ତସ୍ମାତ୍ସଦୈଵ ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍ । ପୂଜିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ତୋତଵ୍ଯଂ ଵୈଦିକୈସ୍ତଵୈଃ
ସେହିଠୁ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଟାଧାରୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସବୁବେଳେ ଦେଖିବା, ଉତ୍ସାହରେ ପୂଜିବା ଓ ବେଦମୟ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ଉଚିତ।
ଧ୍ଯାଯତାଂ ଚାତ୍ର ନିଯତଂ ଯୋଗିନାଂ ଶାଂତଚେତସାମ୍ । ଜାଯତେ ଯୋଗସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାତ୍ଷଣ୍ମାସେନ ନ ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ଶାନ୍ତ ମନରେ ନିୟମିତ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦଯଃ ପାପା ଵିନଶ୍ଯଂତ୍ଯସ୍ଯ ପୂଜନାତ୍ । ପିଶାଚମୋଚନେ କୁଂଡେ ସ୍ନାତଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରଶମୋ ଯତଃ
ତାଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱର ହୁଏ; ପିଶାଚମୋଚନ କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଏ।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ପୁରା ଵିପ୍ରସ୍ତପସ୍ଵୀ ସଂଶିତଵ୍ରତଃ । ଶଂକୁକର୍ଣ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପୂଜଯାମାସ ଶଂକରମ୍
ସେଇ ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ପ୍ରଣଵଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍ । ପୁଷ୍ପଧୂପାଦିଭିସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ନମସ୍କାରୈଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୈଃ
ସେ ଦିନ ରାତି 'ରୁଦ୍ର' ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ସ୍ତୁତି, ପ୍ରଣାମ ଓ ପରିକ୍ରମା ସହିତ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଉପାସୀତାତ୍ର ଯୋଗାତ୍ମା କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷାଂ ତୁ ନୈଷ୍ଠିକୀମ୍ । କଦାଚିଦାଗତଂ ପ୍ରେତଂ ପଶ୍ଯତି ସ୍ମ କ୍ଷୁଧାନ୍ଵିତମ୍
ସେଠାରେ ଯୋଗମୟ ଆତ୍ମା ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଏକ ଦିନ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଏଠାକୁ ଏକ ଭୂତ ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଆସିଛି।
ଅସ୍ଥିଚର୍ମ ପିନଦ୍ଧାଂଗଂ ନିଶ୍ଵସଂତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୃପଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ସେ ଭୂତର ଦେହ ଅସ୍ଥି ଓ ଚର୍ମରେ ଢାକା ଥିଲା, ବାରମ୍ବାର ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା; ଏହାକୁ ଦେଖି ସେ ମହାମୁନି ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ କୋ ଭଵାନ୍କସ୍ମାଦ୍ଦେଶାଦ୍ଦେଶମିମଂ ଶ୍ରିତଃ । ତସ୍ମୈ ପିଶାଚଃ କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡ୍ଯମାନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?' ଭୋକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗୁଥିବା ସେ ପିଶାଚ ଏପରି କହିଲା—
ପୂର୍ଵଜନ୍ମନ୍ଯହଂ ଵିପ୍ରୋ ଧନଧାନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ । ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତଃ କୁଟୁଂବଭରଣୋତ୍ସୁକଃ
ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲି, ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ, ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିବାର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଘର ଚଳାଇବାରେ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲି।
ନ ପୂଜିତା ମହାଦେଵା ଗାଵୋଽପ୍ଯତିଥଯସ୍ତଥା । ନ କଦାଚିତ୍କୃତଂ ପୁଣ୍ଯମଲ୍ପଂ ଵାନଲ୍ପମେଵ ଚ
ମୁଁ କେବେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଗାଁମାନେ କିମ୍ବା ଅତିଥିମାନେ କୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ; କେବେ କିଛି ନ ଛୋଟ, ନ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିନାହିଁ।
ଏକଦା ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଭେଶ୍ଵରଵାହନଃ । ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ନମସ୍କୃତଃ
ଏକ ଦିନ, ବୃଷଭାରୂଢ଼, ବାରାଣସୀର ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି, ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲି ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲି।
ତଦାଚିରେଣ କାଲେନ ପଂଚତ୍ଵମହମାଗତଃ । ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ତନ୍ମହାଘୋରଂ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ମୁନେ
ସେଥିପରେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି; ମୁଁ କେବେ ମହାଭୟଙ୍କର ଯମର ଗୃହ ଦେଖିନଥିଲି, ମୁନି।
ପିପାସଯାଧୁନାକ୍ରାଂତୋ ନ ଜାନାମି ହିତାହିତମ୍ । ଯଦି କଂଚିତ୍ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୁପାଯଂ ପଶ୍ଯସି ପ୍ରଭୋ
ଏବେ ମୁଁ ତୀବ୍ର ତିଆରିରେ ପୀଡିତ, କଣ ଭଲ କି ମନ୍ଦ ଜାଣିନାହିଁ; ଯଦି ମୋତେ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଦେଖୁଛ, ଦୟାକରି କର।
କୁରୁଷ୍ଵ ତଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ଶଂକୁକର୍ଣୋଽଥ ପିଶାଚମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
'ମୋ ପାଇଁ ଏହା କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ସେ ପିଶାଚଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତାଦୃଶୋ ନହି ଲୋକେସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ତମଃ । ଯତ୍ତ୍ଵଯା ଭଗଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ଶିଵଃ
ଏହି ଲୋକରେ ତୁମ ପରି ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ତୁମେ ଏକଥର ଭଗବାନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲ।
ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵଂଦିତୋ ଭୂଯଃ କୋଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶୋ ଭୁଵି । ତେନ କର୍ମଵିପାକେନ ଦେଶମେତଂ ସମାଗତଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲ, ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲ—ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମ ପରି ଆଉ କିଏ ଅଛି? ସେଇ କର୍ମର ଫଳରେ ତୁମେ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।
ସ୍ନାନଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵମସ୍ମିନ୍କୁଂଡେ ସମାହିତଃ । ଯେନେମାଂ କୁତ୍ସିତାଂ ଯୋନିଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରହାସ୍ଯସି
ଏହି କୁଣ୍ଡରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୀଘ୍ର ସ୍ନାନ କର, ତାହାରେ ତୁମେ ଏହି ନିମ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିପାରିବ।
ସ ଏଵମୁକ୍ତୋ ମୁନିନା ପିଶାଚୋ ଦଯାଲୁନା ଦେଵଵରଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍ । ସ୍ମୃତ୍ଵା କପର୍ଦୀଶ୍ଵରମୀଶିତାରଂ ଚକ୍ରେ ସମାଧାଯ ମନୋଵଗାହମ୍
ଦୟାଳୁ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ପିଶାଚ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବ, ଜଟାଧାରୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା।
ତଦାଵଗାଢୋ ମୁନିସନ୍ନିଧାନେ ମମାର ଦିଵ୍ଯାଭରଣୋପପନ୍ନଃ । ଅଦୃଶ୍ଯତାର୍କପ୍ରତିମୋ ଵିମାନେ ଶଶାଂକଚିହ୍ନୀକୃତଚାରୁମୌଲି
ମୁନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ପିଶାଚ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା; ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ଚାନ୍ଦ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଶୁଭ୍ର ମୁକୁଟ ସହିତ ଦେଖାଗଲା।
ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରୈଃ ସହିତୋ ଦିଵିଷ୍ଠୈଃ ସମାଭୃତୋ ଯୋଗିରିଭରପ୍ରମେଯୈଃ । ସ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦିଭିରେଷ ଦେଵୋ ଯଥୋଦଯେ ଭାନୁରଶେଷଦେଵଃ
ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଅପୂର୍ବ ଯୋଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଭାଲାଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟକାଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଏହି ଦେବତା ଏମିତି ଚମକୁଛନ୍ତି।
ସ୍ତୁଵଂତି ସିଦ୍ଧାଦି ଵିଦେଵସଂଘା ନୃତ୍ଯଂତି ଦିଵ୍ଯାପ୍ସରସୋଽଭିରାମାଃ । ମୁଂଚଂତି ଵୃଷ୍ଟିଂ କୁସୁମାଂବୁମିଶ୍ରାଂ ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରାଦ୍ଯାଃ
ସିଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଫୁଲ ଏବଂ ଜଳ ମିଶିତ ବର୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋଽଥ ମୁନୀଂଦ୍ରସଂଘୈରଵାପ୍ଯ ବୋଧଂ ଭଗଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ । ସମାଵିଶନ୍ମଂଡଲମେତଦଗ୍ର୍ଯଂ ତ୍ରଯୀମଯଂ ଯତ୍ର ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରଃ
ମହାମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରେ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ବେଦର ମିଶ୍ରଣ ଅଛି ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଚମକୁଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିମୁକ୍ତଂ ସ ପିଶାଚଭୂତଂ ମୁନିଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ମନସା ମହେଶମ୍ । ଵିଚିଂତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଂ କଵିମେକମଗ୍ନିଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କପର୍ଦିନଂ ତମ୍
ପିଶାଚ ଭୂତରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ରୁଦ୍ର, ଏକମାତ୍ର କବି ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଂକୁକର୍ଣ ଉଵାଚ-। କପର୍ଦିନଂ ତ୍ଵାଂ ପରତଃ ପରସ୍ତାଦ୍ଗୋପ୍ତାରମେକଂ ପୁରୁଷଂ ପୁରାଣମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ଯୋଗେଶ୍ଵରମୀପ୍ସିତାରମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ କପିଲାଧିରୂଢମ୍
ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ— ହେ କପର୍ଦି, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରକ୍ଷକ, ଏକମାତ୍ର ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଯୋଗର ନାଥ, ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, କପିଳ ଉପରେ ଅସିନ୍ନ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି।
ତ୍ଵାଂ ବ୍ରହ୍ମସାରଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ହିରଣ୍ମଯଂ ଯୋଗିନମାଦିମଂ ତମ୍ । ଵ୍ରଜାମି ରୁଦ୍ରଂ ଶରଣଂ ଦିଵିଷ୍ଠଂ ମହାମୁନିଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଵିତ୍ରମ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାର ସାର, ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହୀ, ଆଦି ଯୋଗୀ; ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ, ମହାମୁନି, ବ୍ରହ୍ମ ଓ ପବିତ୍ରତାର ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ସହସ୍ରପାଦାକ୍ଷିଶିରୋଭିଯୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରରୂପଂ ତମସଃ ପରସ୍ତାତ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣମାମି ଶଂଭୁଂ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଧିପତିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍
ଅନେକ ପାଦ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ, ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଅନେକ ରୂପରେ ଅଛି, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ଯତ୍ର ପ୍ରସୂତିର୍ଜଗତୋ ଵିନାଶୋ ଯେନାଵୃତଂ ସର୍ଵମିଦଂ ଶିଵେନ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଭଗଵଂତମୀଶଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଶିବତାରେ ଆବୃତ; ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।
ଅଲିଂଗମାଲୋକଵିହୀନରୂପଂ ସ୍ଵଯଂପ୍ରଭୁଂ ଚିତ୍ପତିମେକରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତ୍ଵାଂ ନମସ୍କରିଷ୍ଯେ ନ ଯତୋଽନ୍ଯଦସ୍ତି
ଯେଉଁଠାରେ ରୂପ ନାହିଁ, ଦୃଶ୍ୟ ଆଲୋକରୁ ପରେ, ସ୍ୱୟଂ ନାଥ, ଚିତ୍ତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି, କାରଣ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଯଂ ଯୋଗିନସ୍ତ୍ଯକ୍ତସବୀଜଯୋଗା ଲବ୍ଧ୍ଵା ସମାଧିଂ ପରମାତ୍ମଭୂତାଃ । ପଶ୍ଯଂତି ଦେଵଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପରମସ୍ଵରୂପମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବୀଜ ଯୋଗ ଛାଡ଼ି ଶମାଧିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପରମାତ୍ମା ସହ ଏକତା ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ନ ଯତ୍ର ନାମାଦିଵିଶେଷ କୢପ୍ତିର୍ନ ସଂଦୃଶେ ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ସ୍ଵରୂପମ୍ । ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ନାମ ଓ ରୂପର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ୱରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ମୁଁ ସଦା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସ୍ୱୟଂଭୁ ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।