶାଚମାନେ ଭୋକରେ କ୍ଷୁଦାର୍ତ୍ତ ହୋଇ, ଖାଇବା ଆଶାରେ ଦଳେ ଦଳେ ଏଗିଯାଇଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ତୀଵ୍ରେଣ ତେଜସା ଲୋମଶସ୍ଯ ତୁ । ଅସମର୍ଥାଃ ପୁରଃ ସ୍ଥାତୁଂ ତେ ସର୍ଵେ ଦୂରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ଲୋମଶଙ୍କର ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରହିପାରିଲେନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଦୂରେ ଦୂରେ ରହିଲେ।
ତତ୍ର ପୂର୍ଵକର୍ମବଲାତ୍ପିଶାଚଃ ସହ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ । ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଲୋମଶଂ ରାଜନ୍ସାଷ୍ଟାଂଗଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ
ସେଠି, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ, ପିଶାଚ ଓ ଦ୍ୱିଜ ଏକାସାଥିରେ ଲୋମଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉଵାଚ ସୂନୃତାଂ ଵାଚଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଶିରସି ଚାଂଜଲିମ୍ । ମହାଭାଗ୍ଯୋଦଯେ ଵିପ୍ର ସାଧୂନାଂ ସଂଗତିର୍ଭଵେତ୍
ସେ ମାଥାରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ—'ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମହା ମଙ୍ଗଳମୟ।'
ଗଂଗାଦିପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥେଷୁ ଯୋ ନରଃ ସ୍ନାତି ସର୍ଵଥା । ଯଃ କରୋତି ସତାଂ ସଂଗଂ ତଯୋଃ ସତ୍ସଂଗମୋ ଵରଃ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀରରେ ଯିଏ ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ କରେ, ଯିଏ ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ କରେ—ଏହି ଦୁଇଠାରେ, ସାଧୁ ସଙ୍ଗ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଗୁରୂଣାଂ ସଂଗମୋ ଵିପ୍ର ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟଫଲୋ ଭୁଵି । ସ୍ଵର୍ଗଦୋ ରୋଗହାରୀ ଚ କିଂ ତମୋପହରୋ ମତଃ
ଗୁରୁମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଫଳ ଦିଏ; ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ରୋଗ ହଟାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଥଯାମାସ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଇମା ଗଂଧର୍ଵକନ୍ଯାସ୍ତା ମୁନେ ସୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜାତ୍ମଜଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ପୂର୍ବ ଘଟଣାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିଲେ—'ମୁନି, ଏମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଝିଅମାନେ, ଏବଂ ମୁଁ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର।'
ସର୍ଵେ ପିଶାଚରୂପେଣ ମିଥଃ ଶାପଵିମୋହିତାଃ । ଦୀନାନନାସ୍ସୁତିଷ୍ଠାମସ୍ତଵାଗ୍ରେ ମୁନିସତ୍ତମ
ସମସ୍ତେ ଶାପରେ ମୁହଁ ହେଇ, ପିଶାଚ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛୁ; ଦୁଃଖିତ ମୁହଁରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଆଛୁ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନେନ ବାଲାନାଂ ନିସ୍ତାରୋ ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସୂର୍ଯୋଦଯେ ତମସ୍ତୋମଃ କିଂ ନୁ ଲୀଯେତ ପୁଷ୍କରେ
ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଏହି ଝିଅମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ହେବ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ପଦ୍ମସର ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଲ୍ଲୋମଶୋ ଵାକ୍ଯଂ କୃପାର୍ଦ୍ରୀକୃତମାନସଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାତେଜା ଦୁଃଖିତଂ ତଂ ମୁନେଃ ସୁତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଲୋମଶ ଦୟାରେ ମନ ଗଳିଗଲା, ମହାତେଜସ୍ବୀ ସେ, ଦୁଃଖିତ ମୁନିପୁତ୍ରକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ମୃତିଃ ସପଦି ଜାଯତାମ୍ । ଧର୍ମେ ଚ ଵର୍ତତାଂ ଯେନ ମିଥଃ ଶାପୋ ଲଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ମୋର କୃପାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ମୃତି ତୁରନ୍ତ ଫେରିଆସୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରୁନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିପରସ୍ପର ଶାପ ଅପସାରିତ ହେଉ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ- ମହର୍ଷେ କଥ୍ଯତାଂ ଧର୍ମୋ ମୁଚ୍ଯେମ ଯେନ କିଲ୍ବିଷାତ୍ । ନାଯଂ କାଲୋ ଵିଲଂବସ୍ଯ ଶାପାଗ୍ନିର୍ଦାରୁଣୋ ଯତଃ
ପିଶାଚ କହିଲେ— ମହାର୍ଷି, ଆମେ କେମିତି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବୁ, ସେଇ ଧର୍ମ କହନ୍ତୁ। ଏହି ଶମୟ ବିଳମ୍ବ କରିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, କାରଣ ଶାପର ଅଗ୍ନି ବହୁତ ଭୟଙ୍କର।
ଲୋମଶ ଉଵାଚ- ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତୁ ରେଵାସ୍ନାନଂ ଵିଧାନତଃ । ଶାପାନ୍ମୋକ୍ଷ୍ଯତି ଵୋ ରେଵା ନାନ୍ଯଥା ନିଷ୍କୃତିର୍ଭଵେତ୍
ଲୋମଶ କହିଲେ— ଆମ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରେବା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କର, ରେବା ତୁମକୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେବ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରିହାର ନାହିଁ।
ଶୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଵିପ୍ର ପାପନାଶୋ ଧ୍ରୁଵଂ ନୃଣାମ୍ । ରେଵାସ୍ନାନେନ ଜାଯେତ ଇତି ମେ ନିଶ୍ଚିତା ମତିଃ
ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ— ମାନବମାନଙ୍କର ପାପ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ୟ ହୁଏ; ଏହି ପବିତ୍ରତା ରେବାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ହୁଏ— ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ।
ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ଵର୍ତମାନଂ ଚ ପାତକମ୍ । ରେଵାସ୍ନାନଂ ଦହେତ୍ସର୍ଵଂ ତୂଲରାଶିମିଵାନଲଃ
ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ଅପରାଧ, ରେବାରେ ସ୍ନାନ ସେସବୁକୁ ଅଗ୍ନି ତୁଳା ଝାଡ଼ିକୁ ଯେମିତି ଜଳାଏ, ସେଭଳି ପୁରାଇ ଦେଉଛି।
ପ୍ରାଯାଶ୍ଚିତ୍ତଂ ନ ପଶ୍ଯଂତି ଯସ୍ମିନ୍ପାପେ ପିଶାଚକ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ନର୍ମଦାତୋଯେ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁ ପାପ ପାଇଁ କୌଣସି ପରିହାର ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ହେ ପିଶାଚ, ସେସବୁ ମାତ୍ର ନର୍ମଦା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ ନଶ୍ୟ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନକୃନ୍ନର୍ମ୍ମଦାସ୍ନାନମତୋ ମୋକ୍ଷଫଲା ହି ସା । ହିମଵତ୍ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵପାପହରାଣି ଵୈ
ଜ୍ଞାନ ସହିତ ନର୍ମଦାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ମିଳେ; ହିମବତର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଇଂଦ୍ରଲୋକପ୍ରଦଂ ହୀଦଂ ନିର୍ମିତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ । ସର୍ଵକାମଫଲା ରେଵା ମୋକ୍ଷଦା ପରିକୀର୍ତିତା
ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନା କରିଛନ୍ତି; ରେବା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ବୋଲି କହାଯାଏ।