ଅନୁଵର୍ତନମେତେଷାଂ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଭିଃ । ଗୁରୂନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେଦଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲି
ଏହି ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ମନ, କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଆସିଲେ, ଉଠି ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର।
ନୈତୈରୁପଵିଶେତ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଵଦେନ୍ନାତ୍ମକାରଣାତ୍ । ଜୀଵିତାର୍ଥମପି ଦ୍ଵେଷାଦ୍ଗୁରୁଭିର୍ନୈଵ ଭାଷଣମ୍
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ କିଛି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ବିବାଦ କରିବା। ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ କିମ୍ବା ଦ୍ୱେଷରେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଉଦ୍ରିକ୍ତୋଽପି ଗୁଣୈରନ୍ଯୈର୍ଗୁରୁଦ୍ଵେଷୀ ପତତ୍ଯଧଃ । ଗୁରୂଣାମପି ସର୍ଵେଷାଂ ପଂଚ ପୂଜ୍ଯା ଵିଶେଷତଃ
ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଅତିଶୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ସେ ଅବନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ।
ତେଷାମାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେଷାଂ ମାତା ସୁପୂଜିତା । ଯୋ ଭାଵଯତି ଯା ସୂତେ ଯେନ ଵିଦ୍ଯୋପଦିଶ୍ଯତେ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ତିନିଜଣ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଯିଏ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି ଓ ଯିଏ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଭ୍ରାତା ଚ ଭର୍ତା ଚ ପଂଚୈତେ ଗୁରଵଃ ସ୍ମୃତାଃ । ଆତ୍ମନଃ ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗେନ ଵା ପୁନଃ
ବଡ଼ ଭାଇ ଓ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ। ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଜୀବନ ଦେଇ ମଧ୍ୟ, ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜନୀଯା ଵିଶେଷେଣ ପଂଚୈତେ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା । ଯାଵତ୍ପିତା ଚ ମାତା ଚ ଦ୍ଵାଵେତୌ ନିର୍ଵିକାରିଣୌ
ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକ ଶ୍ରୀ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତା ଓ ମାଆ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଛନ୍ତି।
ତାଵତ୍ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସ୍ଯାତ୍ତତ୍ପରାଯଣଃ । ପିତା ମାତା ଚ ସୁପ୍ରୀତୌ ସ୍ଯାତାଂ ପୁତ୍ରଗୁଣୈର୍ଯଦି
ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅ ସମସ୍ତ କାମକୁ ଛାଡ଼ି ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ ହେବା ଉଚିତ। ପିତା ଓ ମାଆ ପୁଅର ଗୁଣରେ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନେ ଖୁସି ରହିବେ।
ସ ପୁତ୍ରଃ ସକଲଂ ଧର୍ମଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ତେନ କର୍ମଣା । ନାସ୍ତି ମାତୃସମଂ ଦୈଵଂ ନାସ୍ତି ପିତୃସମୋ ଗୁରୁଃ
ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଲାଭ କରେ। ମାଆ ସମାନ ଦେବତା ନାହିଁ, ପିତା ସମାନ ଶିକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତଯୋଃ ପ୍ରତ୍ଯୁପକାରୋଽପି ନ କଥଂଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଯୋର୍ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯଂ କୁର୍ଯାତ୍କର୍ମଣା ମନସା ଗିରା
ଏମାନଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦାନ କରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ନ ତାଭ୍ଯାମନନୁଜ୍ଞାତୋ ଧର୍ମମନ୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍ । ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ମୁକ୍ତିଫଲଂ ନିତ୍ଯଂ ନୈମିତ୍ତିକଂ ତଥା
ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା କୌଣସି ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ନିତ୍ୟ ଓ ନୈମିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟତୀତ।
ଧର୍ମସାରଃ ସମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଃ ପ୍ରେତ୍ଯାନଂତଫଲପ୍ରଦଃ । ସମ୍ଯଗାରାଧ୍ଯ ଵକ୍ତାରଂ ଵିସୃଷ୍ଟସ୍ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ଧର୍ମର ସାର ଏଠାରେ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ପରଲୋକରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଆଦର କରି, ସେମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବିଦାୟ ନେଇବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯାଫଲଂ ଭୁଂକ୍ତେ ପ୍ରେତ୍ଯ ଚାପଦ୍ଯତେ ଦିଵି । ଯୋ ଭ୍ରାତରଂ ପିତୃସମଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ମୂଢୋଽଵମନ୍ଯତେ
ଶିଷ୍ୟ ଶିକ୍ଷାର ଫଳ ଭୋଗ କରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଜେଷ୍ଠ ଭାଇଙ୍କୁ ପିତା ସମାନ ଭାବି ଆଦର କରେନି, ସେ ମୂଢ଼ ଅବଶ୍ୟ।
ତେନ ଦୋଷେଣ ସଂପ୍ରେତ୍ଯ ନିରଯଂ ଘୋରମୃଚ୍ଛତି । ପୁଂସାଂ ଵର୍ତ୍ମନି ସୃଷ୍ଟେନ ପୂଜ୍ଯୋ ଭର୍ତା ତୁ ସର୍ଵଦା
ଏହି ଦୋଷରେ ସେ ପରଲୋକରେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପଥରେ ସ୍ୱାମୀ ସଦା ପୂଜ୍ୟ।
ଅପି ମାତରି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ନୁପକାରାଦ୍ଧି ଗୌରଵମ୍ । ମାତୁଲାଂଶ୍ଚ ପିତୃଵ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଶ୍ଵଶୁରାନୃତ୍ଵିଜୋ ଗୁରୂନ୍
ଏହି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ମାଆଙ୍କୁ ସେଉଁଠି ସେବା ପାଇଁ ଗରିମା ମିଳେ। ମାମା, ପିତାଙ୍କ ଭାଇ, ଶ୍ୱଶୁର, ଋତ୍ବିଜ୍ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଅସାଵହମିତି ବ୍ରୂଯାତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିଵାଦଯେତ୍ । ଅଵାଚ୍ଯୋ ଦୀକ୍ଷିତୋ ନାମ୍ନା ଯଵୀଯାନପି ଯୋ ଭଵେତ୍
‘ମୁଁ ଏଠି’ ବୋଲି କହି, ଉଠି ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର। ଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକ, ଯଦିଓ କମ୍ବୟସ୍କ, ତାଙ୍କୁ ନାମରେ ଡାକିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୋ ଭଵତ୍ପୂର୍ଵକଂ ତ୍ଵେନମଭିଭାଷେତ ଧର୍ମଵିତ୍ । ଅଭିଵାଦ୍ଯଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ଶିରସାନମ୍ଯ ଏଵ ଚ
ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ‘ହେ ମହାଶୟ’ କିମ୍ବା ‘ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ’ ଭଳି କଥାରେ ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର ଓ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୀକାମୈଃ ସାଦରଂ ସଦା । ନାଭିଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିପ୍ରେଣ କ୍ଷତ୍ରିଯାଦ୍ଯାଃ କଥଂଚନ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ସଦା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଆଶା କରି ଆଦର ସହିତ ମାନ୍ୟତା ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ବି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଜ୍ଞାନକର୍ମଗୁଣୋପେତା ଯଦ୍ଯପ୍ଯେତେ ବହୁଶ୍ରୁତାଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ସ୍ଵସ୍ତି କୁର୍ଯାଦିତି ଶ୍ରୁତିଃ
ଯଦିଓ ଏହି ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନେ ଜ୍ଞାନ, କର୍ମ ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବହୁତ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଥିବେ, ତଥାପି ଶାସ୍ତ୍ର କହେ ଯେ, ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କୁ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମାତ୍ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଵର୍ଣେନ ସଵର୍ଣାନାଂ କାର୍ଯମେଵାଭିଵାଦନମ୍ । ଗୁରୁରଗ୍ନିର୍ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ଵର୍ଣାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଗୁରୁଃ
ସମାନ ଜାତିମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ ଅଗ୍ନି ସମାନ ମାନ୍ୟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣୀୟ।
ପତିରେକୋ ଗୁରୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ସର୍ଵତ୍ରାଭ୍ଯାଗତୋ ଗୁରୁଃ । ଵିଦ୍ଯାକର୍ମଵଯୋବଂଧୁର୍ଵିତ୍ତଂ ଭଵତି ପଂଚମମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ପତି ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ, ସେ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଠି ସେ ଗୁରୁ ଭାବେ ମାନ୍ୟ। ଜ୍ଞାନ, କର୍ମ, ବୟସ୍, ଓ ସମ୍ପର୍କ ଏହାର ବନ୍ଧନ, ଧନ ପଞ୍ଚମ ହିସାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ମାନ୍ଯସ୍ଥାନାନି ପଂଚାହୁଃ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଂ ଗୁରୂତ୍ତରାତ୍ । ପଂଚାନାଂ ତ୍ରିଷୁ ଵର୍ଣେଷୁ ଭୂଯାଂସି ବଲଵଂତି ଚ
ମାନ୍ୟତା ଦେବା ପାଞ୍ଚଟି ସ୍ଥାନ ଅଛି, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ସେଠି ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ମଧ୍ୟରୁ ତିନି ଜାତିରେ ଯେଉଁଠି ଅଧିକ, ସେଠି ଅଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।
ଯତ୍ର ସ୍ଯୁଃ ସୋଽତ୍ର ମାନାର୍ହଃ ଶୂଦ୍ରୋଽପି ଦଶମୀଂ ଗତଃ । ପଂଥା ଦେଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ସ୍ତ୍ରିଯୈ ରାଜ୍ଞେ ଵିଚକ୍ଷୁଷେ
ଯେଉଁଠି ଏହିମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ମାନ୍ୟତା ଦେବା ଉଚିତ, ଯଦିଓ ଶୂଦ୍ର ଦଶମ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସ୍ତ୍ରୀ, ରାଜା କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପଥ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵୃଦ୍ଧାଯ ଭାରଭଗ୍ନାଯ ରୋଗିଣେ ଦୁର୍ବଲାଯ ଚ । ଭିକ୍ଷାମାହୃତ୍ଯ ଶିଷ୍ଟାନାଂ ଗୃହେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତୋଽନ୍ଵହମ୍
ବୃଦ୍ଧ, ଭାରେ ହେଉଥିବା, ରୋଗୀ ଓ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଭିକ୍ଷା ଆଣି, ଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରମ କରି ଯିବା ଉଚିତ।
ନିଵେଦ୍ଯ ଗୁରୁଵେଽଶ୍ନୀଯାଦ୍ଵାଗ୍ଯତସ୍ତଦନୁଜ୍ଞଯା । ଭଵତ୍ପୂର୍ଵଂ ଚରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯମୁପଵୀତୀ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଭିକ୍ଷା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖାଇ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ ଓ ମନ୍ଦ କଥା କହି ଖାଇବା ଉଚିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ପ୍ରଥମେ ତୁମ ଘରକୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ।
ଭଵନ୍ମଧ୍ଯଂ ତୁ ରାଜନ୍ଯୋ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ଭଵଦୁତ୍ତରମ୍ । ମାତରଂ ଵା ସ୍ଵସାରଂ ଵା ମାତୁର୍ଵା ଭଗିନୀଂ ନିଜାମ୍
ମଧ୍ୟରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ଶେଷରେ ବୈଶ୍ୟ ତୁମ ଘରକୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବେ। ମା, ବୋନ୍ କିମ୍ବା ନିଜ ମାମୁଁଘର ଭଉଣୀ ପ୍ରଥମେ ଭିକ୍ଷା ଦେଇପାରିବେ।
ଭିକ୍ଷେତ ଭିକ୍ଷାଂପ୍ରଥମଂ ଯାଚୈନଂ ନ ଵିମାନଯେତ୍ । ସଜାତୀଯଗୃହେଷ୍ଵେଵ ସାର୍ଵଵର୍ଣିକମେଵ ଵା
ସେ ପ୍ରଥମେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ ଓ ତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ସମଜାତି ଘରରେ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଜାତି ଘରରେ କରିପାରିବେ।
ଭୈକ୍ଷ୍ଯସ୍ଯାଚରଣଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପତିତା ଦିଵି ଵର୍ଜିତମ୍ । ଵେଦଯଜ୍ଞୈରହୀନାନାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାନାଂ ସ୍ଵକର୍ମ୍ମସୁ
ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ପ୍ରଥା କହାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ପତିତ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ଲୋକ, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ନିଜ କାମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ଯାହରେଦ୍ଭୈକ୍ଷ୍ଯଂ ଗୃହେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଯତୋଽନ୍ଵହମ୍ । ଗୁରୋଃ କୁଲେ ନ ଭିକ୍ଷେତ ନ ଜ୍ଞାତିକୁଲବଂଧୁଷୁ
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରମ କରି ଘରଘରେ ଭିକ୍ଷା ଆଣିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କ ଘର କିମ୍ବା ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଲାଭେତ୍ଵନ୍ଯଗେହାନାଂ ପୂର୍ଵଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ । ସର୍ଵଂ ଵା ଵିଚରେଦ୍ଗ୍ରାମଂ ପୂର୍ଵୋକ୍ତାନାମସଂଭଵେ
ଅନ୍ୟ ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ନ ମିଳିଲେ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ, ସେଠି ଏଠାରେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କିମ୍ବା ପୂର୍ବକଥିତ ଘର ନ ମିଳିଲେ, ସମଗ୍ର ଗ୍ରାମରେ ଯିବା ଉଚିତ।
ନିଯମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଵାଚଂ ଦିଶସ୍ତ୍ଵନଵଲୋକଯନ୍ । ସମାହୃତ୍ଯ ତୁ ଭୈକ୍ଷ୍ଯାନ୍ନଂ ଯାଵଦର୍ଥମମାଯଯା
ମନ ଓ କଥାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଚାରିପାଖ ଦେଖିନଥିବା, ଏବଂ ନିଷ୍ଠାରେ ଭିକ୍ଷା ଆଣିବା ଉଚିତ, ମାତ୍ର ଆବଶ୍ୟକ ଯେତେକି ଭିକ୍ଷା ନିଅ, ଚତୁରତା କିମ୍ବା ଚାଳାକି ନ କର।