ଗଂଗାଂଭସି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ନାତଵ୍ଯଂ ତେନ ମାନଵୈଃ । ପ୍ରତିଗୃହ ନିଵୃତ୍ତୋ ଯଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହକ୍ଷମୋଽପି ସନ୍ । ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦ୍ଯୋତତେ ଵୈଶ୍ଯ ତାରାରୂପଶ୍ଚିରଂ ଦିଵି
ସେହିପାଇଁ ମଣିଷମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯିଏ ଦାନ ଗ୍ରହଣରୁ ବିରତ ହୋଇଛି, ଯଦିଓ ସେ ଦାନ ନେବାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ବୈଶ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାରା ସଦୃଶ ରହେ ।
ଗାମୁଦ୍ଧରଂତି ଯେ ପଂକାଦ୍ଯେ ରକ୍ଷଂତି ଚ ରୋଗିଣଃ । ମ୍ରିଯଂତେ ଗୋଗୃହେ ଯେ ଚ ତେଷାଂ ନଭସି ତାରକାଃ । ଯମଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯଂତି ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗାଈକୁ କିଚିଡ଼ିରୁ ବାହାର କରନ୍ତି, ରୋଗୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୋଶାଳାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ତାରା ଅଛି । ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲିନ୍ ଥିବା ସେମାନେ କେବେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅପି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣସ୍ତୈରେଵ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଦିଵସେ ଦିଵସେ ଵୈଶ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମାସ୍ତୁ ଷୋଡଶ । ଅପି ବ୍ରହ୍ମହଣଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପୁନଂତ୍ଯହରହଃ କୃତାଃ
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଦିନକୁ ଷୋଳ ଥର ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଦେଉଛି ।
ତପାଂସି ଯାନି ତପ୍ଯଂତେ ଵ୍ରତାନି ନିଯମାଶ୍ଚ ଯେ । ଗୋସହସ୍ରପ୍ରଦାନଂ ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରାଣାୟାମ ସେମାନଙ୍କ ସମାନ ।
ଅବ୍ବିଂଦୁଂ ଯଃ କୁଶାଗ୍ରେଣ ମାସେମାସେ ନରଃ ପିବେତ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରତିମାସ କୁଶ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ପିଏ, ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରେ—ପ୍ରାଣାୟାମ ଏହାର ଶତବର୍ଷ ସମାନ ।
ପାତକଂ ତୁ ମହଦ୍ଯଚ୍ଚ ତଥା କ୍ଷୁଦ୍ରୋପପାତକମ୍ । ପ୍ରାଣାଯାମୈଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୁରୁତେ ନରଃ
ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଯେଉଁ ପାପ ଥାଏ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଇପାରେ ।
ମାତୃଵତ୍ପରଦାରାନ୍ଯେ ମନ୍ଯଂତେ ଵୈ ନରୋତ୍ତମାଃ । ନ ତେ ଯାଂତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦାଚିଦ୍ଯମ ଯାତନାମ୍
ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିଜ ମାତା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଏମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବେ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
ମନସାପି ପରେଷାଂ ଯଃ କଲତ୍ରାଣି ନ ସେଵତେ । ସହ ଲୋକଦ୍ଵଯେ ନାସ୍ତି ତେନ ଵୈଶ୍ଯ ଧରା ଧୃତା
ଯିଏ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ଚାହେନାହିଁ, ଓ ବୈଶ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମ୍ମାନ୍ଵିତୈସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ପରଦାରୋପସେଵନମ୍ । ନଯଂତି ପରଦାରାସ୍ତୁ ନରକାନେକଵିଂଶତିମ୍
ଏହିପରି ଧର୍ମବାନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯିବାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଏକୋଇ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ଲୋଭୋ ନ ଜାଯତେ ଯେଷାଂ ପରଦାରେଷୁ ମାନସେ । ତେ ଯାଂତି ଦେଵଲୋକଂ ତୁ ନ ଯମଂ ଵୈଶ୍ଯସତ୍ତମ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନରେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନେଇ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପାଇଯାନ୍ତି, ଯମର ଲୋକକୁ ନୁହେଁ।
ଶଶ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧନିଦାନେଷୁ ଯଃ କ୍ରୋଧେନ ନ ଜୀଯତେ । ଜିତସ୍ଵର୍ଗଃ ସ ମଂତଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋଽକ୍ରୋଧନୋ ଭୁଵି
ଯିଏ ସଦା କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ପରାଜିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ରୋଧୀ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜିତିଛି ବୋଲି ଗଣାଯିବ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ପୁତ୍ର ଆରାଧଯତି ଦେଵଵତ୍ । ଅପ୍ରାପ୍ତେ ଵାର୍ଦ୍ଧକେ କାଲେ ନ ଯାତି ଚ ଯମାଲଯମ୍
ଯିଏ ନିଜ ମାତା, ପିତା ଓ ପୁତ୍ରକୁ ଦେବତା ପରି ପୂଜା କରେ, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୂର୍ବରୁ ଏହା କରେ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯାଏନାହିଁ।
ପିତୁଶ୍ଚାଧିକଭାଵେନ ଯେଽର୍ଚଯଂତି ଗୁରୁଂ ନରାଃ । ଭଵଂତ୍ଯତିଥଯୋ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତେ ଵିଶାଂଵର
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନିଜ ପିତାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଓ ବିଶାଂବର, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଅତିଥି ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଇହ ଚୈଵ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଧନ୍ଯାଃ ଶୀଲସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷଣାତ୍ । ଶୀଲଭଂଗେ ଚ ନାରୀଣାଂ ଯମଲୋକଃ ସୁଦାରୁଣଃ
ଏଠି ମଧ୍ୟ, ନାରୀମାନେ ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରୁ ଧନ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଶୀଳ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯମର ଲୋକ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର।
ଶୀଲଂ ରକ୍ଷ୍ଯଂ ସଦା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦୁଷ୍ଟସଂଗଵିଵର୍ଜନାତ୍ । ଶୀଲେନ ହି ପରଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୈଶ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ନାରୀମାନେ ସଦା ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ନାରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାନ୍ତି, ବୈଶ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ପାକଯଜ୍ଞେନ ନିଷିଦ୍ଧାଚରଣେନ ଚ । ଦୁର୍ଗତିର୍ଵିହିତା ଵୈଶ୍ଯ ତସ୍ଯ ସା ନାରକୀ ଗତିଃ
ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନଧିକୃତ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ବୈଶ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏହା ନରକର ଗତି।
ଵିଚାରଯଂତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦାଭ୍ଯାସରତାଶ୍ଚ ଯେ । ପୁରାଣଂ ସଂହିତାଂ ଯେ ଚ ଶ୍ରାଵଯଂତି ପଠଂତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ବେଦ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରାଣ ଓ ସଂହିତା ପଢିବା ଓ ପଢାଇବା କରନ୍ତି,
ଵ୍ଯାକୁର୍ଵଂତି ସ୍ମୃତିର୍ଯେ ଚ ଯେ ଧର୍ମପ୍ରତିବୋଧକାଃ । ଵେଦାଂତେଷୁ ନିଷଣ୍ଣା ଯେ ତୈରିଯଂ ଜଗତୀ ଧୃତା
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମୃତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରୁତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବେଦାନ୍ତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତତ୍ତଦଭ୍ଯାସମାହାତ୍ମ୍ଯୈଃ ସର୍ଵେ ତେ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଗଚ୍ଛଂତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ଯତ୍ର ମୋହୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ, ଏପରି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଅଧ୍ୟୟନର ମହିମାରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋହ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନମଜ୍ଞାଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଅପି ଵେଦାସ୍ତମର୍ଚଂତି ଭଵବଂଧଵିଦାରଣମ୍
ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ, ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଭବବନ୍ଧନକୁ ଛିନ୍ଦିଦେଇଥାଏ; ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୂଯତାମଦ୍ଭୁତଂ ହ୍ଯେତଦ୍ରହସ୍ଯଂ ଵୈଶ୍ଯସତ୍ତମ । ସମ୍ମତଂ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକାମୃତପ୍ରଦମ୍
ଏବେ ଶୁଣ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ, ଯାହା ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅମୃତ ଦେଇଥାଏ।
ନ ଯମଂ ଯମଲୋକଂ ଚ ନ ଭୂତାନ୍ଘୋରଦର୍ଶନାନ୍ । ପଶ୍ଯଂତି ଵୈଷ୍ଣଵା ନୂନଂ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମଯୋଦିତମ୍
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯମ, ଯମର ଲୋକ, କିମ୍ବା ସେଠିର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ମୁଁ କହୁଛି।
ପ୍ରାହାସ୍ମାନ୍ଯମୁନା ଭ୍ରାତା ସଦୈଵ ହି ପୁନଃପୁନଃ । ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯା ନ ତେ ସ୍ଯୁର୍ମମଗୋଚରାଃ
ଯମ ନିଜେ ପୁନଃପୁନଃ କହିଛନ୍ତି: 'ବୈଷ୍ଣବମାନେ ତୁମେ ମୋର ଅଧିନ ନୁହେଁ, ତୁମକୁ ମୁଁ ଦୂରେ ରଖିବି।'
ସ୍ମରଂତି ଯେ ସକୃଦ୍ଭୂତାଃ ପ୍ରସଂଗେନାପି କେଶଵମ୍ । ତେ ଵିଧ୍ଵସ୍ତାଖିଲାଘୌଘା ଯାଂତି ଵିଷ୍ଣୋଃ ପରଂ ପଦମ୍
ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ କେଶବଙ୍କୁ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ପାଇଯାନ୍ତି।
ଦୁରାଚାରୋ ଦୁଷ୍କୃତୋଽପି ସଦାଚାରରତୋଽପି ଯଃ । ଭଵଦ୍ଭିଃ ସ ସଦା ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଭଜତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ସଦା ଭଲ ଆଚରଣରେ ଲିନ୍ ଅଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ସଦା ତୁମେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଯଦ୍ଗୃହେ ଭୁଂକ୍ତେ ଯେଷାଂ ଵୈଷ୍ଣଵସଂଗତିଃ । ତେଽପି ଵଃ ପରିଵାର୍ଯାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତତ୍ସଂଗହତକିଲ୍ବିଷାଃ
ଯେଉଁ ଘରରେ ବୈଷ୍ଣବ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ସହ ସଂଗତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନେ ଏହି ସଂଗର ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଥଂ ଵୈଶ୍ଯାନୁଶାସ୍ତ୍ଯସ୍ମାନ୍ଦେଵୋ ଦଂଡଧରଃ ସଦା । ଅତୋ ନୋ ଵୈଷ୍ଣଵା ଯାଂତି ରାଜଧାନୀଂ ଯମସ୍ଯ ତୁ
ଏଭଳି ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା ସଦା ବୈଶ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯମଙ୍କର ରାଜଧାନୀକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ଵିନା ନୄଣାଂ ପାପିଷ୍ଠାନାଂ ଵିଶାଂ ଵର । ଉପାଯୋ ନାସ୍ତି ନାସ୍ତ୍ଯନ୍ଯଃ ସଂତର୍ତୁଂ ନରକାଂବୁଧିମ୍
ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ନରକର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଶ୍ଵପାକମପି ନେକ୍ଷେତ ଲୋକେଷ୍ଟଂ ଵୈଶ୍ଯ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଵର୍ଣବାହ୍ଯୋଽପି ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଏମିତି କୁକୁର ଭୋଜିବା ଲୋକଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ବୈଷ୍ଣବଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏକ ବୈଷ୍ଣବ, ଯଦି ସମାଜରେ ବାହାର ଥିବା ଲୋକ ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ତିନି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଏତାଵତା ଲମଘନିର୍ହରଣାଯ ପୁଂସାଂ ସଂକୀର୍ତନଂ ଭଗଵତୋ ଗୁଣକର୍ମନାମ୍ନାମ୍ । ଵିକ୍ରୁଶ୍ଯ ପୁତ୍ର ମଘଵାନ୍ଯଦଜାମିଲୋଽପି ନାରାଯଣେତି ମ୍ରିଯମାଣ ଇଯାଯ ମୁକ୍ତିମ୍
ଭଗବାନଙ୍କର ନାମ, ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଅଜାମିଳ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ 'ନାରାୟଣ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।