ଗୃହଦାତାଗ୍ର୍ଯଵେଶ୍ମାନି ରୂପ୍ଯଦୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍ । ଵାସୋଦଶ୍ଚଂଦ୍ରସାଲୋକ୍ଯମଶ୍ଵଦୋ ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଘର ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ପାଉଛନ୍ତି; ଚାଁଦି ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଉତ୍ତମ ରୂପ ଲାଭ କରନ୍ତି; ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକ ପାଉଛନ୍ତି; ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାନ ପାଉଛନ୍ତି।
ଅନ୍ନଦାତା ଶ୍ରିଯଂ ସ୍ଵେଷ୍ଟାଂ ଗୋଦୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଯାନଶଯ୍ଯାପ୍ରଦୋ ଭାର୍ଯ୍ଯାମୈଶ୍ଵର୍ଯମଭଯପ୍ରଦଃ
ଅନ୍ନ ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଇଚ୍ଛିତ ଶ୍ରୀ ପାଉଛନ୍ତି; ଗାଈ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଉଛନ୍ତି; ଯାନ ଓ ଶଯ୍ୟା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଉପରେ ଶାସନ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଲୋକ ନିରାପଦ ହୁଅନ୍ତି।
ଧାନ୍ଯଦଃ ଶାଶ୍ଵତଂ ସୌଖ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦୋ ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତମ୍ । ଧାନ୍ଯାନ୍ଯପି ଯଥାଶକ୍ତି ଵିପ୍ରେଷୁ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍
ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସୁଖ ପାଉଛନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଚିରନ୍ତନ ବ୍ରହ୍ମ ପାଉଛନ୍ତି; ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଧାନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵେଦଵିଦ୍ଯାଵିଶିଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରେତ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସମଶ୍ନୁତେ । ଗଵାଂ ଚାନ୍ନପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଦାନ କରିଲେ, ପରଲୋକରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଗାଈ ଓ ଅନ୍ନ ଦାନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇଂଧନାନାଂ ପ୍ରଦାନେନ ଦୀପ୍ତାଗ୍ନିର୍ଜାଯତେ ନରଃ । ଫଲମୂଲାନି ପାନାନି ଶାକାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଇଂଧନ ଦାନ କରିଲେ ଲୋକ ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନି ପାଉଛନ୍ତି; ଫଳ, ପାନୀୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଶାକ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତୁ ମୁଦାଯୁକ୍ତଃ ସଦା ଭଵେତ୍ । ଔଷଧଂ ସ୍ନେହମାହାରଂ ରୋଗିଣୋ ରୋଗଶାଂତଯେ
ଏହି ସବୁ ବସ୍ତୁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଔଷଧ, ତେଲ ଓ ଖାଦ୍ୟ ରୋଗୀଙ୍କୁ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦଦାନୋ ରୋଗରହିତଃ ସୁଖୀ ଦୀର୍ଘାଯୁରେଵ ଚ । ଅସିପତ୍ରଵନଂ ମାର୍ଗଂ କ୍ଷୁରଧାରାସମନ୍ଵିତମ୍
ଯିଏ ଦାନ କରେ, ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ; ତଳୱାର ଜଙ୍ଗଲ ଓ କଟାରି ଧାରିତ ପଥ ସେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।
ତୀକ୍ଷ୍ଣତାପଂ ଚ ତରତି ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦୋ ନରଃ । ଯଦ୍ଯଦିଷ୍ଟତମଂ ଲୋକେ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯାପେକ୍ଷିତଂ ଗୃହେ
ଛତା ଓ ଜୁତା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ତୀବ୍ର ତାପ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି; ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଆବଶ୍ୟକ, ଘରେ ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ସେସବୁ ଗୁଣବାନ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତ୍ତଦ୍ଗୁଣଵତେ ଦେଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷଯମିଚ୍ଛତା । ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ଯିଏ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଚାହେ, ସେ ଏହିପରି ଦାନ ଗୁଣବାନଙ୍କୁ ଦେଉ; ଉତ୍ତରାୟଣ, ଦକ୍ଷିଣାୟଣ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂକ୍ରାଂତ୍ଯାଦିଷୁ କାଲେଷୁ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍ । ପ୍ରଯାଗାଦିଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
ଏହିପରି ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଶେଷ ସମୟରେ ଦାନ କଲେ ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଶୁଭ ମନ୍ଦିରରେ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ଦତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଚ । ଦାନଧର୍ମାତ୍ପରୋ ଧର୍ମୋ ଭୂତାନାଂ ନେହ ଵିଦ୍ଯତେ
ନଦୀର ମୂଳରେ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ; ସମସ୍ତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଦାନ ଧର୍ମ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ସ୍ଵର୍ଗାଯ ଭୂତିକାମେନ ତଥା ପାପୋପଶାଂତଯେ
ସେଥିପାଇଁ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ; ସ୍ୱର୍ଗ, ଭୃଦ୍ଧି ଓ ପାପ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ।
ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ତୁ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍ । ଦୀଯମାନଂ ତୁ ଯୋ ମୋହାଦ୍ଗୋଵିପ୍ରାଗ୍ନିସୁରେଷୁ ଚ
ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ମୂଢତାରେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବାରୁ ବଞ୍ଚି ଯାଏ—
ନିଵାରଯତ୍ଯଧର୍ମାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ ସଃ । ଯସ୍ତୁ ଦ୍ରଵ୍ଯାର୍ଜନଂ କୃତ୍ଵା ନାର୍ଚଯେଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସୁରାନ୍
ସେ ଅଧର୍ମୀ ଲୋକ ଦାନ ରୋକିଥାଏ ଓ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହିଁ—
ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ଯସ୍ତୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଵେଲାଯାମନ୍ନାଦ୍ଯଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ରାଜା ନିୟେ ଦେବା ଉଚିତ ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ—
ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ । ନ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯୁଃ ନ ଵସେଯୁଶ୍ଚ ତେନ ହି
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ। ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେଥିରେ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଜ୍ଞାଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ରାଜା ତଂ ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍ । ପଶ୍ଚାତ୍ସଦ୍ଭ୍ଯୋ ଦଦାତୀହ ସ୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଧର୍ମସାଧନମ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି ରାଜା ତାକୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ। ପରେ, ନିଜ ଧନ ଉପଯୋଗ କରି ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।
ସପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ । ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵଂତୋ ଯେ ଵିପ୍ରା ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋ ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଏପରି ଦୋଷ କରି ପରେ ଦାନ ଦେଲେ, ସେ ଆଗରୁ ବଡ଼ ପାପରେ ନରକରେ ପଚେ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି—
ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ । ପ୍ରଭୁକ୍ତମପି ଵିଦ୍ଵାଂସଂ ଧାର୍ମିକଂ ଭୋଜଯେଦ୍ଦ୍ଵିଜମ୍
ସତ୍ୟ ଓ ସଂୟମରେ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ; ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯଦିଓ ସେ ଖାଇଛନ୍ତି, ତଥାପି ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ନ ଚ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍ । ସନ୍ନିକୃଷ୍ଟମତିକ୍ରମ୍ଯ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଂ ଯଃ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
କିନ୍ତୁ ମୂଢ଼, ଆଚରଣ ନଥିବା, କିମ୍ବା ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯିଏ ନିକଟରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ—
ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍ । ଯଦି ସ୍ଯାଦଧିକୋ ଵିପ୍ରଃ ଶୀଲଵିଦ୍ଯାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ହୁଏ ଓ ସପ୍ତମ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ କୁଳକୁ ଦହିଦିଏ। ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତମ ଅଛନ୍ତି—
ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚ ସନ୍ନିଧିମ୍ । ଯୋର୍ଚିତଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଦଦ୍ଯାଦର୍ଚିତମେଵ ଚ
ତାଙ୍କୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦେବା ଉଚିତ, ମାତ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଥିବାକୁ ଛାଡ଼ି। ଯିଏ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦିଏ, ସେଇପରି ସମ୍ମାନିତକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଓ ଦେବା ଉଚିତ।
ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ । ନ ଵାର୍ଯପି ପ୍ରଯଚ୍ଛେତ ନାସ୍ତିକେ ହୈତୁକେପି ଚ
ଏଭଳି ଦାନଦାତା ଓ ଗ୍ରାହକ ଦୁହେଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପାଉଛନ୍ତି; ତାହାର ବିପରୀତ ହେଲେ, ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ନାସ୍ତିକ କିମ୍ବା ବେଦ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନ ପାଖଂଡେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦିଧର୍ମଵିତ୍ । ରୂପ୍ଯଂ ଚୈଵ ହିରଣ୍ଯଂ ଚ ଗାମଶ୍ଵଂ ପୃଥିଵୀଂ ତିଲାନ୍
ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀ, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ରୂପା, ସୁନା, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ଜମି, ତିଳ—
ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍ । ଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଲିପ୍ସେତ୍ପ୍ରଶସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତମଃ
ଅଜ୍ଞାନୀ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ କାଠର ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଧନ ଚାହିଁବା ଉଚିତ—
ଅପି ରାଜନ୍ଯଵୈଶ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍କଥଂଚନ । ଵୃତ୍ତିସଂକୋଚମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ନେହେତ ଧନଵିସ୍ତରମ୍
କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ନେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ନୁହେଁ। ସେ ଅଳ୍ପ ଜୀବିକା ଚାହିଁବା ଉଚିତ, ବଡ଼ ଧନ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ । ଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ସକଲାନ୍ଯଜ୍ଞାଂଶ୍ଚାଵାପ୍ଯ ସର୍ଵଶଃ
ଧନ ଲୋଭରେ ଲାଗିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ହରାଇଯାଏ। ସମସ୍ତ ବେଦ ପଢ଼ିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ କଲେ ମଧ୍ୟ—
ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଂତୋଷାଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପ୍ରତିଗ୍ରହରୁଚିର୍ନ ସ୍ଯାଚ୍ଛୂଦ୍ରାନ୍ନ ତୁ ସମାହରେତ୍
ସେ ସେଇ ଗତି ପାଉନାହିଁ, ଯାହା ସନ୍ତୋଷ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦାନ ନେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏନେଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍ । ଯସ୍ତୁ ଯାତି ନ ସଂତୋଷଂ ନ ସ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଅବଶ୍ୟକତାଠାରୁ ଅଧିକ ନେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧୋଗତିକୁ ଯାଏ। ଯିଏ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ । ଗୁରୁଂ ଭୃତ୍ଯାଂଶ୍ଚୋଜ୍ଜିହୀର୍ଷୁସ୍ତର୍ପଯନ୍ଦେଵତାତିଥୀନ୍
ସେ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଚୋରର ଭଳି ଅଶାନ୍ତ କରେ। ଯିଏ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଚାକରମାନେକୁ ବଞ୍ଚାଇ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ତୃପ୍ତ କରେ—