ଶଶ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧନିଦାନେଷୁ ଯଃ କ୍ରୋଧେନ ନ ଜୀଯତେ । ଜିତସ୍ଵର୍ଗଃ ସ ମଂତଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋଽକ୍ରୋଧନୋ ଭୁଵି
ଯିଏ ସଦା କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ପରାଜିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ରୋଧୀ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜିତିଛି ବୋଲି ଗଣାଯିବ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ପୁତ୍ର ଆରାଧଯତି ଦେଵଵତ୍ । ଅପ୍ରାପ୍ତେ ଵାର୍ଦ୍ଧକେ କାଲେ ନ ଯାତି ଚ ଯମାଲଯମ୍
ଯିଏ ନିଜ ମାତା, ପିତା ଓ ପୁତ୍ରକୁ ଦେବତା ପରି ପୂଜା କରେ, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୂର୍ବରୁ ଏହା କରେ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯାଏନାହିଁ।
ପିତୁଶ୍ଚାଧିକଭାଵେନ ଯେଽର୍ଚଯଂତି ଗୁରୁଂ ନରାଃ । ଭଵଂତ୍ଯତିଥଯୋ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତେ ଵିଶାଂଵର
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନିଜ ପିତାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଓ ବିଶାଂବର, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଅତିଥି ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଇହ ଚୈଵ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଧନ୍ଯାଃ ଶୀଲସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷଣାତ୍ । ଶୀଲଭଂଗେ ଚ ନାରୀଣାଂ ଯମଲୋକଃ ସୁଦାରୁଣଃ
ଏଠି ମଧ୍ୟ, ନାରୀମାନେ ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରୁ ଧନ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଶୀଳ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯମର ଲୋକ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର।
ଶୀଲଂ ରକ୍ଷ୍ଯଂ ସଦା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦୁଷ୍ଟସଂଗଵିଵର୍ଜନାତ୍ । ଶୀଲେନ ହି ପରଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୈଶ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ନାରୀମାନେ ସଦା ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ନାରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାନ୍ତି, ବୈଶ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ପାକଯଜ୍ଞେନ ନିଷିଦ୍ଧାଚରଣେନ ଚ । ଦୁର୍ଗତିର୍ଵିହିତା ଵୈଶ୍ଯ ତସ୍ଯ ସା ନାରକୀ ଗତିଃ
ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନଧିକୃତ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ବୈଶ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏହା ନରକର ଗତି।
ଵିଚାରଯଂତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦାଭ୍ଯାସରତାଶ୍ଚ ଯେ । ପୁରାଣଂ ସଂହିତାଂ ଯେ ଚ ଶ୍ରାଵଯଂତି ପଠଂତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ବେଦ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରାଣ ଓ ସଂହିତା ପଢିବା ଓ ପଢାଇବା କରନ୍ତି,
ଵ୍ଯାକୁର୍ଵଂତି ସ୍ମୃତିର୍ଯେ ଚ ଯେ ଧର୍ମପ୍ରତିବୋଧକାଃ । ଵେଦାଂତେଷୁ ନିଷଣ୍ଣା ଯେ ତୈରିଯଂ ଜଗତୀ ଧୃତା
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମୃତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରୁତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବେଦାନ୍ତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତତ୍ତଦଭ୍ଯାସମାହାତ୍ମ୍ଯୈଃ ସର୍ଵେ ତେ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଗଚ୍ଛଂତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ଯତ୍ର ମୋହୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ, ଏପରି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଅଧ୍ୟୟନର ମହିମାରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋହ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନମଜ୍ଞାଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଅପି ଵେଦାସ୍ତମର୍ଚଂତି ଭଵବଂଧଵିଦାରଣମ୍
ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ, ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଭବବନ୍ଧନକୁ ଛିନ୍ଦିଦେଇଥାଏ; ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯତାମଦ୍ଭୁତଂ ହ୍ଯେତଦ୍ରହସ୍ଯଂ ଵୈଶ୍ଯସତ୍ତମ । ସମ୍ମତଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକାମୃତପ୍ରଦମ୍
ଏବେ ଶୁଣ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ, ଯାହା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅମୃତ ଦେଇଥାଏ।
ନ ଯମଂ ଯମଲୋକଂ ଚ ନ ଭୂତାନ୍ଘୋରଦର୍ଶନାନ୍ । ପଶ୍ଯଂତି ଵୈଷ୍ଣଵା ନୂନଂ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମଯୋଦିତମ୍
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯମ, ଯମର ଲୋକ, କିମ୍ବା ସେଠିର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁଁ କହୁଛି।
ପ୍ରାହାସ୍ମାନ୍ଯମୁନା ଭ୍ରାତା ସଦୈଵ ହି ପୁନଃପୁନଃ । ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯା ନ ତେ ସ୍ଯୁର୍ମମଗୋଚରାଃ
ଯମ ନିଜେ ପୁନଃପୁନଃ କହିଛନ୍ତି: 'ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତୁମେ ମୋର ଅଧିନ ନୁହେଁ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଦୂରେ ରଖିବି।'
ସ୍ମରଂତି ଯେ ସକୃଦ୍ଭୂତାଃ ପ୍ରସଂଗେନାପି କେଶଵମ୍ । ତେ ଵିଧ୍ଵସ୍ତାଖିଲାଘୌଘା ଯାଂତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇଯାନ୍ତି।
ଦୁରାଚାରୋ ଦୁଷ୍କୃତୋଽପି ସଦାଚାରରତୋଽପି ଯଃ । ଭଵଦ୍ଭିଃ ସ ସଦା ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଭଜତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ସଦା ଭଲ ଆଚରଣରେ ଲିନ୍ ଅଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସଦା ତୁମେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଯଦ୍ଗୃହେ ଭୁଂକ୍ତେ ଯେଷାଂ ଵୈଷ୍ଣଵସଂଗତିଃ । ତେଽପି ଵଃ ପରିଵାର୍ଯାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତତ୍ସଂଗହତକିଲ୍ବିଷାଃ
ଯେଉଁ ଘରରେ ବୈଷ୍ଣବ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ସହ ସଂଗତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ଏହି ସଂଗର ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ ଵୈଶ୍ଯାନୁଶାସ୍ତ୍ଯସ୍ମାନ୍ଦେଵୋ ଦଂଡଧରଃ ସଦା । ଅତୋ ନୋ ଵୈଷ୍ଣଵା ଯାଂତି ରାଜଧାନୀଂ ଯମସ୍ଯ ତୁ
ଏଭଳି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା ସଦା ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯମଙ୍କର ରାଜଧାନୀକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ଵିନା ନୄଣାଂ ପାପିଷ୍ଠାନାଂ ଵିଶାଂ ଵର । ଉପାଯୋ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଃ ସଂତର୍ତୁଂ ନରକାଂବୁଧିମ୍
ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ନରକର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଶ୍ଵପାକମପି ନେକ୍ଷେତ ଲୋକେଷ୍ଟଂ ଵୈଶ୍ଯ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵର୍ଣବାହ୍ଯୋଽପି ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଏମିତି କୁକୁର ଭୋଜିବା ଲୋକଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ, ଯଦି ସମାଜରେ ବାହାର ଥିବା ଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଏତାଵତା ଲମଘନିର୍ହରଣାଯ ପୁଂସାଂ ସଂକୀର୍ତନଂ ଭଗଵତୋ ଗୁଣକର୍ମନାମ୍ନାମ୍ । ଵିକ୍ରୁଶ୍ଯ ପୁତ୍ର ମଘଵାନ୍ଯଦଜାମିଲୋଽପି ନାରାଯଣେତି ମ୍ରିଯମାଣ ଇଯାଯ ମୁକ୍ତିମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ନାମ, ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅଜାମିଳ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ 'ନାରାୟଣ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।
ନରକେ ତୁ ଚିରଂ ମଗ୍ନାଃ ପୂର୍ଵେ ଯେ ଚ କୁଲଦ୍ଵଯେ । ତଦୈଵ ଯାଂତି ତେ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯଦାର୍ଚଂତି ମୁଦା ହରିମ୍
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ପିତୃପକ୍ଷରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନରକରେ ବିଲିନ୍ ଥିଲେ, ସେମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରିବା ସମୟରେ ସତ୍କ୍ଷଣେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତସ୍ଯ ଯେ ଦାସା ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ନ ଭୁଜଶ୍ଚ ଯେ । ତେ ତୁ କ୍ରତୁଭୁଜାଂ ଵୈଶ୍ଯ ଗତିଂ ଯାଂତି ନିରାକୁଲାଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କର ଦାସ ଅଟନ୍ତି, କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି।
ପ୍ରାର୍ଥର୍ଯଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵସ୍ଯାନ୍ନଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ସର୍ଵପାପଵିଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତଦଭାଵେ ଜଲଂ ପିବେତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହେବା ପାଇଁ, ଯଦି ଏହା ମିଳିନାହିଁ, ତେବେ ପାଣି ପିବିବା ଉଚିତ।
ଗୋଵିଂଦେତି ଜପନ୍ମଂତ୍ରଂ କୁତ୍ରଚିନ୍ମ୍ରିଯତେ ଯଦି । ସ ନରୋ ନ ଯମଂ ପଶ୍ଯେତ୍ତଂ ଚ ନେକ୍ଷାମହେ ଵଯମ୍
ଯଦି କେହି ମନୁଷ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଯମଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ।
ସାଂଗଂ ସମୁଦ୍ରଂ ସଧ୍ଯାନଂ ସଋଷିଃ ଛଂଦଦୈଵତମ୍ । ଦୀକ୍ଷଯାଵିଧିଵନ୍ମଂତ୍ରଂ ଜପେଦ୍ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରମ୍
ସମସ୍ତ ଅଂଶ ସହିତ, ଧ୍ୟାନ, ଋଷି, ଛନ୍ଦ ଓ ଦେବତା ସହିତ, ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରଂ ଚ ମଂତ୍ରେଶଂ ଯେ ଜପଂତି ନରୋତ୍ତମାଃ । ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହା ଶୁଦ୍ଧ୍ଯଦ୍ଭ୍ରାଜତେ ଵିଷ୍ଣୁଵତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ଯେଉଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଅଷ୍ଟାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଶଂଖିନଶ୍ଚକ୍ରିଣୋ ଭୂତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଭ୍ଯଂତରଗାମିନଃ । ଵସଂତି ଵୈଷ୍ଣଵେ ଲୋକେ ଵିଷ୍ଣୁରୂପେଣ ତେ ନରାଃ
ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକରେ ବିଷ୍ଣୁର ରୂପରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ହୃଦି ସୂର୍ଯେ ଜଲେ ଵାଥ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥଂଡିଲେପି ଚ । ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ହରିଂ ଯାଂତି ନରାସ୍ତଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦମ୍
ହୃଦୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଜଳରେ, ପ୍ରତିମାରେ, କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପାଆନ୍ତି।
ଅଥଵା ସର୍ଵଦା ପୂଜ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵୋ ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ । ଶାଲଗ୍ରାମେ ମଣୌ ଚକ୍ରେ ଵଜ୍ରକୀଟଵିନିର୍ମିତେ
ଅଥବା, ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା, ମଣି, ଚକ୍ର କିମ୍ବା ବଜ୍ରକୀଟ ତିଆରି କରିଥିବା ଉପକରଣରେ।
ଅଧିଷ୍ଠାନଂ ହି ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍ । ସର୍ଵପୁଣ୍ଯପ୍ରଦଂ ଵୈଶ୍ଯ ସର୍ଵେଷାମପି ମୁକ୍ତିଦମ୍
ଏହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।