ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ଚାନ୍ଵହଂ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ସାଵିତ୍ରୀଂ ସଂଧ୍ଯଯୋର୍ଜପେତ୍ । ଧ୍ଯାଯୀତ ସତତଂ ଦେଵମେକାଂତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଓ ସଦା ଏକାନ୍ତରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏକାନ୍ନଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ପରିଗ୍ରହମ୍ । ଏକଵାସା ଦ୍ଵିଵାସା ଵା ଶିଖୀ ଯଜ୍ଞୋପଵୀତଵାନ୍ । କମଂଡଲୁକରୋ ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଂଡୋ ଯାତି ତତ୍ପରମ୍
ସେ ସଦା ଏକ ଘରର ଖାଦ୍ୟ, କାମନା, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂଗ୍ରହ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚୁଡ଼ା ଓ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, କମଣ୍ଡଳୁ ଧରି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତିନି ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ସେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀପାଦ୍ମେ ମହାପୁରାଣେ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡେ ଯତିଧର୍ମନିରୂପଣଂ ନାମୈକୋନଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମ ପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡରେ 'ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିବେଚନା' ନାମକ ଉଣଷାଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ତ୍ଵାଶ୍ରମନିଷ୍ଠାନାଂ ଯତୀନାଂ ନିଯତାତ୍ମନାମ୍ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯେଣ ଵର୍ତନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫଲମୂଲୈରଥାପି ଵା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏଭଳି, ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ନିୟମିତ ଆତ୍ମା ଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ଓ ଫଳମୂଳ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାଇବାକୁ କହାଯାଇଛି।
ଏକକାଲଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ନ ପ୍ରସଜ୍ଯେତ ଵିସ୍ତରମ୍ । ଭୈକ୍ଷ୍ଯେ ପ୍ରସକ୍ତୋ ହି ଯତିର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵପି ସଜ୍ଜତି
ସେମାନେ ଦିନକୁ ଏକଥର ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ, ଅଧିକ ଆସକ୍ତି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଯଦି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ ହେବେ, ତେବେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତ ହେଇପାରିବେ।
ସପ୍ତାଗାରଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯମଲାଭେ ନ ପୁନଶ୍ଚରେତ୍ । ଗୋଦୋହମାତ୍ରଂ ତିଷ୍ଠେତ କାଲଂ ଭିକ୍ଷୁରଧୋମୁଖଃ
ସେ ସାତିଟି ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ଯଦି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ପୁଣି ଯିବେ ନାହିଁ; ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଗୋଅଁଠୁ ଦୁଧ ଦୋହାଯିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଢ଼ି ହେବେ।
ଭିକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସକୃତ୍ତୂଷ୍ଣୀମାଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାଗ୍ଯତଃ ଶୁଚିଃ । ପ୍ରକ୍ଷ୍ଯାଲ୍ଯ ପାଣୀ ପାଦୌ ଚ ସମାଚମ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
‘ଭିକ୍ଷା’ ବୋଲି ଏକଥର କହି, ଚୁପଚାପ ରହିବେ ଓ ଖାଦ୍ୟ ନେବେ; ମନ୍ଦ ଭାଷା ଓ ପବିତ୍ରତା ରଖିବେ; ହାତ ପା ଧୋଇ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଚୁମିବେ।
ଆଦିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୁଂଜୀତ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ନରଃ । ହୁତ୍ଵା ପ୍ରାଣାହୁତୀଃ ପଂଚ ଗ୍ରାସାନଷ୍ଟୌ ସମାହିତଃ
ଖାଦ୍ୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବେ; ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାହୁତି ଦେଇ, ଆଠ ଗାଶ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଭୋଜନ କରିବେ।
ଆଚମ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଧ୍ଯାଯେତ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ । ଆଲାବୁଦାରୁପାତ୍ରେ ଚ ମୃଣ୍ମଯଂ ଵୈଣଵଂ ତଥା
ଜଳ ଚୁମି, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ; ଉଲା, ମାଟି କିମ୍ବା ବାଁସର ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବେ।
ଚତ୍ଵାରି ଯତିପାତ୍ରାଣି ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ । ପ୍ରାଗ୍ରାତ୍ରେ ମଧ୍ଯରାତ୍ରେ ଚ ପରରାତ୍ରେ ତଥୈଵ ଚ
ମନୁ, ପ୍ରଜାପତି, କହିଛନ୍ତି — ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିପ୍ରକାର ପାତ୍ର ଅଛି: ଉଲା, ମାଟି, ବାଁସ ଓ କାଠର।
ସଂଧ୍ଯାସୂକ୍ତିଵିଶେଷେଣ ଚିଂତଯେନ୍ନିତ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍ । କୃତ୍ଵା ହୃତ୍ପଦ୍ମନିଲଯେ ଵିଶ୍ଵାଖ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵସଂଭଵମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବିଶେଷ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରି, ସେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ; ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ବିଶ୍ୱ ନାମକ, ସମସ୍ତର ଉତ୍ସକୁ ବସାଇ ଧ୍ୟାନ କରିବେ।
ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପରସ୍ତାତ୍ତମସଃ ସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଯାଧାରମଵ୍ଯକ୍ତମାନଂଦଂ ଜ୍ଯୋତିରଵ୍ଯଯମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଆଲୋକ ଆତ୍ମାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ।
ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତମାକାଶଂ ଦହନଂ ଶିଵମ୍ । ତଦଂତଂ ସର୍ଵଭାଵାନାମୀଶ୍ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍
ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ, ଆକାଶ, ଅଗ୍ନି, ଶୁଭତା — ସବୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଭୂତର ଶେଷ, ଈଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମ ରୂପୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ।
ଓଁକାରାଂତେଥଵାତ୍ମାନଂ ସମାପ୍ଯ ପରମାତ୍ମନି । ଆକାଶେ ଦେଵମୀଶାନଂ ଧ୍ଯାଯୀତାକାଶମଧ୍ଯଗମ୍
ଓଁକାର ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ଆତ୍ମାକୁ ପରମାତ୍ମାରେ ଏକତ୍ର କରି, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦେବ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବେ।
କାରଣଂ ସର୍ଵଭାଵାନାମାନଂଦୈକସମାଶ୍ରଯମ୍ । ପୁରାଣପୁରୁଷଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ମୁଚ୍ଯେତ ବଂଧନାତ୍
ସମସ୍ତ ଭୂତର କାରଣ, ଏକମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଆଶ୍ରୟ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଯଦ୍ଵା ଗୁହାଦୌ ପ୍ରକୃତୌ ଜଗତ୍ସଂମୋହନାଲଯେ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ପରମଂ ଵ୍ଯୋମ ସର୍ଵଭୂତୈକକାରଣମ୍
କିମ୍ବା, ହୃଦୟ ଗୁହାରେ, ପ୍ରକୃତିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋହିତ ହୁଏ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଏକମାତ୍ର କାରଣକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବେ।
ଜୀଵନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଯତ୍ର ଲୋକଃ ପ୍ରଲୀଯତେ । ଆନଂଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଯତ୍ପଶ୍ଯଂତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଲୟ ହୁଏ, ବ୍ରହ୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆନନ୍ଦ, ଯାହାକୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି।
ତନ୍ମଧ୍ଯେ ନିହିତଂ ବ୍ରହ୍ମ କେଵଲଂ ଜ୍ଞାନଲକ୍ଷଣମ୍ । ଅନଂତଂ ସତ୍ଯମୀଶାନଂ ଵିଚିଂତ୍ଯାସୀତ ଵାଗ୍ଯତଃ
ସେଠି ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନର ଲକ୍ଷଣ ଥିବା, ଅନନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ଈଶ୍ୱର — ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ବସିଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଚିନ୍ତନ କରି, ମନ୍ଦ ଭାଷାରେ ରହିବେ।
ଗୁହ୍ଯାଦ୍ଗୁହ୍ଯତମଂ ଜ୍ଞାନଂ ଯତୀନାମେତଦୀରିତମ୍ । ଯୋଵତିଷ୍ଠେତ୍ସଦାନେନ ସୋଶ୍ନୁତେ ଯୋଗମୈଶ୍ଵରମ୍
ଏହି ଅତି ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି; ଯିଏ ଏହାରେ ସଦା ଅବସ୍ଥିତ ରହେ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଯୋଗ ଲାଭ କରେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜ୍ଞାନରତୋ ନିତ୍ଯମାତ୍ମଵିଦ୍ଯାପରାଯଣଃ । ଜ୍ଞାନଂ ସମଭ୍ଯସେଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ଯେନ ମୁଚ୍ଯେତ ବଂଧନାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ସଦା ଜ୍ଞାନରେ ରତ ଓ ଆତ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ମତ୍ଵା ପୃଥକ୍ତ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵସ୍ମାଦେଵ କେଵଲମ୍ । ଆନଂଦମକ୍ଷରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଧ୍ଯାଯେତ ଚ ତତଃ ପରମ୍
ସମସ୍ତ ଜିନିଷରୁ ଆପଣାକୁ ଅଲଗା ଏବଂ ଏକା ଭାବି, ପରେ ଏହି ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଆନନ୍ଦମୟ, ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ—ଏହାକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯସ୍ମାଦ୍ଭଵଂତି ଭୂତାନି ଯଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନେହ ଜାଯତେ । ସ ତସ୍ମାଦୀଶ୍ଵରୋ ଦେଵଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଯୋଧିତିଷ୍ଠତି
ଯାହାଠାରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଯାହାକୁ ଜାଣିଲେ ଏଠାରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ହୁଏନାହିଁ—ସେଠି ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ଦେବତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅଛନ୍ତି।
ଯଦଂତରେ ତଦ୍ଗମନଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଶିଵମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯ ଇଦଂ ସ୍ଵପରୋକ୍ଷସ୍ତୁ ସ ଦେଵଃ ସ୍ଯାନ୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେଉଁ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅବିନାଶୀ, ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ଶୁଭ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଲୋକ ଗମନ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ନିଜେ ଦେଖିପାରିବେ, ସେଇ ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱର ହେଉଛନ୍ତି।
ଵ୍ରତାନି ଯାନି ଭିକ୍ଷୂଣାଂ ତଥୈଵାଯଂ ଵ୍ରତାନି ଚ । ଏକୈକାତିକ୍ରମେଣୈଵ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିଧୀଯତେ
ଭିକ୍ଷୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ନିୟମ ଅଛି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅଛି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ ପାଇଁ ଉଚିତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଉପେତ୍ଯ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଂ କାମାତ୍ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ସମାହିତଃ । ପ୍ରାଣାଯାମସମାଯୁକ୍ତଂ କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ସାଂତପନଂ ଶୁଚିଃ
ଯଦି କାମବଶତଃ କୌଣସି ଭିକ୍ଷୁ ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିଥାଏ, ସେଉଁଠି ପବିତ୍ରତା ସହିତ ଏବଂ ପ୍ରାଣାୟାମ ସହିତ ସାଂତପନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍।
ତତଶ୍ଚରେତ ନିଯମାତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ସଂଯତମାନସଃ । ପୁନରାଶ୍ରମମାଗମ୍ଯ ଚରେଦ୍ଭିକ୍ଷୁରତଂଦ୍ରିତଃ
ତା’ପରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କଠିନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୁଣି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରି, ଭିକ୍ଷୁ ଅଲସ୍ୟ ଛାଡି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ନ ଧର୍ମଯୁକ୍ତମନୃତଂ ହିନସ୍ତୀତି ମନୀଷିଣଃ । ତଥାପି ଚ ନ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପ୍ରସଂଗୋ ହ୍ଯେଷ ଦାରୁଣଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ଧର୍ମ ପାଇଁ କହିଥିବା ମିଥ୍ୟା କଥା ଧର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରେନାହିଁ; ତଥାପି, ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି ପ୍ରବୃତ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର।
ଏକରାତ୍ରୋପଵାସଶ୍ଚ ପ୍ରାଣାଯାମଶତଂ ତଥା । ଉକ୍ତ୍ଵାନୃତଂ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ଯତିନା ଧର୍ମଲିପ୍ସୁନା
ଏକ ରାତି ଉପବାସ ଏବଂ ଶତ ପ୍ରାଣାୟାମ—ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଯତି ଯଦି ଧର୍ମ ଲାଗି ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥାଏ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।
ପରମାପଦ୍ଗତେନାପି ନ କାର୍ଯଂ ସ୍ତେଯମନ୍ଯତଃ । ସ୍ତେଯାଦଭ୍ଯଧିକଃ କଶ୍ଚିନ୍ନାସ୍ତ୍ଯଧର୍ମ ଇତି ସ୍ମୃତିଃ
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜିନିଷ ଚୋରି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ଚୋରିଠାରୁ ବଡ଼ ଅଧର୍ମ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ ବୋଲି ଶାସ୍ତ୍ର କହେ।
ହିଂସା ଚୈଵାପରା ତୃଷ୍ଣା ଯାଚ୍ଞାତ୍ମଜ୍ଞାନନାଶିକା । ଯଦେତଦ୍ଦ୍ରଵିଣଂ ନାମ ପ୍ରାଣା ହ୍ଯେତେ ବହିଶ୍ଚରାଃ ୨୭ ଦ୍ରଵିଣ। ସ ତସ୍ଯ ହରତେ ପ୍ରାଣାନ୍ଯୋ ଯସ୍ଯ ହରତେ ଧନମ୍ । ଏଵଂ କୃତ୍ଵା ସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଭିନ୍ନଵୃତ୍ତୋ ଵ୍ରତଚ୍ଯୁତଃ
ହିଂସା, ଅତି ଆସକ୍ତି ଏବଂ ଭିକ୍ଷା ନେବା, ଏସବୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଧନ ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନର ବାହ୍ୟ ଶକ୍ତି। ଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନ ନେଇଯାଏ, ସେ ତାଙ୍କର ଜୀବନକୁ ନେଇଯାଏ; ଏପରି କରି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ନିଜ ନିୟମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ।