ତସ୍ମାଦସ୍ମାନିଦାନୀଂ ତୁ ସ୍ଵୀକୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ମଂଗଲଂ ଭଵାନ୍ । ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ଅନ୍ଯଥା ନୋପଜୀଵନମ୍
ତେଣୁ, ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା; ନାହିଁଲେ ଜୀବିକା ହେବ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ । ଭୋ ମୃଗାକ୍ଷ୍ଯଃ କଥଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମଧନୈର୍ନରୈଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ହେ ମୃଗନୟନୀମାନେ, ଧନ ପାଇଁ ଲୋକେ କିପରି ଧର୍ମକୁ ଛାଡିପାରିବେ?'
ଧର୍ମଶ୍ଚାର୍ଥଶ୍ଚକାମଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚୈତଚ୍ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ । ଯଥୋକ୍ତଂ ଫଲଦଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଵିପରୀତଂ ତୁ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ଧର୍ମ, ଧନ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏହି ଚାରିଟିଏ ଯଥାଉଚିତ ଭାବରେ କାମ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି; ତାହାର ବିପରୀତ କିଛି କଲେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ନାକାଲେଽହଂ ଵ୍ରତୀ କୁର୍ଯାମତୋ ଦାରପରିଗ୍ରହମ୍ । ନ କ୍ରିଯା ଫଲମାପ୍ନୋତି କ୍ରିଯାକାଲଂ ନ ଵେତ୍ତି ଯଃ
ମୁଁ ଅଯଥାସମୟରେ, ବ୍ରତୀ ଥିବାବେଳେ, ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ; କାରଣ ଯିଏ କ୍ରିୟାର ସମୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ କ୍ରିୟାରୁ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯତୋ ଧର୍ମଵିଚାରେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରସକ୍ତଂ ମମ ମାନସମ୍ । ତସ୍ମାଚ୍ଛୃଣୁତ ହେ କନ୍ଯା ନ ସମୀହେ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍
ଏହି କଥାରେ ଧର୍ମ ଭାବନାରେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲିନ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ହେ କନ୍ୟାମାନେ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବର କରିବାକୁ ଚାହେଁନି।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଶଯଂ ତସ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ପରସ୍ପରମ୍ । କରାତ୍କରଂ ଵିମୁଚ୍ଯାଥ ଜଗ୍ରାହାଂଘ୍ରିଂ ପ୍ରମୋହିନୀ
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ପ୍ରମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଛାଡ଼ି, ପାଦକୁ ଧରିଲେ।
ଭୁଜୌ ଜଗୃହତୁସ୍ତସ୍ଯ ସୁଶୀଲା ସୁସ୍ଵରା ତଥା । ଆଲିଲିଂଗ ସୁତାରା ଚ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୁଂବତି ଚଂଦ୍ରିକା
ସୁଶୀଳା ଓ ସୁସ୍ୱରା ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଧରିଲେ; ସୁତାରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ମୁହଁରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ତଥାପି ନିର୍ଵିକାରୋଽସୌ ପ୍ରଲଯାନଲସନ୍ନିଭଃ । ଶଶାପ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ତାଃ କ୍ରୋଧେନାତ୍ଯଂତମୂର୍ଛିତଃ
ତଥାପି ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ପ୍ରଳୟର ଅଗ୍ନି ପରି; ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ପିଶାଚ୍ଯ ଇଵ ମାଂ ଲଗ୍ନା ତତ୍ପିଶାଚ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ । ଏଵଂ ତେନାଶୁ ଶପ୍ତାସ୍ତାସ୍ତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତୁମେମାନେ ଯେପରି ପିଶାଚିମାନେ ପରି ମୋତେ ଧରିଛ, ତେଣୁ ତୁମେମାନେ ପିଶାଚି ହେବ; ଏଭଳି ଶୀଘ୍ର ଶାପ ଦେଇ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କିମେତଚ୍ଚେଷ୍ଟିତଂ ପାପଂ ହ୍ଯନାଗସି ଵିଚେଷ୍ଟଯା । ପ୍ରିଯଂକୃତୋଽପ୍ରିଯଂକୃତ୍ଵା ଧିକ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମକୃତାଂତକମ୍
ଏହି ଅପରାଧ କାହିଁକି କଲେ? ଯିଏ ଦୋଷହୀନ, ସେଠାରେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାମ କାହିଁକି? ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କାମ କଲେ—ଧିକ୍ ତୁମେ, ଧର୍ମକୁ ନାଷ୍ଟ କରିବାଳେ!
ଅନୁରକ୍ତେଷୁ ଭକ୍ତେଷୁ ମିତ୍ରେଷୁ ଦ୍ରୋହକାରିଣଃ । ପୁଂସୋ ଲୋକୋଭଯୋଃ ସୌଖ୍ଯଂ ନାଶମେତୀତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯିଏ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରେ, ସେ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଇ ଜଗତର ସୁଖ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ନଃ ଶାପାତ୍ପିଶାଚୋ ଭଵ ସତ୍ଵରମ୍ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାପି ଚ ତା ବାଲା ନିଃଶ୍ଵସଂତ୍ଯଃ କ୍ରୁଧାକୁଲାଃ
ତେଣୁ ଆମର ଶାପରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ପିଶାଚ ହେଉ; ଏହିପରି କହି, ସେ କନ୍ୟାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଦେଵାନ୍ଯୋନ୍ଯସଂରଂଭାତ୍ତସ୍ମିନ୍ସରସି ପାର୍ଥିଵ । ତାଃ କନ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ସର୍ଵେ ପୈଶାଚ୍ଯମାଗତାଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ସରୋବରରେ, ପରସ୍ପର ରୋଷରେ, ସେ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମସ୍ତେ ପିଶାଚ ହେଇଗଲେ।
ସ ପିଶାଚଃ ପିଶାଚ୍ଯସ୍ତାଃ କ୍ରଂଦମାନାଃ ସୁଦାରୁଣମ୍ । କ୍ଷପଯଂତି ଵିପାକାଂସ୍ତାନ୍ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତସ୍ଯ କର୍ମ୍ମଣଃ
ସେ ପିଶାଚ ହେଲେ, ସେମାନେ ପିଶାଚି ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵକାଲେ ପ୍ରଭଵତ୍ଯେଵ ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ସ୍ଵଚ୍ଛାଯାମିଵ ଦୁର୍ଵାରଂ ଦେଵାନାମପି ପାର୍ଥିଵ
ଯେଉଁ ଶୁଭ ଅଶୁଭ କର୍ମ ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସମୟରେ ଫଳ ଦେଉଛି, ଏହା ନିଜ ଛାୟା ପରି ଅଟଳ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଟାଳିହେବା ନୁହେଁ।
କ୍ରଂଦଂତି ପିତରସ୍ତାସାଂ ମାତରସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଚ । ଭ୍ରାତରଶ୍ଚୈଵ ବାଲାନାଂ ଦୈଵଂ ହି ଦୁରତିକ୍ରମମ୍
ସେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ବାପା ମାଆ ଏଠା ଓ ସେଠା କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ; କାରଣ ଭାଗ୍ୟକୁ କେହି ଟାଳିପାରେ ନାହିଁ।
ଅତଊର୍ଧ୍ଵଂ ପିଶାଚାସ୍ତେ ଆହାରାର୍ଥଂ ସୁଦୁଃଖିତାଃ । ଇତସ୍ତତଶ୍ଚ ଧାଵଂତୋ ଵସଂତି ସରସସ୍ତଟେ
ସେଠାଠାରୁ, ସେ ପିଶାଚମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏଠା ସେଠା ଦୌଡ଼ିବା ଲାଗିଲେ ଏବଂ ସରୋବର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଲୋମଶୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଆଗତଶ୍ଚ ମହାଭାଗସ୍ତତ୍ର ଯାଦୃଚ୍ଛିକୋ ମୁନି
ନାରଦ କହିଲେ—ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ମହାମୁନି ଲୋମଶ ଏଠାକୁ ଏକାକି ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସର୍ଵେ ପିଶାଚାଃ କ୍ଷୁତ୍ସମାକୁଲାଃ । ଧାଵଂତୋ ହ୍ଯତ୍ତୁକାମାସ୍ତେ ମିଲିତ୍ଵା ଯୂଥଵର୍ତିନଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପିଶାଚମାନେ ଭୋକରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଖାଇବା ଆଶାରେ ଏକଠା ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ତୀଵ୍ରେଣ ତେଜସା ଲୋମଶସ୍ଯ ତୁ । ଅସମର୍ଥାଃ ପୁରଃ ସ୍ଥାତୁଂ ତେ ସର୍ଵେ ଦୂରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
କିନ୍ତୁ ଲୋମଶଙ୍କର ତୀବ୍ର ତେଜରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଦୂରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ତତ୍ର ପୂର୍ଵକର୍ମବଲାତ୍ପିଶାଚଃ ସହ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ । ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଲୋମଶଂ ରାଜନ୍ସାଷ୍ଟାଂଗଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ
ତାପରି, ପୂର୍ବ କର୍ମର ଶକ୍ତିରେ, ପିଶାଚ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହେ ରାଜା, ଲୋମଶଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉଵାଚ ସୂନୃତାଂ ଵାଚଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଶିରସି ଚାଂଜଲିମ୍ । ମହାଭାଗ୍ଯୋଦଯେ ଵିପ୍ର ସାଧୂନାଂ ସଂଗତିର୍ଭଵେତ୍
ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଜୋଡି; 'ମହାଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ସାଧୁମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ'।
ଗଂଗାଦିପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥେଷୁ ଯୋ ନରଃ ସ୍ନାତି ସର୍ଵଥା । ଯଃ କରୋତି ସତାଂ ସଂଗଂ ତଯୋଃ ସତ୍ସଂଗମୋ ଵରଃ
ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ନଦୀରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ ମିଶିଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ସହ ମିଳନ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଗୁରୂଣାଂ ସଂଗମୋ ଵିପ୍ର ଦୃଷ୍ଟାଦୃଷ୍ଟଫଲୋ ଭୁଵି । ସ୍ଵର୍ଗଦୋ ରୋଗହାରୀ ଚ କିଂ ତମୋପହରୋ ମତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁମାନେ ସହ ମିଶିବାରୁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଦେଖାଯାଉନଥିବା ଫଳ ମିଳେ; ଏହା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ରୋଗ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାର ହଟାଏ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଥଯାମାସ ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତାଂତମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଇମା ଗଂଧର୍ଵକନ୍ଯାସ୍ତା ମୁନେ ସୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜାତ୍ମଜଃ
ଏପରି କହି, ସେ ପୂର୍ବର ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ: 'ହେ ମୁନି, ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର, ଏମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ।'
ସର୍ଵେ ପିଶାଚରୂପେଣ ମିଥଃ ଶାପଵିମୋହିତାଃ । ଦୀନାନନାସ୍ସୁତିଷ୍ଠାମସ୍ତଵାଗ୍ରେ ମୁନିସତ୍ତମ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶାପରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପିଶାଚ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛୁ; ଦୁଃଖିତ ମୁହଁ ନେଇ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ତ୍ଵଦ୍ଦର୍ଶନେନ ବାଲାନାଂ ନିସ୍ତାରୋ ନୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସୂର୍ଯୋଦଯେ ତମସ୍ତୋମଃ କିଂ ନୁ ଲୀଯେତ ପୁଷ୍କରେ
ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ, ହେ ମହାନ; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟରେ ଅନ୍ଧକାର ହରାଯାଏ, ସେପରି ଆମର ଦୁଃଖ ମିଶିଯିବ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵୈତଲ୍ଲୋମଶୋ ଵାକ୍ଯଂ କୃପାର୍ଦ୍ରୀକୃତମାନସଃ । ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମହାତେଜା ଦୁଃଖିତଂ ତଂ ମୁନେଃ ସୁତମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଲୋମଶଙ୍କ ହୃଦୟ କରୁଣାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲା; ତାହା ପରେ, ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେ ଦୁଃଖିତ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ମୃତିଃ ସପଦି ଜାଯତାମ୍ । ଧର୍ମେ ଚ ଵର୍ତତାଂ ଯେନ ମିଥଃ ଶାପୋ ଲଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ମୋର କୃପାରେ ତୁମମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ମୃତି ତୁରନ୍ତ ଫେରିଯାଉ; ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଶାପ ଶେଷ ହେବ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ- ମହର୍ଷେ କଥ୍ଯତାଂ ଧର୍ମୋ ମୁଚ୍ଯେମ ଯେନ କିଲ୍ବିଷାତ୍ । ନାଯଂ କାଲୋ ଵିଲଂବସ୍ଯ ଶାପାଗ୍ନିର୍ଦାରୁଣୋ ଯତଃ
ପିଶାଚ କହିଲେ— 'ହେ ମହାର୍ଷି, କୃପାକରି ସେଇ ଧର୍ମ କଥା କହନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବା; ଏହି ଶାପ ଅଗ୍ନି ଭୟଙ୍କର, ଏଠାରେ ବିଳମ୍ବ କରିବା ସମୟ ନୁହେଁ।'