ଏକଦା ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଭେଶ୍ଵରଵାହନଃ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ନମସ୍କୃତଃ
ଏକ ଦିନ, ବୃଷଭାରୂଢ଼, ବାରାଣସୀର ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲି।
ତଦାଚିରେଣ କାଲେନ ପଂଚତ୍ଵମହମାଗତଃ । ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତନ୍ମହାଘୋରଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ମୁନେ
ସେଥିପରେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି; ମୁଁ କେବେ ମହାଭୟଙ୍କର ଯମର ଗୃହ ଦେଖିନଥିଲି, ମୁନି।
ପିପାସଯାଧୁନାକ୍ରାଂତୋ ନ ଜାନାମି ହିତାହିତମ୍ । ଯଦି କଂଚିତ୍ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୁପାଯଂ ପଶ୍ଯସି ପ୍ରଭୋ
ଏବେ ମୁଁ ତୀବ୍ର ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, କଣ ଭଲ କି ମନ୍ଦ ଜାଣିନାହିଁ; ଯଦି ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଦେଖୁଛ, ଦୟାକରି କର।
କୁରୁଷ୍ଵ ତଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ପିଶାଚମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
'ମୋ ପାଇଁ ଏହା କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ସେ ପିଶାଚଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତାଦୃଶୋ ନହି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ତମଃ । ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଭଗଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ଶିଵଃ
ଏହି ଲୋକରେ ତୁମ ପରି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ତୁମେ ଏକଥର ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵଂଦିତୋ ଭୂଯଃ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶୋ ଭୁଵି । ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଦେଶମେତଂ ସମାଗତଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲ, ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲ—ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ପରି ଆଉ କିଏ ଅଛି? ସେଇ କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।
ସ୍ନାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵମସ୍ମିନ୍କୁଂଡେ ସମାହିତଃ । ଯେନେମାଂ କୁତ୍ସିତାଂ ଯୋନିଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରହାସ୍ଯସି
ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର, ତାହାରେ ତୁମେ ଏହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିପାରିବ।
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିନା ପିଶାଚୋ ଦଯାଲୁନା ଦେଵଵରଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍ । ସ୍ମୃତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୀଶିତାରଂ ଚକ୍ରେ ସମାଧାଯ ମନୋଵଗାହମ୍
ଦୟାଳୁ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ପିଶାଚ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବ, ଜଟାଧାରୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା।
ତଦାଵଗାଢୋ ମୁନିସନ୍ନିଧାନେ ମମାର ଦିଵ୍ଯାଭରଣୋପପନ୍ନଃ । ଅଦୃଶ୍ଯତାର୍କପ୍ରତିମୋ ଵିମାନେ ଶଶାଂକଚିହ୍ନୀକୃତଚାରୁମୌଲି
ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ପିଶାଚ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଚାନ୍ଦ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶୁଭ୍ର ମୁକୁଟ ସହିତ ଦେଖାଗଲା।
ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରୈଃ ସହିତୋ ଦିଵିଷ୍ଠୈଃ ସମାଭୃତୋ ଯୋଗିରିଭରପ୍ରମେଯୈଃ । ସ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦିଭିରେଷ ଦେଵୋ ଯଥୋଦଯେ ଭାନୁରଶେଷଦେଵଃ
ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅପୂର୍ବ ଯୋଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଭାଲାଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟକାଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଏହି ଦେବତା ଏମିତି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସ୍ତୁଵଂତି ସିଦ୍ଧାଦି ଵିଦେଵସଂଘା ନୃତ୍ଯଂତି ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରସୋଽଭିରାମାଃ । ମୁଂଚଂତି ଵୃଷ୍ଟିଂ କୁସୁମାଂବୁମିଶ୍ରାଂ ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରାଦ୍ଯାଃ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଏବଂ ଜଳ ମିଶିତ ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋଽଥ ମୁନୀଂଦ୍ରସଂଘୈରଵାପ୍ଯ ବୋଧଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ । ସମାଵିଶନ୍ମଂଡଲମେତଦଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ରଯୀମଯଂ ଯତ୍ର ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରଃ
ମହାମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ବେଦର ମିଶ୍ରଣ ଅଛି ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମୁକ୍ତଂ ସ ପିଶାଚଭୂତଂ ମୁନିଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମନସା ମହେଶମ୍ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ କଵିମେକମଗ୍ନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କପର୍ଦିନଂ ତମ୍
ପିଶାଚ ଭୂତରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ରୁଦ୍ର, ଏକମାତ୍ର କବି ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଂକୁକର୍ଣ ଉଵାଚ-। କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵାଂ ପରତଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଗୋପ୍ତାରମେକଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ଯୋଗେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତାରମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ କପିଲାଧିରୂଢମ୍
ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ— ହେ କପର୍ଦି, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରକ୍ଷକ, ଏକମାତ୍ର ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯୋଗର ନାଥ, ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, କପିଳ ଉପରେ ଅସିନ୍ନ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।
ତ୍ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଯୋଗିନମାଦିମଂ ତମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଦିଵିଷ୍ଠଂ ମହାମୁନିଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାର ସାର, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହୀ, ଆଦି ଯୋଗୀ; ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ, ମହାମୁନି, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ପବିତ୍ରତାର ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ସହସ୍ରପାଦାକ୍ଷିଶିରୋଭିଯୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରରୂପଂ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣମାମି ଶଂଭୁଂ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଧିପତିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍
ଅନେକ ପାଦ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛି, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଯତ୍ର ପ୍ରସୂତିର୍ଜଗତୋ ଵିନାଶୋ ଯେନାଵୃତଂ ସର୍ଵମିଦଂ ଶିଵେନ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଭଗଵଂତମୀଶଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଶିବତାରେ ଆବୃତ; ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଅଲିଂଗମାଲୋକଵିହୀନରୂପଂ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭୁଂ ଚିତ୍ପତିମେକରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତ୍ଵାଂ ନମସ୍କରିଷ୍ଯେ ନ ଯତୋଽନ୍ଯଦସ୍ତି
ଯେଉଁଠାରେ ରୂପ ନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ଆଲୋକରୁ ପରେ, ସ୍ୱୟଂ ନାଥ, ଚିତ୍ତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, କାରଣ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଯଂ ଯୋଗିନସ୍ତ୍ଯକ୍ତସବୀଜଯୋଗା ଲବ୍ଧ୍ଵା ସମାଧିଂ ପରମାତ୍ମଭୂତାଃ । ପଶ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମସ୍ଵରୂପମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବୀଜ ଯୋଗ ଛାଡ଼ି ଶମାଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପରମାତ୍ମା ସହ ଏକତା ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ନ ଯତ୍ର ନାମାଦିଵିଶେଷ କୢପ୍ତିର୍ନ ସଂଦୃଶେ ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ନାମ ଓ ରୂପର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସ୍ୱୟଂଭୁ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଯଦ୍ଵେଦଵାଦାଭିରତା ଵିଦେହଂ ସବ୍ରହ୍ମଵିଜ୍ଞାନମଭେଦମେକମ୍ । ପଶ୍ଯଂତ୍ଯନେକଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପଂ ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବେଦର ଉପଦେଶରେ ଆସକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ଏକତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ଅନେକ ରୂପକୁ ଏକ ଅଭିନ୍ନ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଯତଃ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷଃ ପୁରାଣୋ ବିଭର୍ତି ତେଜଃ ପ୍ରଣମଂତି ଦେଵାଃ । ନମାମି ତଂ ଜ୍ଯୋତିଷି ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟଂ କାଲଂ ବୃହଂତଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍
ଯେଉଁଠାରୁ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତେଜସ୍ୱୀତାକୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମର ଏହି ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଆଲୋକରେ ବସିଥିବା, କାଳ ପରି ବିଶାଳ।
ଵ୍ରଜାମି ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗୁହେଶଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଗିରିଶଂ ପୁରାଣମ୍ । ଶିଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ହରିମିଂଦୁମୌଲିଂ ପିନାକିନଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ମୁଁ ସଦା ଗୁହେଶ, ପୁରାତନ ଗିରିଶ, ଅଚଳ ନାଥଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି; ଶିବ, ହର, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ମୁକୁଟ ଥିବା, ପିନାକଧାରୀ, ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ସ୍ତୁତ୍ଵୈଵଂ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽପି ଭଗଵଂତଂ କପର୍ଦିନମ୍ । ପପାତ ଦଂଡଵଦ୍ଭୂମୌ ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ପ୍ରଣଵଂ ପରମ୍
ଏପରି ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ କପର୍ଦିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ପରମଂ ଲିଂଗଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ ଶିଵାତ୍ମକମ୍ । ଜ୍ଞାନମାନଂଦମତ୍ଯଂତଂ କୋଟିଜ୍ଵାଲାଗ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶିବଙ୍କ ଆତ୍ମାସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନନ୍ତତାର ମହାଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା କୋଟି କୋଟି ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ତଦାତ୍ମା ସର୍ଵଗୋଽମଲଃ । ନିଲିଲ୍ଯେ ଵିମଲେ ଲିଂଗେ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ତାପରେ ଶଂକୁକର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଆତ୍ମା, ସେ ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହେଲେ; ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା।
ଏତଦ୍ରହସ୍ଯମାଖ୍ଯାତଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ତେ କପର୍ଦ୍ଦିନଃ । ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵେତ୍ତି ତମସା ଵିଦ୍ଵାନପ୍ଯତ୍ର ମୁହ୍ଯତି
ଏହି ଗୁପ୍ତ ଗଥା, କପର୍ଦ୍ଦିନଙ୍କ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି; କେହି ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯ ଇମାଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ କଥାଂ ପାପପ୍ରଣାଶିନୀମ୍ । ତ୍ଯକ୍ତପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ରୁଦ୍ରସାମୀପ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ଏହି ପାପ ନାଶକ କଥାକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ପାପ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ହୁଏ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଏ।
ପଠେଚ୍ଚ ସତତଂ ଶୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ମହାସ୍ତଵମ୍ । ପ୍ରାତର୍ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ସ ଯୋଗଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ପରମ୍
ଯିଏ ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ରହି, ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ଦିନମଧ୍ୟରେ ଏହି ମହାସ୍ତବକୁ ପଢ଼େ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗ ଲାଭ କରେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ମହାରାଜ ମଧ୍ଯମେଶଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ମହାଦେଵୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ମହେଶ୍ଵରଃ
ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ରାଜା, ବାରାଣସୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି; ସେଠି ମହାଦେବ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବସିଛନ୍ତି।