ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାଦଧିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୀଲଵିଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ହୁଏ ଓ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ କୁଳକୁ ଦହିଦିଏ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ ଅଛନ୍ତି—
ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧିମ୍ । ଯୋର୍ଚିତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଦଦ୍ଯାଦର୍ଚିତମେଵ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେବା ଉଚିତ, ମାତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି। ଯିଏ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦିଏ, ସେଇପରି ସମ୍ମାନିତକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଓ ଦେବା ଉଚିତ।
ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ । ନ ଵାର୍ଯପି ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ନାସ୍ତିକେ ହୈତୁକେପି ଚ
ଏଭଳି ଦାନଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଦୁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଉଛନ୍ତି; ତାହାର ବିପରୀତ ହେଲେ, ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ବେଦ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ପାଖଂଡେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦିଧର୍ମଵିତ୍ । ରୂପ୍ଯଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀଂ ତିଲାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରୂପା, ସୁନା, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଜମି, ତିଳ—
ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍ । ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଲିପ୍ସେତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତମଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କାଠର ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ—
ଅପି ରାଜନ୍ଯଵୈଶ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍କଥଂଚନ । ଵୃତ୍ତିସଂକୋଚମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ନେହେତ ଧନଵିସ୍ତରମ୍
କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ନୁହେଁ। ସେ ଅଳ୍ପ ଜୀବିକା ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ବଡ଼ ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ । ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ସକଲାନ୍ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚାଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ଧନ ଲୋଭରେ ଲାଗିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ହରାଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢ଼ିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ—
ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଂତୋଷାଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପ୍ରତିଗ୍ରହରୁଚିର୍ନ ସ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରାନ୍ନ ତୁ ସମାହରେତ୍
ସେ ସେଇ ଗତି ପାଉନାହିଁ, ଯାହା ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏନେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍ । ଯସ୍ତୁ ଯାତି ନ ସଂତୋଷଂ ନ ସ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଅବଶ୍ୟକତାଠାରୁ ଅଧିକ ନେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଏ। ଯିଏ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ । ଗୁରୁଂ ଭୃତ୍ଯାଂଶ୍ଚୋଜ୍ଜିହୀର୍ଷୁସ୍ତର୍ପଯନ୍ଦେଵତାତିଥୀନ୍
ସେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଚୋରର ଭଳି ଅଶାନ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଚାକରମାନେକୁ ବଞ୍ଚାଇ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରେ—
ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତଃ । ଏଵଂ ଗୃହସ୍ଥୋ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲଭିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ଏଭଳି ନିୟମିତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଜୀବନ ଚାଲିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଜଣେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ, ଜଣେ ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ । ଏଷ ଵଃ କଥିତୋ ଧର୍ମ୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍
ସେ ଏକାକି ହୋଇ, ସବୁବେଳେ ଅଲଗା ଓ ଧ୍ୟାନରତ ରହିବା ଉଚିତ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ହେଉଛି ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ। ଏହାକୁ ଜାଣି, ନିୟମିତ ରହି ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦେଵମନାଦିମେକମୀଶଂ ଗୃହଧର୍ମେଣ ସମର୍ଚଯେଦଜସ୍ରମ୍ । ସମତୀତ୍ଯ ସ ସର୍ଵଭୂତଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନାଦି, ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଭାଗମାଯୁଷଃ । ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ
ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ଜୀବନ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ କାଟି, ପତ୍ନୀ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସହ ନେଇ ଅରଣ୍ୟବାସ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ପୁତ୍ରେଷୁ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵନମଥାପି ଵା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ
ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, କିମ୍ବା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଦେଖି, ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ତାପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ପ୍ରଶସ୍ତେ ଚୋତ୍ତରାଯଣେ । ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ନିଯମଵାଂସ୍ତପଃ କୁର୍ଯାତ୍ସମାହିତଃ
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଉତ୍ତରାୟଣର ଶୁଭ ସମୟରେ, ନିୟମିତ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଫଲମୂଲାନି ପୂତାନି ନିତ୍ଯମାହାରମାହରେତ୍ । ଯଦାହାରୋ ଭଵେତ୍ତେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତୃଦେଵତାଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆହାର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଆହାର ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେଦତିଥିଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚାଭ୍ଯର୍ଚଯେତ୍ସୁରାନ୍ । ଗୃହାଦାଦାଯ ଚାଶ୍ନୀଯାଦଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାନ୍ସମାହିତଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଗୃହରୁ ଆହାର ନେଇ ଆଠ ମୁଠି ଆହାର ଧ୍ୟାନରେ ରୁହି ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଜଟାଶ୍ଚ ବିଭୃଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ନଖରୋମାଣି ନୋତ୍ସୃଜେତ୍ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ସର୍ଵଥା କୁର୍ଯାନ୍ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ଵାଚମନ୍ଯତଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଜଟା ଧାରଣ କରିବା, ନଖ ଓ କେଶ କଟିବା ନୁହେଁ, ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟଥା କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ସଂଯମ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରଂ ଚ ଜୁହୁଯାତ୍ପଂଚଯଜ୍ଞାନ୍ସମାଚରେତ୍ । ଉତ୍ପନ୍ନୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ଶାକମୂଲଫଲେନ ଵା
ସେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା, ପାଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞ ପାଳନ କରିବା ଓ ଯେଉଁ ଶାକ, ମୂଳ, ଫଳ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିଜେ ଉପାର୍ଜିତ, ସେଗୁଡିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଚୀରଵାସା ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାଯାତ୍ତ୍ରିଷଵଣଂ ଶୁଚିଃ । ସର୍ଵଭୂତାନୁକଂପଶ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା, ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରିବା, ପବିତ୍ର ରହିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି କରୁଣା ରଖିବା ଓ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ବଞ୍ଚିବା ଉଚିତ।
ଦର୍ଶେନ ପୌର୍ଣମାସେନ ଯଜେତ ନିଯତଂ ଦ୍ଵିଜଃ । ଋତ୍ଵିଷ୍ଟ୍ଯାଗ୍ରଯଣେ ଚୈଵ ଚାତୁର୍ମାସ୍ଯାନି କାରଯେତ୍
ଦ୍ୱିଜମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ଦର୍ଶ ଓ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀ ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଋତୁଯଜ୍ଞ ଓ ଚତୁର୍ମାସ୍ୟ ବିଧି ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍ତରାଯଣଂ ଚ କ୍ରମଶୋ ଦକ୍ଷିଣାଯନମେଵ ଚ । ଵାସଂତଶାରଦୈର୍ମେଦ୍ଧ୍ଯୈରୁତ୍ପନ୍ନୈଃ ସ୍ଵଯମାହୃତୈଃ
ସେ ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ପାଳନ କରିବା, ନିଜେ ଉପାର୍ଜିତ ଶୁଦ୍ଧ ବସନ୍ତ ଓ ଶରତ୍କାଳୀନ ଉତ୍ପାଦ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରୋଡାଶାଂଶ୍ଚରୂଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଧିଵନ୍ନିର୍ଵପେତ୍ପୃଥକ୍ । ଦେଵତାଭ୍ଯଃ ପିତୃଭ୍ଯଶ୍ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ମେଧ୍ଯତରଂ ହଵିଃ
ସେ ବିଧିମତ ଭାବେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ପୁରୋଡାଶ ଓ ଚରୁ ନିବେଦନ କରି, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ହବିଷ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶେଷଂ ସମୁପଭୁଂଜୀତ ଲଵଣଂ ଚ ସ୍ଵଯଂକୃତମ୍ । ଵର୍ଜ୍ଜଯେନ୍ମଦ୍ଯମାଂସାନି ଭୌମାନି କଵକାନି ଚ
ଯେଉଁ ଆହାର ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠାରୁ ଖାଇବା ଓ ନିଜେ ତିଆରି କରା ଲୁଣ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ମଦ୍ୟ, ମାଂସ, ମାଟି ତଳର ମୂଳ ଓ ଛତୁଆ ଖାଇବା ନିଷେଧ।
ଭୂସ୍ତୃଣଂ ଶଷ୍ପକଂ ଚୈଵ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଫଲାନି ଚ । ନ ଫାଲକୃଷ୍ଟମଶ୍ନୀଯାଦୁତ୍ସୃଷ୍ଟମପି କେନଚିତ୍
ସେ ଭୂତଳର ଘାସ, ଛୋଟ ଉଦ୍ଭିଦ ଓ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଗଛର ଫଳ ଖାଇପାରିବେ। ହାଳ ଚାଲିଥିବା ଜମିର ଶସ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରି ଛାଡିଦିଆ ଆହାର ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ଗ୍ରାମଜାତାନ୍ଯାର୍ତୋପି ପୁଷ୍ପାଣି ଚ ଫଲାନି ଚ । ଶ୍ରାଵଣେନୈଵ ଵିଧିନା ଵହ୍ନିଂ ପରିଚରେତ୍ସଦା
ସେ ଗ୍ରାମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଦୁଃଖୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଶ୍ରାବଣ ମାସର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସେ ସବୁବେଳେ ଅଗ୍ନିର ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେତ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵୋ ନିର୍ଭଯୋ ଭଵେତ୍ । ନ ନକ୍ତଂ କିଂଚିଦଶ୍ନୀଯାଦ୍ରାତ୍ରୌ ଧ୍ଯାନପରୋ ଭଵେତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କେବେ ଅପକାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍। ରାତିରେ କିଛି ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ରାତି ସମୟରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିବା ଦରକାର।
ଜିତେଂଦ୍ରିଯୋ ଜିତକ୍ରୋଧସ୍ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଵିଚିଂତକଃ । ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନ ପତ୍ନୀମପି ସଂଶ୍ରଯେତ୍
ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛି, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରେ, ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସଂଗତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।