ଅଥ ଚୋତ୍ତମଵାର୍ତାଯା ସେଵିତଵ୍ଯା ମନୀଷିଭିଃ । ଅତଃ ପୃଚ୍ଛାମି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ରେଵାମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ । ଇତିହାସଂ ଵଦ ଵିଭୋ କନ୍ଯାନାଂ ଚରିତୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଉତ୍ତମ କଥା ଜାଣିବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ପଚାରୁଛି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ମୋତେ ରେବାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଓ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଥା କହନ୍ତୁ ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଶ୍ରୂଯତାଂ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଧର୍ମଗର୍ଭାପରା କଥା । ଯଥାରଣିର୍ଵହ୍ନିଗର୍ଭା ଧର୍ମ୍ମସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମସୂରିଵ
ନାରଦ କହିଲେ— ହେ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ଧର୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି କଥା ଶୁଣ; ଯେପରି ଲକଡ଼ି ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଭଳି ଗୁପ୍ତ ଅଛି ।
ଗଂଧର୍ଵଃ ଶୁକସଂଗୀତିସ୍ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ପ୍ରମୋହିନୀ । ସୁଶୀଲସ୍ଯ ସୁଶୀଲା ଚ ସୁସ୍ଵରା ସ୍ଵରଵେଦିନଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଶୁକସଙ୍ଗୀତଙ୍କର ଝିଅ ପ୍ରମୋହିନୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱର ଓ ସ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ସୁଶୀଳଙ୍କ ଝିଅ ସୁଶୀଳା ଥିଲେ ।
ସୁତାରା ଚଂଦ୍ରକାଂତସ୍ଯ ଚଂଦ୍ରିକା ସୁପ୍ରଭସ୍ଯ ଚ । ଇମାନି ଵରନାମାନି ତାସାମପ୍ସରସାଂ ନୃପ
ସୁତାରା ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତଙ୍କ ଝିଅ, ଚନ୍ଦ୍ରିକା ଥିଲେ ସୁପ୍ରଭାଙ୍କ ଝିଅ; ଏହିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାମ, ହେ ରାଜା, ଏହିମାନେ ଅପ୍ସରାମାନେ ।
କୁମାର୍ଯଃ ପଂଚ ସର୍ଵାସ୍ତା ଵଯସା ସୁଭଗାଃ ପୁନଃ । ଭାଷଂତେ ଚ ମିଥସ୍ତାସ୍ତୁ ଭଗିନ୍ଯ ଇଵ ସର୍ଵଦା
ପାଞ୍ଚଟି କୁମାରୀ, ସବୁଠି ଯୁବତୀ ଓ ରୂପସୀ, ସଦା ଏକାଠି ଭଳିଭଳି କଥା ହୁଏ, ଜଣେ ଅପର ଭଉଣୀମାନେ ଯେପରି।
ଚଂଦ୍ରାଦିଵ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତାଶ୍ଚଂଦ୍ରିକା ଇଵ ସୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ । ଚଂଦ୍ରାନନାଃ ସୁକେଶ୍ଯଶ୍ଚ ଚଂଦ୍ରକାଂତାଇଵୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଃ
ସେମାନେ ଚାଁଦରୁ ନିସ୍କାସିତ ଚାଁଦନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୁହଁ ଚାଁଦପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଚୁଲି ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଚାଁଦକାନ୍ତି ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ଦେଵେଷ୍ଵେତା ଵିଲାସିନ୍ଯଃ କୌମୁଦ୍ଯଃ କୈରଵେଷ୍ଵିଵ । ଲାଵଣ୍ଯପିଂଡସଂଭୂତା ଦିଵ୍ଯରୂପା ମନୋହରାଃ
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି କୁମାରୀମାନେ ଲୋଟସ୍ ମଧ୍ୟରେ ଚାଁଦନି ପରି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ସାରରୁ ଗଠିତ, ଦିବ୍ୟ ଓ ମନୋହର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଭିନ୍ନକୁଚପଦ୍ମିନ୍ଯଃ କେତକ୍ଯ ଇଵ ମାଧଵେ । ଉତ୍ପନ୍ନଯୌଵନୈଃ କାଂତା ଵଲ୍ଲୀଵ ନଵପଲ୍ଲଵୈଃ
ଉଦ୍ଭିଦ୍ନ କୁଚ ରୂପୀ ପଦ୍ମ ପରି, ବସନ୍ତରେ କେତକୀ ଫୁଲ ପରି, ତାଜା ଯୌବନର ଆଭାରେ, ନବପଲ୍ଲବ ଧରିଥିବା ଲତା ପରି ରୂପସୀ।
ହେମଗୌରାଶ୍ଚ ହେମାଭା ହେମାଭରଣଭୂଷିତାଃ । ହେମଚଂପକମାଲିନ୍ଯୋ ହେମଚ୍ଛଵିସୁଵାସସଃ
ସେମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସୁନା ଗହନାରେ ଶୋଭିତ, ସୁନା ଚମ୍ପକ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସୁନା ଆଭାରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସ୍ଵରଗ୍ରାମାଵଲୀହାସୁ ଵିଵିଧା ମୂର୍ଚ୍ଛନାସୁ ଚ । ତାଲଵାଦ୍ଯଵିନୋଦେଷୁ ଵେଣୁଵୀଣାପ୍ରଵାଦନେ
ସ୍ୱର ମାଳାର ମିଠା ଧ୍ୱନି, ବିଭିନ୍ନ ରାଗର ମଧୁରତା, ତାଳବାଦ୍ୟର ଆନନ୍ଦ, ବାଂଶୀ ଓ ବୀଣାର ରଞ୍ଜନାରେ ସେମାନେ ପାରଙ୍ଗତ।
ମୃଦଂଗନାଦସଂଭିନ୍ନଲାସ୍ଯମଧ୍ଯଲଯେଷୁ ଚ । ଚିତ୍ରାଦିଷୁ ଵିନୋଦେଷୁ କଲାସୁ ଚ ଵିଶାରଦାଃ
ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନିରେ ନୃତ୍ୟ ହୋଇଥିବା ମଞ୍ଚରେ, ଚିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ କଳାର ଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କଳାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତାଶ୍ଚ ତାଃ କନ୍ଯା ମୁମୁହୁଃ କ୍ରୀଡନୈର୍ଵରୈଃ । ପିତୃଭିର୍ଲାଲିତାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚେରୁଶ୍ଚ ଧନଦାଲଯେ
ଏପରି ରୂପ ଥିଲା ସେଇ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର, ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ପିତାମାନେ ସେମାନେକୁ ଅତି ଆଦର କରୁଥିଲେ, ଧନର ଗୃହରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ।
କୌତୁକାଦେକଦା ପଂଚ ମିଲିତ୍ଵା ମାସି ମାଧଵେ । କନ୍ଯା ମଂଦାରପୁଷ୍ପାଣି ଵିଚିନ୍ଵଂତ୍ଯୋ ଵନାଦ୍ଵନମ୍
କୌତୁହଳରେ, ଏକଦିନ ପାଞ୍ଚଟି କନ୍ୟା ଏକଠା ହୋଇ, ମାଧବ ମାସରେ ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚି ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ଗୌରୀଂ ସମାରାଧଯିତୁଂ ସ୍ଵରାଂଗନାଃ କଦାଚିଦଚ୍ଛୋଦସରୋଵରଂ ଯଯୁଃ । ହେମାଂବୁଜାନି ପ୍ରଵରାଣି ତାଃ ପୁନସ୍ତସ୍ମାଦୁପାଦାଯ ଵରୋତ୍ପଲୈଃ ସହ
ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ପାଇଁ, ସେଇ ସ୍ୱରମୟୀ କନ୍ୟାମାନେ କେବେ କେବେ ଅଚ୍ଛୋଦ ସରୋବରକୁ ଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁନା ଲୋଟସ୍ ଓ ଉତ୍ତମ ଉତ୍ପଳ ତୁଳି ନେଇ ଫେରୁଥିଲେ।
ଵୈଡୂର୍ଯଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକପ୍ରକୁଟ୍ଟିମେ ସ୍ନାତ୍ଵା ତୁ ଘଟ୍ଟେ ପରିଧାଯ ଚାଂବରମ୍ । ମୌନେନ ଚ ସ୍ଥଂଡିଲପିଂଡିକାମଯୀଂ ସୁଵର୍ଣମୁକ୍ତାଭରଣାଂ ଵିନିର୍ମମୁଃ
ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକର ଚଉକିରେ ସ୍ନାନ କରି, ଘାଟରେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନିରବତାରେ ସେମାନେ ସୁନା ଓ ମୁକ୍ତା ଗହନାରେ ଶୋଭିତ ବାଳିର ଗୁଡିକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ସମର୍ଚିତାଂ ଚଂଦନଗଂଧକୁଂକୁମୈରଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଗୌରୀଂ ଵରପଂକଜାଦିଭିଃ । ନାନୋପହାରୈଃ ଶୁଭଭକ୍ତିଭାଵିତା ଲାସ୍ଯପ୍ରଯୋଗୈର୍ନନୃତୁଃ କୁମାରିକାଃ
ଚନ୍ଦନ, ଗନ୍ଧ, କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପଦ୍ମ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦେଇ, ଶୁଭ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ସେଇ କୁମାରୀମାନେ ଲାସ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିରେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଗାଂଧର୍ଵମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପରଂ ସ୍ଵରଂ ତତୋ ଗେଯଂ ସ୍ଵଭାଵଧ୍ଵନିଭିଃ ସମୂର୍ଛନମ୍ । ଏଣୀଦୃଶସ୍ତାଃ ପ୍ରଜଗୁଃ କଲାକ୍ଷରଂ ତାରପ୍ରଵୃଦ୍ଧଂ ଗତିଭିଶ୍ଚ ସୁସ୍ଵରମ୍
ଗାନ୍ଧର୍ବ ଶୈଳୀ ଅନୁସରି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର ଗାଇଲେ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଧ୍ୱନିରେ ମଧୁର ରାଗ ତାଣିଲେ; ମୃଗନୟନୀ ସେଇ କନ୍ୟାମାନେ କଳା ଅକ୍ଷର ଗାଇ, ତାର ସହ ମଧୁର ଗତିରେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ସୁଭାଵେ ରସଵର୍ଷହର୍ଷଂ କନ୍ଯାସ୍ଵଲଂ ନିର୍ଭରଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିଷୁ । ଅଚ୍ଛୋଦତୀର୍ଥେ ପ୍ରଵରେ ତଦାଗତଃ ସ୍ନାତୁଂ ମୁନେର୍ଵେଦନିଧେଃ ସୁତୋଗ୍ରଜଃ
ସେଇ ଶୁଭ ସମୟରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷର ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିଲା, କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲଗିଥିଲା; ଅଚ୍ଛୋଦ ପବିତ୍ର ତୀରେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର ମୁନିଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ରୂପେଣ ନିଃସୀମତରୋ ଵରାନନଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମାଯତଲୋଚନୋ ଯୁଵା । ଵିସ୍ତୀର୍ଣଵକ୍ଷାଃ ସୁଭୁଜୋଽତିସୁଂଦରଃ ଶ୍ଯାମଚ୍ଛଵିଃ କାମଇଵାପରୋ ହି ସଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ଅପାର, ମୁହଁ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଦଳ ପରି, ଯୁବକ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ—ସେ ମନୋହର ଦେବତା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସୁଶିଖୋ ହି ଶୋଭତେ ଦଂଡେନ ଯୁକ୍ତୋ ଧନୁଷେଵ ମନ୍ମଥଃ । ଏଣାଜିନପ୍ରାଵରଣଃ ସମୁଦ୍ରଧୃଗ୍ହେମାଭମୌଂଜୀକଟିମେଖଲଃ ପରଃ
ସେଇ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସୁନ୍ଦର ଚୁଲି ଧାରଣ କରି, ଦଣ୍ଡ ନେଇ ମନମଥ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ସମୁଦ୍ର ରଙ୍ଗର, ମଉଞ୍ଜୀ ଓ କଟିବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ବାଲାସ୍ତାସ୍ତତ୍ର ସରସସ୍ତଟେ । ଜହୃଷୁଃ କୌତୁକାଵିଷ୍ଟା ଅଯଂ ନୋ ଭଵିତାତିଥିଃ
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁବକଙ୍କୁ ଝିଅମାନେ ସରୋବର ତଟରେ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କୌତୁହଳରେ ଭରିଗଲେ, 'ଏହି ଆମର ଅତିଥି ହେବେ' ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସଂତ୍ଯକ୍ତଗୀତନୃତ୍ଯାସ୍ତାସ୍ତସ୍ଯାଲୋକନଲାଲସାଃ । ହରିଣ୍ଯୋ ଲୁବ୍ଧକେନେଵ ଵିଦ୍ଧାଃ କାମେନ ସାଯକୈଃ
ସେମାନେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହେଲେ, ଶିକାରୀର ତୀରରେ ବିଧ୍ଧ ହରିଣୀମାନେ ପରି କାମବାଣରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ପଶ୍ଯପଶ୍ଯେତି ଜଲ୍ପଂତ୍ଯୋ ମୁଗ୍ଧାଃ ପଂଚ ସସଂଭ୍ରମମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ଵିପ୍ରଵରେ ଯୂନି କାମଦେଵଭ୍ରମଂ ଯଯୁଃ
ପାଞ୍ଚଟି ନିର୍ମଳ ଝିଅମାନେ ଉତ୍ସାହରେ 'ଦେଖ, ଦେଖ' ବୋଲି କଥାହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖି ମନରେ ପ୍ରେମର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୁନଃପୁନସ୍ତମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ନଯନୈଃ ପଂକଜୈରିଵ । ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଚାରମାରବ୍ଧମପ୍ସରୋଭିଃ ପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ପୁଣିପୁଣି ତାଙ୍କୁ ନୟନରେ ପୂଜିଲେ, ଯେପରି ନୟନ ହେଉଛି ପଦ୍ମ। ତାପରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଯଦ୍ଯଯଂ କାମଦେଵୋ ହି ରତିହୀନଃ କଥଂ ଭଵେତ୍ । ଅଥଵାହ୍ଯଶ୍ଵିନୌ ଦେଵୌ ତାଵୁଭୌ ଯୁଗଚାରିଣୌ
ଏହିଯୁବକ କାମଦେବ ହେଲେ, ତେବେ କିପରି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ନାହିଁ? କିମ୍ବା ସେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ହେଇପାରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଏକାଠି ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି।
ଗଂଧର୍ଵଃ କିନ୍ନରୋ ଵାଥ ସିଦ୍ଧୋ ଵା କାମରୂପଧୃକ୍ । ଋଷିପୁତ୍ରୋଽଥଵା କଶ୍ଚିତ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଵା ମନୁଜୋତ୍ତମଃ
କିମ୍ବା ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ, କିମ୍ବା କିନ୍ନର, କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଚାହିଁଲେ ରୂପ ନେଇପାରିବା ସିଦ୍ଧ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ, କିମ୍ବା ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କେହି।
ଅସ୍ତି ଵା କଶ୍ଚିଦେଵାଯଂ ଧାତ୍ରା ସୃଷ୍ଟୋ ହି ନଃ କୃତେ । ଯଥାଭାଗ୍ଯଵତାମର୍ଥେ ନିଧାନଂ ପୂର୍ଵକର୍ମଭିଃ
କିମ୍ବା ସେ କୌଣସି ଦେବତା, ଯାହାକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆମ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ପୂର୍ବ କର୍ମରେ ଯେଉଁ ଧନ ପାଇଥାନ୍ତି, ସେହିପରି ଏହି ରତ୍ନ।
ତଥାସ୍ମାକଂ କୁମାରୀଣାଂ ଗୌର୍ଯାନୀତୋ ଵରୋତ୍ତମଃ । କରୁଣାଜଲକଲ୍ଲୋଲ ଲବ୍ଧାଦ୍ରୀ ର୍କୃ!ତଚିତ୍ତଯା
ଏହିପରି ଆମ ଝିଅମାନେ ପାଇଁ ଗୌରୀ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି, ଯାହା କରୁଣାର ତରଙ୍ଗ ଓ ଭଲ ମନରେ ଲଭ୍ୟ ହୋଇଛି।
ମଯା ଵୃତସ୍ତ୍ଵଯା ଚାଯଂ ତ୍ଵଯା ଵୃତସ୍ତଥାନଯା । ଏଵଂ ପଂଚସୁକନ୍ଯାସୁ ଵଦଂତୀଷୁ ନୃପୋତ୍ତମ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ କରିଛ, ଏଠି ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ; ଏହିପରି ପାଞ୍ଚଟି କନ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ତତ୍ର କୃତମାଧ୍ଯାହ୍ନିକକ୍ରିଯଃ । ଚିଂତଯାମାସ ମେଧାଵୀ କିଂ କୃତ୍ଵା ସୁକୃତଂ ଭଵେତ୍
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ମଧ୍ୟାହ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—'କଣ କରିଲେ ଶୁଭ କର୍ମ ହେବ?'