ଦତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଚ । ଦାନଧର୍ମାତ୍ପରୋ ଧର୍ମୋ ଭୂତାନାଂ ନେହ ଵିଦ୍ଯତେ
ନଦୀର ମୂଳରେ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ; ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଦାନ ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଭୂତିକାମେନ ତଥା ପାପୋପଶାଂତଯେ
ସେଥିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୃଦ୍ଧି ଓ ପାପ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ତୁ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍ । ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଯୋ ମୋହାଦ୍ଗୋଵିପ୍ରାଗ୍ନିସୁରେଷୁ ଚ
ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ମୂଢତାରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାରୁ ବଞ୍ଚି ଯାଏ—
ନିଵାରଯତ୍ଯଧର୍ମାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ ସଃ । ଯସ୍ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାର୍ଚଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସୁରାନ୍
ସେ ଅଧର୍ମୀ ଲୋକ ଦାନ ରୋକିଥାଏ ଓ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହିଁ—
ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଵେଲାଯାମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜା ନିୟେ ଦେବା ଉଚିତ ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ—
ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ । ନ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯୁଃ ନ ଵସେଯୁଶ୍ଚ ତେନ ହି
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ। ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେଥିରେ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଜ୍ଞାଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ରାଜା ତଂ ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦଦାତୀହ ସ୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଧର୍ମସାଧନମ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି ରାଜା ତାକୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ। ପରେ, ନିଜ ଧନ ଉପଯୋଗ କରି ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଂତୋ ଯେ ଵିପ୍ରା ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଏପରି ଦୋଷ କରି ପରେ ଦାନ ଦେଲେ, ସେ ଆଗରୁ ବଡ଼ ପାପରେ ନରକରେ ପଚେ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି—
ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଭୁକ୍ତମପି ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଧାର୍ମିକଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍
ସତ୍ୟ ଓ ସଂୟମରେ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ; ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯଦିଓ ସେ ଖାଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ନ ଚ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍ । ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼, ଆଚରଣ ନଥିବା, କିମ୍ବା ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ—
ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାଦଧିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୀଲଵିଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ହୁଏ ଓ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ କୁଳକୁ ଦହିଦିଏ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ ଅଛନ୍ତି—
ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧିମ୍ । ଯୋର୍ଚିତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଦଦ୍ଯାଦର୍ଚିତମେଵ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେବା ଉଚିତ, ମାତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି। ଯିଏ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦିଏ, ସେଇପରି ସମ୍ମାନିତକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଓ ଦେବା ଉଚିତ।
ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ । ନ ଵାର୍ଯପି ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ନାସ୍ତିକେ ହୈତୁକେପି ଚ
ଏଭଳି ଦାନଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଦୁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଉଛନ୍ତି; ତାହାର ବିପରୀତ ହେଲେ, ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ବେଦ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ପାଖଂଡେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦିଧର୍ମଵିତ୍ । ରୂପ୍ଯଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀଂ ତିଲାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରୂପା, ସୁନା, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଜମି, ତିଳ—
ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍ । ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଲିପ୍ସେତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତମଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କାଠର ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ—
ଅପି ରାଜନ୍ଯଵୈଶ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍କଥଂଚନ । ଵୃତ୍ତିସଂକୋଚମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ନେହେତ ଧନଵିସ୍ତରମ୍
କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ନୁହେଁ। ସେ ଅଳ୍ପ ଜୀବିକା ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ବଡ଼ ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ । ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ସକଲାନ୍ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚାଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ଧନ ଲୋଭରେ ଲାଗିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ହରାଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢ଼ିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ—
ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଂତୋଷାଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପ୍ରତିଗ୍ରହରୁଚିର୍ନ ସ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରାନ୍ନ ତୁ ସମାହରେତ୍
ସେ ସେଇ ଗତି ପାଉନାହିଁ, ଯାହା ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏନେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍ । ଯସ୍ତୁ ଯାତି ନ ସଂତୋଷଂ ନ ସ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଅବଶ୍ୟକତାଠାରୁ ଅଧିକ ନେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଏ। ଯିଏ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ । ଗୁରୁଂ ଭୃତ୍ଯାଂଶ୍ଚୋଜ୍ଜିହୀର୍ଷୁସ୍ତର୍ପଯନ୍ଦେଵତାତିଥୀନ୍
ସେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଚୋରର ଭଳି ଅଶାନ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଚାକରମାନେକୁ ବଞ୍ଚାଇ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରେ—
ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ସ୍ଵଯଂ ତତଃ । ଏଵଂ ଗୃହସ୍ଥୋ ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଦେଵତାତିଥିପୂଜକଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲଭିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ଗୃହସ୍ଥ ଜଣେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍ । ପୁତ୍ରେଷୁ ଭାର୍ଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଵିତ୍
ଏଭଳି ନିୟମିତ ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଜୀବନ ଚାଲିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଜଣେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ, ଜଣେ ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି।
ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ । ଏଷ ଵଃ କଥିତୋ ଧର୍ମ୍ମୋ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜାନ୍
ସେ ଏକାକି ହୋଇ, ସବୁବେଳେ ଅଲଗା ଓ ଧ୍ୟାନରତ ରହିବା ଉଚିତ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ହେଉଛି ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ। ଏହାକୁ ଜାଣି, ନିୟମିତ ରହି ଏହିପରି ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଦେଵମନାଦିମେକମୀଶଂ ଗୃହଧର୍ମେଣ ସମର୍ଚଯେଦଜସ୍ରମ୍ । ସମତୀତ୍ଯ ସ ସର୍ଵଭୂତଯୋନିଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ
ଏଭଳି ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନାଦି, ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଓ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ଗୃହାଶ୍ରମେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଭାଗମାଯୁଷଃ । ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ
ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ— ଏଭଳି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଂଶ ଜୀବନ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ କାଟି, ପତ୍ନୀ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସହ ନେଇ ଅରଣ୍ୟବାସ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ଭାର୍ଯାଂ ପୁତ୍ରେଷୁ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵନମଥାପି ଵା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ
ପତ୍ନୀକୁ ପୁଅମାନେଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ, କିମ୍ବା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଦେଖି, ଶରୀର ବୃଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ତାପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷସ୍ଯ ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ପ୍ରଶସ୍ତେ ଚୋତ୍ତରାଯଣେ । ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ନିଯମଵାଂସ୍ତପଃ କୁର୍ଯାତ୍ସମାହିତଃ
ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପ୍ରଭାତବେଳେ, ଉତ୍ତରାୟଣର ଶୁଭ ସମୟରେ, ନିୟମିତ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଫଲମୂଲାନି ପୂତାନି ନିତ୍ଯମାହାରମାହରେତ୍ । ଯଦାହାରୋ ଭଵେତ୍ତେନ ପୂଜଯେତ୍ପିତୃଦେଵତାଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ପବିତ୍ର ଫଳ ଓ ମୂଳ ଆହାର ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଆହାର ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜଯେଦତିଥିଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଚାଭ୍ଯର୍ଚଯେତ୍ସୁରାନ୍ । ଗୃହାଦାଦାଯ ଚାଶ୍ନୀଯାଦଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାନ୍ସମାହିତଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ସ୍ନାନ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଓ ଗୃହରୁ ଆହାର ନେଇ ଆଠ ମୁଠି ଆହାର ଧ୍ୟାନରେ ରୁହି ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଜଟାଶ୍ଚ ବିଭୃଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ନଖରୋମାଣି ନୋତ୍ସୃଜେତ୍ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ସର୍ଵଥା କୁର୍ଯାନ୍ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ଵାଚମନ୍ଯତଃ
ସେ ସବୁବେଳେ ଜଟା ଧାରଣ କରିବା, ନଖ ଓ କେଶ କଟିବା ନୁହେଁ, ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟଥା କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ସଂଯମ ରଖିବା ଉଚିତ।