ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତଃ । ଏଵଂ ଗୃହସ୍ଥୋ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲଭିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ଏଭଳି ନିୟମିତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଜୀବନ ଚାଲିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଜଣେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ, ଜଣେ ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ । ଏଷ ଵଃ କଥିତୋ ଧର୍ମ୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍
ସେ ଏକାକି ହୋଇ, ସବୁବେଳେ ଅଲଗା ଓ ଧ୍ୟାନରତ ରହିବା ଉଚିତ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ହେଉଛି ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ। ଏହାକୁ ଜାଣି, ନିୟମିତ ରହି ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦେଵମନାଦିମେକମୀଶଂ ଗୃହଧର୍ମେଣ ସମର୍ଚଯେଦଜସ୍ରମ୍ । ସମତୀତ୍ଯ ସ ସର୍ଵଭୂତଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନାଦି, ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଭାଗମାଯୁଷଃ । ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ
ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ଜୀବନ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ କାଟି, ପତ୍ନୀ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସହ ନେଇ ଅରଣ୍ୟବାସ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ପୁତ୍ରେଷୁ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵନମଥାପି ଵା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ
ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, କିମ୍ବା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଦେଖି, ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ତାପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ପ୍ରଶସ୍ତେ ଚୋତ୍ତରାଯଣେ । ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ନିଯମଵାଂସ୍ତପଃ କୁର୍ଯାତ୍ସମାହିତଃ
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଉତ୍ତରାୟଣର ଶୁଭ ସମୟରେ, ନିୟମିତ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଫଲମୂଲାନି ପୂତାନି ନିତ୍ଯମାହାରମାହରେତ୍ । ଯଦାହାରୋ ଭଵେତ୍ତେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତୃଦେଵତାଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆହାର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଆହାର ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେଦତିଥିଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚାଭ୍ଯର୍ଚଯେତ୍ସୁରାନ୍ । ଗୃହାଦାଦାଯ ଚାଶ୍ନୀଯାଦଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାନ୍ସମାହିତଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଗୃହରୁ ଆହାର ନେଇ ଆଠ ମୁଠି ଆହାର ଧ୍ୟାନରେ ରୁହି ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଜଟାଶ୍ଚ ବିଭୃଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ନଖରୋମାଣି ନୋତ୍ସୃଜେତ୍ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ସର୍ଵଥା କୁର୍ଯାନ୍ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ଵାଚମନ୍ଯତଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଜଟା ଧାରଣ କରିବା, ନଖ ଓ କେଶ କଟିବା ନୁହେଁ, ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟଥା କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ସଂଯମ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ପଂଚଯଜ୍ଞାନ୍ସମାଚରେତ୍ । ଉତ୍ପନ୍ନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ଶାକମୂଲଫଲେନ ଵା
ସେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା, ପାଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ପାଳନ କରିବା ଓ ଯେଉଁ ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିଜେ ଉପାର୍ଜିତ, ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଚୀରଵାସା ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାଯାତ୍ତ୍ରିଷଵଣଂ ଶୁଚିଃ । ସର୍ଵଭୂତାନୁକଂପଶ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା, ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରିବା, ପବିତ୍ର ରହିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣା ରଖିବା ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ।
ଦର୍ଶେନ ପୌର୍ଣମାସେନ ଯଜେତ ନିଯତଂ ଦ୍ଵିଜଃ । ଋତ୍ଵିଷ୍ଟ୍ଯାଗ୍ରଯଣେ ଚୈଵ ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯାନି କାରଯେତ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଦର୍ଶ ଓ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଋତୁଯଜ୍ଞ ଓ ଚତୁର୍ମାସ୍ୟ ବିଧି ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍ତରାଯଣଂ ଚ କ୍ରମଶୋ ଦକ୍ଷିଣାଯନମେଵ ଚ । ଵାସଂତଶାରଦୈର୍ମେଦ୍ଧ୍ଯୈରୁତ୍ପନ୍ନୈଃ ସ୍ଵଯମାହୃତୈଃ
ସେ ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ପାଳନ କରିବା, ନିଜେ ଉପାର୍ଜିତ ଶୁଦ୍ଧ ବସନ୍ତ ଓ ଶରତ୍କାଳୀନ ଉତ୍ପାଦ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରୋଡାଶାଂଶ୍ଚରୂଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଧିଵନ୍ନିର୍ଵପେତ୍ପୃଥକ୍ । ଦେଵତାଭ୍ଯଃ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ମେଧ୍ଯତରଂ ହଵିଃ
ସେ ବିଧିମତ ଭାବେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ପୁରୋଡାଶ ଓ ଚରୁ ନିବେଦନ କରି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ହବିଷ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶେଷଂ ସମୁପଭୁଂଜୀତ ଲଵଣଂ ଚ ସ୍ଵଯଂକୃତମ୍ । ଵର୍ଜ୍ଜଯେନ୍ମଦ୍ଯମାଂସାନି ଭୌମାନି କଵକାନି ଚ
ଯେଉଁ ଆହାର ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠାରୁ ଖାଇବା ଓ ନିଜେ ତିଆରି କରା ଲୁଣ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ମଦ୍ୟ, ମାଂସ, ମାଟି ତଳର ମୂଳ ଓ ଛତୁଆ ଖାଇବା ନିଷେଧ।
ଭୂସ୍ତୃଣଂ ଶଷ୍ପକଂ ଚୈଵ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଫଲାନି ଚ । ନ ଫାଲକୃଷ୍ଟମଶ୍ନୀଯାଦୁତ୍ସୃଷ୍ଟମପି କେନଚିତ୍
ସେ ଭୂତଳର ଘାସ, ଛୋଟ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଗଛର ଫଳ ଖାଇପାରିବେ। ହାଳ ଚାଲିଥିବା ଜମିର ଶସ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରି ଛାଡିଦିଆ ଆହାର ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ଗ୍ରାମଜାତାନ୍ଯାର୍ତୋପି ପୁଷ୍ପାଣି ଚ ଫଲାନି ଚ । ଶ୍ରାଵଣେନୈଵ ଵିଧିନା ଵହ୍ନିଂ ପରିଚରେତ୍ସଦା
ସେ ଗ୍ରାମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶ୍ରାବଣ ମାସର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେ ସବୁବେଳେ ଅଗ୍ନିର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେତ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୋ ନିର୍ଭଯୋ ଭଵେତ୍ । ନ ନକ୍ତଂ କିଂଚିଦଶ୍ନୀଯାଦ୍ରାତ୍ରୌ ଧ୍ଯାନପରୋ ଭଵେତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କେବେ ଅପକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍। ରାତିରେ କିଛି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ରାତି ସମୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିବା ଦରକାର।
ଜିତେଂଦ୍ରିଯୋ ଜିତକ୍ରୋଧସ୍ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଵିଚିଂତକଃ । ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନ ପତ୍ନୀମପି ସଂଶ୍ରଯେତ୍
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସଂଗତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯସ୍ତୁ ପତ୍ନ୍ଯା ଵନଂ ଗତ୍ଵା ମୈଥୁନଂ କାମତଶ୍ଚରେତ୍ । ତଦ୍ଵ୍ରତଂ ତସ୍ଯ ଲୁପ୍ଯେତ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୀଯତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯଦି କେହି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଅଟବିକୁ ଯାଇ ଇଚ୍ଛାବଶତଃ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱିଜ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ତତ୍ର ଯୋ ଜାଯତେ ଗର୍ଭୋ ନ ସ ସ୍ପୃଶ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ନ ହି ଵେଦେଧିକାରୋସ୍ଯ ତଦ୍ଵଂଶେପ୍ଯେଵମେଵ ହି
ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ଯେ ଗର୍ଭ ହୁଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କାରଣ, ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କର ବଂଶରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ଭୂମୌ ଶଯୀତ ସତତଂ ସାଵିତ୍ରୀଜପ୍ଯତତ୍ପରଃ । ଶରଣ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସଦ୍ଵିଭାଗପରଃ ସଦା
ସେ ସଦା ଭୂମିରେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍, ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ଲିନ ରହିବା ଦରକାର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବା ଓ ସଦା ଧର୍ମିକ ଭାଗବଣ୍ଟିରେ ଚେତନା ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ପରିଵାଦଂ ମୃଷାଵାଦଂ ନିଦ୍ରାଲସ୍ଯେ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍ । ଏକାଗ୍ନିରନିକେତଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରୋକ୍ଷିତାଂ ଭୂମିମାଶ୍ରଯେତ୍
ନିନ୍ଦା, ମିଥ୍ୟା କଥା ଓ ଅତି ନିଦ୍ରା ଓ ଆଳସ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ଅଗ୍ନି ରଖିବା, ନିଜର ଘର ନ ରଖିବା ଓ ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବାସ କରିବା ଦରକାର।
ମୃଗୈଃ ସହ ଚରେଦ୍ଦାଂତସ୍ତୈଃ ସହୈଵ ଚ ସଂଵସେତ୍ । ଶିଲାଯାଂ ଶର୍କରାଯାଂ ଵା ଶଯୀତ ସୁସମାହିତଃ
ସେ ମୃଗମାନେ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିବା, ସେମାନେ ସହିତ ବାସ କରିବା ଓ ଶିଳା କିମ୍ବା କଣ୍ଟାଳି ଉପରେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍।
ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲକୋ ଵା ସ୍ଯାନ୍ମାସସଂଚଯିକୋପି ଵା । ଷଣ୍ମାସନିଚଯୋ ଵାପି ସମାନିଚଯ ଏଵ ଵା
ସେ ଚାହିଁଲେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସ୍ନାନ କରିପାରେ, କିମ୍ବା ମାସ ପରେ, କିମ୍ବା ଛଅ ମାସ ପରେ, କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ସ୍ନାନ କରିପାରେ।
ନକ୍ତଂ ଚାନ୍ନଂ ସମଶ୍ନୀଯାଦ୍ଦିଵା ଚାହୃତ୍ଯ ଶକ୍ତିତଃ । ଚତୁର୍ଥକାଲକୋ ଵା ସ୍ଯାତ୍କିଂ ଵାପ୍ଯଷ୍ଟମକାଲିକଃ
ସେ ରାତିରେ ଖାଇପାରେ, କିମ୍ବା ଦିନେ ଯେତେକି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଖାଇପାରେ, କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ କାଳରେ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ କାଳରେ ମଧ୍ୟ ଖାଇପାରେ।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣଵିଧାନୈର୍ଵା ଶୁକ୍ଲେକୃଷ୍ଣେ ଚ ଵର୍ଜଯେତ୍ । ପକ୍ଷେପକ୍ଷେ ସମଶ୍ନୀଯାଦ୍ଯଵାଗୂଂ କ୍ଵଥିତାଂ ସକୃତ୍
କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଶୁକ୍ଳ ଓ କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ ଉପବାସ କରି, ପକ୍ଷେ ପକ୍ଷେ ଏକଥର ଉବା ଚାଉଳର ଖିର ଖାଇପାରେ।
ପୁଷ୍ପମୂଲଫଲୈର୍ଵାପି କେଵଲୈର୍ଵର୍ତଯେତ୍ସଦା । ସ୍ଵାଭାଵିକୈଃ ସ୍ଵଯଂଶୀର୍ଣୈର୍ଵୈଖାନସମତେ ସ୍ଥିତଃ
କିମ୍ବା ସେ ସଦା ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ପଡ଼ିଥିବା ଫୁଲ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ମାତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରେ, ଏବଂ ବୈଖାନସ ପଥରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରେ।
ଭୂମୌ ଵା ପରିଵର୍ତେତ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵା ପ୍ରପଦୈର୍ଦିନମ୍ । ସ୍ଥାନାସନାଭ୍ଯାଂ ଵିହରେନ୍ନ କ୍ଵଚିଦ୍ଧୈର୍ଯ୍ଯମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ସେ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ି ଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ଦିନଟି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିପାରେ, ଦଣ୍ଡାୟମନ କିମ୍ବା ବସି ବସି ଘୁଞ୍ଚିପାରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।