ନ ତୀର୍ଥୈର୍ନ ତପୋଭିଶ୍ଚ କୃତଘ୍ନସ୍ଯାସ୍ତି ନିଷ୍କୃତିଃ । ସହତେ ଯାତନାଂ ଘୋରାଂ ସ ନରୋ ନରକେ ଚିରମ୍
ଅକୃତଜ୍ଞ ଲୋକ ପାଇଁ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୋଚନ ନାହିଁ । ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତେଷୁ ମଜ୍ଜତି ଯୋ ନରଃ । ଜିତେଂଦ୍ରିଯୋ ଜିତାହାରୋ ନ ସ ଯାତି ଯମାଲଯମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠି ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ସଂଯମ ରଖେ, ସେ କେବେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯାଏ ନାହିଁ ।
ନ ତୀର୍ଥେ ପାତକଂ କୁର୍ଯାନ୍ନ ଚ ତୀର୍ଥୋପଜୀଵନମ୍ । ତୀର୍ଥେ ପ୍ରତିଗ୍ରହସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵିକ୍ରଯଃ
ତୀର୍ଥରେ କେବେ ପାପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତୀର୍ଥକୁ ଉପାର୍ଜନ ଉପାୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍, ଧର୍ମର ବିକ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ୍ୟ ।
ଦୁର୍ଜରଂ ପାତକଂ ତୀର୍ଥେ ଦୁର୍ଜରଶ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ । ତୀର୍ଥେ ଚ ଦୁର୍ଜରଂ ସର୍ଵମେତତ୍କିନ୍ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ତୀର୍ଥରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, ତେଣୁ ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ । ତୀର୍ଥରେ ଏପରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଏହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ ।
ସକୃଦ୍ଗଂଗାଂଭସି ସ୍ନାତଃ ପୂତୋ ଗାଂଗେଯଵାରିଣା । ନ ନରୋ ନରକଂ ଯାତି ଅପି ପାତକରାଶିକୃତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ । ସେ ଅନେକ ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ ।
ଵ୍ରତଦାନତପୋ ଯଜ୍ଞାଃ ପଵିତ୍ରାଣୀତରାଣି ଚ । ଗଂଗାବିଂଦ୍ଵଭିଷିକ୍ତସ୍ଯ ନ ସମା ଇତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ବ୍ରତ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଲାଗିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସମାନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ।
ଅନ୍ଯତୀର୍ଥସମାଂ ଗଂଗାଂ ଯୋ ବ୍ରଵୀତି ନରାଧମଃ । ସ ଯାତି ନରକଂ ଵୈଶ୍ଯ ଦାରୁଣଂ ରୌରଵଂ ମହତ୍
ଯେ ନିମ୍ନତମ ମଣିଷ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ସମାନ ବୋଲି କହେ, ସେ, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଓ ବଡ଼ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଧର୍ମଦ୍ରଵଂ ହ୍ଯପାଂ ବୀଜଂ ଵୈକୁଂଠଚରଣଚ୍ଯୁତମ୍ । ଧୃତଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ମହେଶେନ ଯଦ୍ଗାଂଗମମଲଂ ଜଲମ୍
ଧର୍ମର ସାର, ଜଳର ମୂଳ, ଯାହା ବୈକୁଣ୍ଠର ଚରଣରୁ ପଡ଼ିଛି, ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ମହେଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଛନ୍ତି ।
ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନ ସଂଦେହୋ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ତେନ କିଂ ସମତାଂ ଗଚ୍ଛେଦପି ବ୍ରହ୍ମାଂଡଗୋଚରେ
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହା ନିର୍ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ । ଏହା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସମାନ ହୋଇପାରିବ କି ?
ଗଂଗାଗଂଗେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ଯୋଜନାନାଂ ଶତୈରପି । ନରୋ ନ ନରକଂ ଯାତି କିଂ ତଯା ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । ନାନ୍ଯେନ ଦହ୍ଯତେ ସଦ୍ଯଃ କ୍ରିଯା ନରକଦାଯିନୀ
ଯେଉଁ ଲୋକ ସଂଖ୍ୟା ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ‘ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ସମାନ କିଛି ଅଛି କି ? ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି ସତ୍ୱରେ ନରକଦାୟିକୁ ନଶ୍ୱ କରିପାରେ ନାହିଁ ।
ଗଂଗାଂଭସି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ନାତଵ୍ଯଂ ତେନ ମାନଵୈଃ । ପ୍ରତିଗୃହ ନିଵୃତ୍ତୋ ଯଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହକ୍ଷମୋଽପି ସନ୍ । ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦ୍ଯୋତତେ ଵୈଶ୍ଯ ତାରାରୂପଶ୍ଚିରଂ ଦିଵି
ସେହିପାଇଁ ମଣିଷମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯିଏ ଦାନ ଗ୍ରହଣରୁ ବିରତ ହୋଇଛି, ଯଦିଓ ସେ ଦାନ ନେବାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ବୈଶ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାରା ସଦୃଶ ରହେ ।
ଗାମୁଦ୍ଧରଂତି ଯେ ପଂକାଦ୍ଯେ ରକ୍ଷଂତି ଚ ରୋଗିଣଃ । ମ୍ରିଯଂତେ ଗୋଗୃହେ ଯେ ଚ ତେଷାଂ ନଭସି ତାରକାଃ । ଯମଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯଂତି ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗାଈକୁ କିଚିଡ଼ିରୁ ବାହାର କରନ୍ତି, ରୋଗୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୋଶାଳାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ତାରା ଅଛି । ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲିନ୍ ଥିବା ସେମାନେ କେବେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅପି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣସ୍ତୈରେଵ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଦିଵସେ ଦିଵସେ ଵୈଶ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମାସ୍ତୁ ଷୋଡଶ । ଅପି ବ୍ରହ୍ମହଣଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପୁନଂତ୍ଯହରହଃ କୃତାଃ
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଦିନକୁ ଷୋଳ ଥର ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଦେଉଛି ।
ତପାଂସି ଯାନି ତପ୍ଯଂତେ ଵ୍ରତାନି ନିଯମାଶ୍ଚ ଯେ । ଗୋସହସ୍ରପ୍ରଦାନଂ ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରାଣାୟାମ ସେମାନଙ୍କ ସମାନ ।
ଅବ୍ବିଂଦୁଂ ଯଃ କୁଶାଗ୍ରେଣ ମାସେମାସେ ନରଃ ପିବେତ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରତିମାସ କୁଶ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ପିଏ, ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରେ—ପ୍ରାଣାୟାମ ଏହାର ଶତବର୍ଷ ସମାନ ।
ପାତକଂ ତୁ ମହଦ୍ଯଚ୍ଚ ତଥା କ୍ଷୁଦ୍ରୋପପାତକମ୍ । ପ୍ରାଣାଯାମୈଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୁରୁତେ ନରଃ
ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଯେଉଁ ପାପ ଥାଏ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଇପାରେ ।
ମାତୃଵତ୍ପରଦାରାନ୍ଯେ ମନ୍ଯଂତେ ଵୈ ନରୋତ୍ତମାଃ । ନ ତେ ଯାଂତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦାଚିଦ୍ଯମ ଯାତନାମ୍
ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିଜ ମାତା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଏମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବେ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
ମନସାପି ପରେଷାଂ ଯଃ କଲତ୍ରାଣି ନ ସେଵତେ । ସହ ଲୋକଦ୍ଵଯେ ନାସ୍ତି ତେନ ଵୈଶ୍ଯ ଧରା ଧୃତା
ଯିଏ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ଚାହେନାହିଁ, ଓ ବୈଶ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମ୍ମାନ୍ଵିତୈସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ପରଦାରୋପସେଵନମ୍ । ନଯଂତି ପରଦାରାସ୍ତୁ ନରକାନେକଵିଂଶତିମ୍
ଏହିପରି ଧର୍ମବାନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯିବାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଏକୋଇ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ଲୋଭୋ ନ ଜାଯତେ ଯେଷାଂ ପରଦାରେଷୁ ମାନସେ । ତେ ଯାଂତି ଦେଵଲୋକଂ ତୁ ନ ଯମଂ ଵୈଶ୍ଯସତ୍ତମ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନରେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନେଇ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପାଇଯାନ୍ତି, ଯମର ଲୋକକୁ ନୁହେଁ।
ଶଶ୍ଵତ୍କ୍ରୋଧନିଦାନେଷୁ ଯଃ କ୍ରୋଧେନ ନ ଜୀଯତେ । ଜିତସ୍ଵର୍ଗଃ ସ ମଂତଵ୍ଯଃ ପୁରୁଷୋଽକ୍ରୋଧନୋ ଭୁଵି
ଯିଏ ସଦା କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ପରାଜିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ରୋଧୀ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଜିତିଛି ବୋଲି ଗଣାଯିବ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ପୁତ୍ର ଆରାଧଯତି ଦେଵଵତ୍ । ଅପ୍ରାପ୍ତେ ଵାର୍ଦ୍ଧକେ କାଲେ ନ ଯାତି ଚ ଯମାଲଯମ୍
ଯିଏ ନିଜ ମାତା, ପିତା ଓ ପୁତ୍ରକୁ ଦେବତା ପରି ପୂଜା କରେ, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୂର୍ବରୁ ଏହା କରେ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯାଏନାହିଁ।
ପିତୁଶ୍ଚାଧିକଭାଵେନ ଯେଽର୍ଚଯଂତି ଗୁରୁଂ ନରାଃ । ଭଵଂତ୍ଯତିଥଯୋ ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତେ ଵିଶାଂଵର
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ନିଜ ପିତାଠାରୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଓ ବିଶାଂବର, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ଅତିଥି ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଇହ ଚୈଵ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଧନ୍ଯାଃ ଶୀଲସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷଣାତ୍ । ଶୀଲଭଂଗେ ଚ ନାରୀଣାଂ ଯମଲୋକଃ ସୁଦାରୁଣଃ
ଏଠି ମଧ୍ୟ, ନାରୀମାନେ ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରୁ ଧନ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଶୀଳ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯମର ଲୋକ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର।
ଶୀଲଂ ରକ୍ଷ୍ଯଂ ସଦା ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦୁଷ୍ଟସଂଗଵିଵର୍ଜନାତ୍ । ଶୀଲେନ ହି ପରଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୈଶ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ନାରୀମାନେ ସଦା ନିଜ ଶୀଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ, ଦୁଷ୍ଟ ସଙ୍ଗକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଶୀଳ ଦ୍ୱାରା ନାରୀମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପାଇଥାନ୍ତି, ବୈଶ୍ୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଶୂଦ୍ରସ୍ଯ ପାକଯଜ୍ଞେନ ନିଷିଦ୍ଧାଚରଣେନ ଚ । ଦୁର୍ଗତିର୍ଵିହିତା ଵୈଶ୍ଯ ତସ୍ଯ ସା ନାରକୀ ଗତିଃ
ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନଧିକୃତ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ବୈଶ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏହା ନରକର ଗତି।
ଵିଚାରଯଂତି ଯେ ଶାସ୍ତ୍ରଂ ଵେଦାଭ୍ଯାସରତାଶ୍ଚ ଯେ । ପୁରାଣଂ ସଂହିତାଂ ଯେ ଚ ଶ୍ରାଵଯଂତି ପଠଂତି ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ବେଦ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ଏବଂ ପୁରାଣ ଓ ସଂହିତା ପଢିବା ଓ ପଢାଇବା କରନ୍ତି,
ଵ୍ଯାକୁର୍ଵଂତି ସ୍ମୃତିର୍ଯେ ଚ ଯେ ଧର୍ମପ୍ରତିବୋଧକାଃ । ଵେଦାଂତେଷୁ ନିଷଣ୍ଣା ଯେ ତୈରିଯଂ ଜଗତୀ ଧୃତା
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମୃତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରୁତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ବେଦାନ୍ତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତତ୍ତଦଭ୍ଯାସମାହାତ୍ମ୍ଯୈଃ ସର୍ଵେ ତେ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଗଚ୍ଛଂତି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଲୋକଂ ଯତ୍ର ମୋହୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ, ଏପରି ଅଭ୍ୟାସ ଓ ଅଧ୍ୟୟନର ମହିମାରେ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋହ ନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନମଜ୍ଞାଯ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଅପି ଵେଦାସ୍ତମର୍ଚଂତି ଭଵବଂଧଵିଦାରଣମ୍
ଯିଏ ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଏ, ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଜାଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଭବବନ୍ଧନକୁ ଛିନ୍ଦିଦେଇଥାଏ; ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।