ତେ ନୈଵ ନରକଂ ଯାଂତି ନ ଜାଯଂତେ କୁଯୋନିଷୁ । ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନା ଦୁଷ୍ଟଚିଂତାଶ୍ଚ ଵଂଧ୍ଯା ଭଵଂତି ସର୍ଵଦା
ସେମାନେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ, କୁଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ସଦା ବନ୍ଧ୍ୟା ରହନ୍ତି—
ପ୍ରାତଃସ୍ନାନେନ ଶୁଦ୍ଧାନାଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ଵିଶାଂଵର । ତିଲାଂଶ୍ଚ ତିଲପାତ୍ରାଂଶ୍ଚ ତିଲପ୍ରସ୍ଥଂ ଯଥାଵିଧି
ଯେମାନେ ସକାଳ ସ୍ନାନରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ତିଳ, ତିଳର ପାତ୍ର ଓ ତିଳର ପ୍ରମାଣ ଦେଇଥିଲେ—
ଦତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରେତପତେର୍ଭୂମୌ ନ ଵ୍ରଜଂତି ନରାଃ କ୍ଵଚିତ୍ । ପୃଥିଵୀଂ କାଂଚନଂ ଗାଂ ଚ ଦତ୍ଵା ଦାନାନି ଷୋଡଶ
ଏହାମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପିତୃଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସେମାନେ କେବେ କୌଣସି ଦୁଃଖକୁ ଯାଆନ୍ତିନାହିଁ; ପୃଥିବୀ, ସୁନା ଓ ଗାଈ ଏବଂ ଷୋଳ ଧରଣର ଦାନ ଦେଇଲେ—
ଗତ୍ଵା ନ ଵିନିଵର୍ତଂତେ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକାଦ୍ଵିକୁଂଡଲ । ପୁଣ୍ଯାସୁ ତିଥିଷୁ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵ୍ଯତୀପାତେ ଚ ସଂକ୍ରମେ
ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଛକୁ ଫେରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ; ପୁଣ୍ୟ ତିଥି, ଗ୍ରହଣ ଓ ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ—
ସ୍ନାତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଯତ୍କିଂଚିନ୍ନୈଵ ମଜ୍ଜତି ଦୁର୍ଗତୌ । ନୈଵାକ୍ରାମଂତି ଦାତାରୋ ଦାରୁଣଂ ରୌରଵଂ ପଥମ୍ । ଇହଲୋକେ ନ ଜାଯଂତେ କୁଲେ ଧନଵିଵର୍ଜିତେ
ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ଥୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିନାହିଁ; ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ମାର୍ଗରେ ଚାଲନ୍ତିନାହିଁ, ଏହି ଜଗତରେ ଧନହୀନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ସତ୍ଯଵାଦୀ ସଦା ମୌନୀ ପ୍ରିଯଵାଦୀ ଚ ଯୋ ନରଃ । ଅକ୍ରୋଧନଃ ସମାଚାରୋ ନାତିଵାଦ୍ଯନସୂଯକଃ
ଯିଏ ସଦା ସତ୍ୟ କହେ, ସଦା ମୌନ ରହେ, ମିଷ୍ଟି କଥା କହେ, କ୍ରୋଧ ନଥାଏ, ଭଲ ଆଚରଣ ରଖେ, ଅତ୍ୟଧିକ କଥା ନକହେ, ଇର୍ଷ୍ୟା କରେନାହିଁ—
ସଦା ଦାକ୍ଷିଣ୍ଯସଂପନ୍ନଃ ସଦା ଭୂତଦଯାନ୍ଵିତଃ । ଗୋପ୍ତା ଚ ପରମର୍ମାଣାଂ ଵକ୍ତା ପରଗୁଣସ୍ଯ ଚ
ଯିଏ ସଦା ଦାନଶୀଳ, ସଦା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ, ଗୁପ୍ତ କଥା ରକ୍ଷା କରେ, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଗୁଣ କହେ—
ପରସ୍ଵଂ ତୃଣମାତ୍ରଂ ଚ ମନସାପି ନ ଯୋ ହରେତ୍ । ନ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଂଶ୍ରେଷ୍ଠ ହ୍ଯେତେ ନରକଯାତନାମ୍
ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜମି ହେଉ କିମ୍ବା ଘାସ ମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ନେଇନାହିଁ—ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ କେବେ ନରକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ।
ପରାପଵାଦୀ ପାଖଂଡଃ ପାପେଭ୍ଯୋଽପି ମତୋଽଧିକଃ । ପଚ୍ଯତେ ନରକେ ତାଵଦ୍ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା ଏବଂ ଧର୍ମର ବିପକ୍ଷରେ ଥିବା ଲୋକ, ସାଧାରଣ ପାପୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବେଶି ଖରାପ ବୋଲି ମନାଯାଏ । ସେମାନେ ଜଗତ୍ ଶେଷ ହେଉଅଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ଵକ୍ତା ପରୁଷଵାକ୍ଯାନାଂ ମଂତଵ୍ଯୋ ନରକାଗତଃ । ସଂଦେହୋ ନ ଵିଶାଂଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନର୍ଯାତି ଚ ଦୁର୍ଗତିମ୍
ଯେଉଁଠି ଲୋକ କଠୋର କଥା କହେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତଭାବେ ନରକକୁ ଯାଏ । ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ସେ ପୁନି ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ।
ନ ତୀର୍ଥୈର୍ନ ତପୋଭିଶ୍ଚ କୃତଘ୍ନସ୍ଯାସ୍ତି ନିଷ୍କୃତିଃ । ସହତେ ଯାତନାଂ ଘୋରାଂ ସ ନରୋ ନରକେ ଚିରମ୍
ଅକୃତଜ୍ଞ ଲୋକ ପାଇଁ କୌଣସି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୋଚନ ନାହିଁ । ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି ।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ତେଷୁ ମଜ୍ଜତି ଯୋ ନରଃ । ଜିତେଂଦ୍ରିଯୋ ଜିତାହାରୋ ନ ସ ଯାତି ଯମାଲଯମ୍
ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଠି ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ ସଂଯମ ରଖେ, ସେ କେବେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯାଏ ନାହିଁ ।
ନ ତୀର୍ଥେ ପାତକଂ କୁର୍ଯାନ୍ନ ଚ ତୀର୍ଥୋପଜୀଵନମ୍ । ତୀର୍ଥେ ପ୍ରତିଗ୍ରହସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵିକ୍ରଯଃ
ତୀର୍ଥରେ କେବେ ପାପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତୀର୍ଥକୁ ଉପାର୍ଜନ ଉପାୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍, ଧର୍ମର ବିକ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ୍ୟ ।
ଦୁର୍ଜରଂ ପାତକଂ ତୀର୍ଥେ ଦୁର୍ଜରଶ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ । ତୀର୍ଥେ ଚ ଦୁର୍ଜରଂ ସର୍ଵମେତତ୍କିନ୍ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ତୀର୍ଥରେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, ତେଣୁ ତୀର୍ଥରେ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ । ତୀର୍ଥରେ ଏପରି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଏହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ ।
ସକୃଦ୍ଗଂଗାଂଭସି ସ୍ନାତଃ ପୂତୋ ଗାଂଗେଯଵାରିଣା । ନ ନରୋ ନରକଂ ଯାତି ଅପି ପାତକରାଶିକୃତ୍
ଯେଉଁ ଲୋକ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ । ସେ ଅନେକ ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ ।
ଵ୍ରତଦାନତପୋ ଯଜ୍ଞାଃ ପଵିତ୍ରାଣୀତରାଣି ଚ । ଗଂଗାବିଂଦ୍ଵଭିଷିକ୍ତସ୍ଯ ନ ସମା ଇତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ବ୍ରତ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଗଙ୍ଗା ଜଳର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଲାଗିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସମାନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏହିପରି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ।
ଅନ୍ଯତୀର୍ଥସମାଂ ଗଂଗାଂ ଯୋ ବ୍ରଵୀତି ନରାଧମଃ । ସ ଯାତି ନରକଂ ଵୈଶ୍ଯ ଦାରୁଣଂ ରୌରଵଂ ମହତ୍
ଯେ ନିମ୍ନତମ ମଣିଷ ଗଙ୍ଗାକୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ସମାନ ବୋଲି କହେ, ସେ, ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଓ ବଡ଼ ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ ।
ଧର୍ମଦ୍ରଵଂ ହ୍ଯପାଂ ବୀଜଂ ଵୈକୁଂଠଚରଣଚ୍ଯୁତମ୍ । ଧୃତଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ମହେଶେନ ଯଦ୍ଗାଂଗମମଲଂ ଜଲମ୍
ଧର୍ମର ସାର, ଜଳର ମୂଳ, ଯାହା ବୈକୁଣ୍ଠର ଚରଣରୁ ପଡ଼ିଛି, ସେହି ଶୁଦ୍ଧ ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ମହେଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଛନ୍ତି ।
ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମୈଵ ନ ସଂଦେହୋ ନିର୍ଗୁଣଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ତେନ କିଂ ସମତାଂ ଗଚ୍ଛେଦପି ବ୍ରହ୍ମାଂଡଗୋଚରେ
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହା ନିର୍ଗୁଣ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ । ଏହା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସମାନ ହୋଇପାରିବ କି ?
ଗଂଗାଗଂଗେତି ଯୋ ବ୍ରୂଯାଦ୍ଯୋଜନାନାଂ ଶତୈରପି । ନରୋ ନ ନରକଂ ଯାତି କିଂ ତଯା ସଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । ନାନ୍ଯେନ ଦହ୍ଯତେ ସଦ୍ଯଃ କ୍ରିଯା ନରକଦାଯିନୀ
ଯେଉଁ ଲୋକ ସଂଖ୍ୟା ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ‘ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏ ନାହିଁ । ତାଙ୍କ ସମାନ କିଛି ଅଛି କି ? ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି ସତ୍ୱରେ ନରକଦାୟିକୁ ନଶ୍ୱ କରିପାରେ ନାହିଁ ।
ଗଂଗାଂଭସି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ନାତଵ୍ଯଂ ତେନ ମାନଵୈଃ । ପ୍ରତିଗୃହ ନିଵୃତ୍ତୋ ଯଃ ପ୍ରତିଗ୍ରହକ୍ଷମୋଽପି ସନ୍ । ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦ୍ଯୋତତେ ଵୈଶ୍ଯ ତାରାରୂପଶ୍ଚିରଂ ଦିଵି
ସେହିପାଇଁ ମଣିଷମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଯିଏ ଦାନ ଗ୍ରହଣରୁ ବିରତ ହୋଇଛି, ଯଦିଓ ସେ ଦାନ ନେବାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ବୈଶ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାରା ସଦୃଶ ରହେ ।
ଗାମୁଦ୍ଧରଂତି ଯେ ପଂକାଦ୍ଯେ ରକ୍ଷଂତି ଚ ରୋଗିଣଃ । ମ୍ରିଯଂତେ ଗୋଗୃହେ ଯେ ଚ ତେଷାଂ ନଭସି ତାରକାଃ । ଯମଲୋକଂ ନ ପଶ୍ଯଂତି ପ୍ରାଣାଯାମପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗାଈକୁ କିଚିଡ଼ିରୁ ବାହାର କରନ୍ତି, ରୋଗୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗୋଶାଳାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ତାରା ଅଛି । ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲିନ୍ ଥିବା ସେମାନେ କେବେ ଯମଲୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅପି ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମାଣସ୍ତୈରେଵ ହତକିଲ୍ବିଷାଃ । ଦିଵସେ ଦିଵସେ ଵୈଶ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମାସ୍ତୁ ଷୋଡଶ । ଅପି ବ୍ରହ୍ମହଣଂ ସାକ୍ଷାତ୍ପୁନଂତ୍ଯହରହଃ କୃତାଃ
ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ହେ ବୈଶ୍ୟ, ଦିନକୁ ଷୋଳ ଥର ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଦେଉଛି ।
ତପାଂସି ଯାନି ତପ୍ଯଂତେ ଵ୍ରତାନି ନିଯମାଶ୍ଚ ଯେ । ଗୋସହସ୍ରପ୍ରଦାନଂ ଚ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା, ବ୍ରତ ଓ ନିୟମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରାଣାୟାମ ସେମାନଙ୍କ ସମାନ ।
ଅବ୍ବିଂଦୁଂ ଯଃ କୁଶାଗ୍ରେଣ ମାସେମାସେ ନରଃ ପିବେତ୍ । ସଂଵତ୍ସରଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ପ୍ରାଣାଯାମସ୍ତୁ ତତ୍ସମଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ପ୍ରତିମାସ କୁଶ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଳ ପିଏ, ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଓ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରେ—ପ୍ରାଣାୟାମ ଏହାର ଶତବର୍ଷ ସମାନ ।
ପାତକଂ ତୁ ମହଦ୍ଯଚ୍ଚ ତଥା କ୍ଷୁଦ୍ରୋପପାତକମ୍ । ପ୍ରାଣାଯାମୈଃ କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵଂ ଭସ୍ମସାତ୍କୁରୁତେ ନରଃ
ବଡ଼ କିମ୍ବା ଛୋଟ ଯେଉଁ ପାପ ଥାଏ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭସ୍ମ କରିଦେଇପାରେ ।
ମାତୃଵତ୍ପରଦାରାନ୍ଯେ ମନ୍ଯଂତେ ଵୈ ନରୋତ୍ତମାଃ । ନ ତେ ଯାଂତି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କଦାଚିଦ୍ଯମ ଯାତନାମ୍
ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିଜ ମାତା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଏମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେବେ ଯମର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।
ମନସାପି ପରେଷାଂ ଯଃ କଲତ୍ରାଣି ନ ସେଵତେ । ସହ ଲୋକଦ୍ଵଯେ ନାସ୍ତି ତେନ ଵୈଶ୍ଯ ଧରା ଧୃତା
ଯିଏ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ଚାହେନାହିଁ, ଓ ବୈଶ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ଜଗତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମ୍ମାନ୍ଵିତୈସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ପରଦାରୋପସେଵନମ୍ । ନଯଂତି ପରଦାରାସ୍ତୁ ନରକାନେକଵିଂଶତିମ୍
ଏହିପରି ଧର୍ମବାନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯିବାକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ; କାରଣ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଏକୋଇ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ଲୋଭୋ ନ ଜାଯତେ ଯେଷାଂ ପରଦାରେଷୁ ମାନସେ । ତେ ଯାଂତି ଦେଵଲୋକଂ ତୁ ନ ଯମଂ ଵୈଶ୍ଯସତ୍ତମ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନରେ ଅନ୍ୟର ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ନେଇ ଲୋଭ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପାଇଯାନ୍ତି, ଯମର ଲୋକକୁ ନୁହେଁ।