ଏକଂ ପୁରାଣଂ ରୂପଂ ଵୈ ତତ୍ର ପାଦ୍ମଂ ପରଂ ମହତ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଂ ମୂର୍ଧା ହରେରେଵ ହୃଦଯଂ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ପୁରାତନ ଆକାର ଅଛି, ଯାହାକୁ ପାଦ୍ମ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ଏହା ପରମ ଓ ବଡ଼। ଏହାର ମୁଣ୍ଡକୁ ବ୍ରାହ୍ମ କୁହାଯାଏ, ଓ ହୃଦୟକୁ ପଦ୍ମ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ହରିଙ୍କର ନିଜ ଅଂଶ।
ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଦକ୍ଷିଣୋ ବାହୁଃ ଶୈଵଂ ଵାମୋ ମହେଶିତୁଃ । ଊରୂ ଭାଗଵତଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନାଭିଃ ସ୍ଯାନ୍ନାରଦୀଯକମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁକୁ ବୈଷ୍ଣବ କୁହାଯାଏ, ବାମ ବାହୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂପୃକ୍ତ ଶୈବ ଅଂଶ। ଉରୁକୁ ଭାଗବତ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ଓ ନାଭି ନାରଦ ସଂପୃକ୍ତ।
ମାର୍କଂଡେଯଂ ଚ ଦକ୍ଷାଂଘ୍ରିର୍ଵାମୋ ହ୍ଯାଗ୍ନେଯମୁଚ୍ଯତେ । ଭଵିଷ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣୋ ଜାନୁର୍ଵିଷ୍ଣୋରେଵ ମହାତ୍ମନଃ
ଦକ୍ଷିଣ ପାଦ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଭାବରେ ଅଛି, ବାମ ପାଦକୁ ଆଗ୍ନେୟ କୁହାଯାଏ। ଦକ୍ଷିଣ ଗୁଡ଼ିକୁ ଭବିଷ୍ୟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହାତ୍ମା ଅଂଶ।
ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତସଂଜ୍ଞଂ ତୁ ଵାମଜାନୁରୁଦାହୃତଃ । ଲୈଂଗଂ ହ ଗୁଲ୍ଫକଂ ଦକ୍ଷଂ ଵାରାହଂ ଵାମଗୁଲ୍ଫକମ୍
ବାମ ଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ; ଡାହାଣ ଗୁଲ୍ଫକୁ ଲିଙ୍ଗ ଭାବରେ ଓ ବାମ ଗୁଲ୍ଫକୁ ବାରାହ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ।
ସ୍କାଂଦଂ ପୁରାଣଂ ଲୋମାନି ତ୍ଵଗସ୍ଯ ଵାମନଂ ସ୍ମୃତମ୍ । କୌର୍ମଂ ପୃଷ୍ଠଂ ସମାଖ୍ଯାତଂ ମାତ୍ସ୍ଯଂ ମେଦଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
କେଶକୁ ସ୍କାନ୍ଦ ପୁରାଣ ଭାବରେ, ଚମକୁ ବାମନ ଭାବରେ, ପିଠକୁ କୂର୍ମ ଭାବରେ ଓ ଚର୍ବିକୁ ମାତ୍ସ୍ୟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ।
ମଜ୍ଜା ତୁ ଗାରୁଡଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଂଡମସ୍ଥି ଗୀଯତେ । ଏଵମେଵାଭଵଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁରାଣାଵଯଵୋ ହରିଃ
ମଜ୍ଜାକୁ ଗାରୁଡ ପୁରାଣ ଭାବରେ, ଅସ୍ଥିକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରାଣ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ଏଭଳି ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ, ହରି, ପୁରାଣର ଅଙ୍ଗରୂପ ହେଇଥିଲେ।
ହୃଦଯଂ ତତ୍ର ଵୈ ପାଦ୍ମଂ ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵାମୃତମଶ୍ନୁତେ । ପାଦ୍ମମେତତ୍ପୁରାଣଂ ତୁ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋଭଵଦ୍ଧରିଃ
ଏଠାରେ ହୃଦୟକୁ ପାଦ୍ମ ପୁରାଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପାଦ୍ମ ପୁରାଣ ହେଉଛି ସ୍ୱୟଂ ଦେବ ହରି।
ଯସ୍ଯୈକାଧ୍ଯାଯମଧ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵୈଃ ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ତତ୍ରାଦିମଂ ସ୍ଵର୍ଗମିଦଂ ସର୍ଵପାଦ୍ମଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ପଠିଲେ ମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି; ଏଠାରେ ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଛି, ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ସମସ୍ତ ପାଦ୍ମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ମହାପାତକିନୋପି ଯେ । ମୁଚ୍ଯଂତେ ତେପି ପାପେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵଚୋ ଜୀର୍ଣାଦ୍ଯଥୋରଗାଃ
ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଲେ ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ସାପ ଜରା ପୁନ୍ଚା ଛାଡିଦିଏ।
ଅପି ଚେତ୍ସୁଦୁରାଚାରଃ ସର୍ଵଧର୍ମ୍ମବହିଷ୍କୃତଃ । ଆଦିସ୍ଵର୍ଗଂ ସମାକର୍ଣ୍ଯ ଯତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯଦି କେହି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆଦି ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଲେ ସେ ଏହାର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଆଦିସ୍ଵର୍ଗମିଦଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ । ମାଘେମାସେ ପ୍ରଯାଗେ ତୁ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରତିଦିନଂ ନରଃ
ଏହି ଆଦି ସ୍ୱର୍ଗ ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଏହାର ଫଳ ପାଇଥାଏ; ଏବଂ ମାଘ ମାସରେ ପ୍ରୟାଗରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିଲେ—
ଯଥା ପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯେତ ତଥା ହି ଶ୍ରଵଣାଦ୍ଭଵେତ୍ । ଦତ୍ତା ତେନ ସ୍ଵର୍ଣତୁଲା ଦତ୍ତା ଚୈଵ ଧରାଖିଲା
ଯେପରି ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ନିଜେକୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେପରି ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଏହା ଏମିତି ଯେ, ନିଜ ଓଜନ ପରିମାଣ ସୁନା ଦାନ କରିଛି, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରିଛି।
କୃତଂ ଵିତରଣଂ ତେନ ଦ୍ରରିଦ୍ରେ ଯତ୍କୃତମୃଣମ୍ । ହରେର୍ନାମସହସ୍ରାଣି ପଠିତାନି ହ୍ଯଭୀକ୍ଷ୍ଣଶଃ
ଯେଉଁ ଦାନ ସେ ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଋଣ ସେ ଶୋଧ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନେ ହରିଙ୍କ ହଜାର ନାମ ବାରମ୍ବାର ପଢ଼ିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵେଵେ ଦାସ୍ତଥାଧୀତାସ୍ତତ୍ତତ୍କର୍ମକୃତଂ ତଥା । ଅଧ୍ଯାପକାଶ୍ଚ ବହଵଃ ସ୍ଥାପିତା ଵୃତ୍ତିଦାନତଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ, ପାଠ ପଢ଼ିବା, ଏବଂ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ମାନେ ସବୁ କିଛି ହୋଇଯାଇଛି। ବହୁ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଇ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି।
ଅଭଯଂ ଭଯଲୋକେଭ୍ଯୋ ଦତ୍ତଂ ତେନ ତଥା ଦ୍ଵିଜାଃ । ଗୁଣଵଂତୋ ଜ୍ଞାନଵଂତୋ ଧର୍ମଵଂତୋନୁମାନିତାଃ
ଭୟରେ ରହୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେ ନିର୍ଭୟତା ଦାନ କରିଥିଲେ; ଗୁଣ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ।
ମେଷକର୍କଟଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ତୋଯଂ ଦତ୍ତଂ ସୁଶୀତଲମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ ଗଵାର୍ଥେ ଚ ପ୍ରାଣାସ୍ତ୍ଯକ୍ତାଶ୍ଚ ତେନ ହି
ମେଷ ଓ କର୍କଟ ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଢେର ଶୀତଳ ଜଳ ଦେଇଥିଲେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଗାଁ ଗୋମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଯାନି ଚ ସୁକର୍ମାଣି କୃତାନି ତେନ ଧୀମତା । ଯେନାଦିଖଂଡଂ ସଦସି ଶ୍ରୁତଂ ସଂଶ୍ରାଵିତଂ ତଥା
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅନେକ ଭଲ କାମ କରିଥିଲେ; ବଡ଼ ସଭାରେ ପୁରାତନ ଖଣ୍ଡକୁ ପଢ଼ିବା ଓ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ସେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ସମାଧୀତ୍ଯ ନାନାଭୋଗାନ୍ସମଶ୍ନୁତେ । ଅଂତଃପୁରଗନାରୀଣାଂ ସୁଖସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଧ୍ଯତେ
ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପାଇଁ ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ; ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଶୁଇ ଉଠିଥିଲେ।
କିଂକିଣୀରଵସନ୍ନାଦୈସ୍ତଥା ମଧୁରଭାଷଣୈଃ । ଇଂଦ୍ରସ୍ଯାର୍ଧାସନଂ ଭୁଂକ୍ତେ ଇଂଦ୍ରଲୋକେ ଵସେଚ୍ଚିରମ୍
କିମ୍କିଣୀର ଝିଙ୍କାର ଓ ମଧୁର କଥାରେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଥିଲେ।
ତତଃ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଭଵନଂ ଚଂଦ୍ରଲୋକଂ ତତୋ ଵ୍ରଜେତ୍ । ସପ୍ତର୍ଷିଭଵନେ ଭୋଗାନ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତି ତତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାହାଠୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ; ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି ଧ୍ରୁବ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତେଜୋମଯଂ ଵପୁଃ । ତତ୍ରୈଵ ଜ୍ଞାନମାସାଦ୍ଯ ନିର୍ଵାଣଂ ପରମୃଚ୍ଛତି
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ତେଜର ଶରୀର ପାଇଥିଲେ; ସେଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲେ।
ସଦ୍ଭିଃ ସହ ଵସେଦ୍ଧୀମାନ୍ସତ୍ତୀର୍ଥେ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍ । କୁର୍ଯାଦେଵ ସଦାଲାପଂ ସଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନରଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ଉଚିତ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ସଦା ଭଲ କଥା କହିବା ଓ ସତ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ର ପାଦ୍ମଂ ମହାଶାସ୍ତ୍ରଂ ସର୍ଵାମ୍ନାଯଫଲପ୍ରଦମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ଚ ତନ୍ମଧ୍ଯେ ମହାପୁଣ୍ଯଫଲପ୍ରଦମ୍
ସେଠାରେ ପାଦ୍ମ ମହାଶାସ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଖଣ୍ଡ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଭଜଧ୍ଵଂ ଗୋଵିଂଦଂ ନମତ ହରିମେକଂ ସୁରଵରଂ ଗମିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ ଲୋକାନତିଵିମଲଭୋଗାନତିତରାମ୍ । ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ହେ ଲୋକା ଵଦତ ହରିନାମୈକମତୁଲଂ ଯଦୀଚ୍ଛାଵୀଚୀନାଂ ସୁଖତରଣମିଷ୍ଟାନି ଲଭତ
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଭଜନ କର, ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ; ତୁମେ ଅତି ଶୁଧ୍ଧ ଆନନ୍ଦର ଲୋକକୁ ପାଇବ। ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଶୁଣ ଓ ହରିଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାମ କହ; ଯଦି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇବ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡେ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗ ଖଣ୍ଡର ବାଉଁଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନମାମି ଗୋଵିନ୍ଦପଦାରଵିଂଦଂ ସଦେଂଦିରାଵଂଦିତମୁତ୍ତମାଢ୍ଯମ୍ । ଜଗଜ୍ଜନାନାଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ମହାଜନୈକାଯନମୁତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମନ୍ଦାର ପାଦକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ମହାଜନମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ଏକଦା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନସନ୍ନିଭାଃ । ହିମଵଦ୍ଵାସିନଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ଵେଦପାରଗାଃ
ଏକ ଦିନ, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ହିମାଳୟରେ ବସୁଥିବା, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକସାଥି ହେଲେ।
ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞା ମହାତ୍ମାନୋ ନାନାପୁଣ୍ଯସମାଶ୍ରଯାଃ । ମହେଂଦ୍ରାଦ୍ରିରତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ଵିଂଧ୍ଯନିଵାସିନଃ
ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ, ମହାତ୍ମା, ବିଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡରେ ଲଗ୍ନ ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ।
ଯେଽର୍ବୁଦାରଣ୍ଯନିରତାଃ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଶ୍ରୀଶୈଲନିରତା ଯେ ଚ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିନଃ
ଅର୍ବୁଦା ଅରଣ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ ଲୋକ, ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଶ୍ରୀଶୈଳରେ ଲଗ୍ନ ଓ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ।
ଧର୍ମ୍ମାରଣ୍ଯରତା ଯେ ଚ ଦଂଡକାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଜଂବୂମାର୍ଗରତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ସତ୍ଯନିଵାସିନଃ
ଧର୍ମ ଅରଣ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଜାମ୍ବୁ ପଥରେ ଲଗ୍ନ ଓ ସତ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ।