ଆକର୍ଣ୍ଯ ଵିପ୍ରଵାକ୍ଯାନି ଵିପ୍ରମୂଚୁର୍ଵରସ୍ତ୍ରିଯଃ । ସକଲଧ୍ଵନିସୋତ୍କଂଠ୍ଯୋ କୋକିଲାଇଵ ମାଧଵେ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ଭରି, ବସନ୍ତରେ କୋଇଲି ଯେପରି, ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଧର୍ମାଦର୍ଥୋଽର୍ଥତଃ କାମଃ କାମାତ୍ସୁଖଫଲୋଦଯଃ । ଇତ୍ଯେଵଂ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞାସ୍ତେ ଵର୍ଣଯଂତି ଵିପଶ୍ଚିତଃ
ଧର୍ମରୁ ଧନ ମିଳେ, ଧନରୁ କାମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, କାମରୁ ସୁଖର ଫଳ ମିଳେ—ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି।
ସକାମୋ ଧର୍ମବାହୁଲ୍ଯାତ୍ପୁରତସ୍ତେ ସମୁତ୍ଥିତଃ । ସେଵ୍ଯତାଂ ଵିଵିଧୈର୍ଭୋଗୈଃ ସ୍ଵଚ୍ଛାଭୂମିରିଯଂ ଯତଃ
ଏଠି ଧର୍ମର ଅଧିକତା ସହିତ ଏକ ଆଶାବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ତୁମେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଭୂମିରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ତାସାଂ ପ୍ରାହ ଗଂଭୀରଯା ଗିରା । ତଥ୍ଯଂ ଵୋ ଵଚନଂ କିଂତୁ ମମାପ୍ଯାଵଶ୍ଯକଂ ଵ୍ରତମ୍
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଗଭୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: 'ତୁମେ କହିଥିବା କଥା ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ମୋର ବ୍ରତ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।'
ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଜ୍ଞାଂ ଗୁରୋଃ କୁର୍ଵେ ଵିଵାହକର୍ମ ନାନ୍ଯଥା । ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଃ ପୁନରୂଚୁସ୍ତାଃ ସ୍ଫୁଟଂ ମୂଢୋଽସି ସୁଂଦର
ମୁଁ ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ ବିବାହ କରିବି, ତାହା ଛାଡି ନୁହେଁ।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ପୁଣି ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ: 'ତୁମେ ମୂର୍ଖ, ହେ ସୁନ୍ଦର।'
ସିଦ୍ଧୌଷଧଂ ବ୍ରହ୍ମଧିଯା ରସାଯନଂ ସିଦ୍ଧିର୍ନିଧିଃ ସାଧୁକୁଲା ଵରାଂଗନାଃ । ମଂତ୍ରସ୍ତଥା ସିଦ୍ଧରସଶ୍ଚ ଧର୍ମତୋ ମୁନେ ନିଷେଵ୍ଯାଃ ସୁଧିଯା ସମାଗତାଃ
ସିଦ୍ଧ ଔଷଧ, ବ୍ରହ୍ମ ଚିନ୍ତାର ରସାୟନ, ସଫଳତା, ଧନ, ଉତ୍ତମ କୁଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ, ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ରସ—ଏମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ମୁନି, ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
କାର୍ଯଂ ନୁ ଦୈଵାଦ୍ଯଦି ସିଦ୍ଧିମାଗତଂ ତସ୍ମିନ୍ନୁପେକ୍ଷାଂ ନ ଚ ଯାଂତି ନୀତିଗାଃ । ଯସ୍ମାଦୁପେକ୍ଷା ନ ପୁନଃ ଫଲପ୍ରଦା ତସ୍ମାନ୍ନ ଦୀର୍ଘୀକରଣଂ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ଯଦି କୌଣସି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସଫଳତା ଆଣେ, ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ଅବହେଳା ପୁଣି ଫଳ ଦେଉ ନାହିଁ, ତେଣୁ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵିଷାଦପ୍ଯମୃତଂ ଗ୍ରାହ୍ଯମମେଧ୍ଯାଦପି କାଂଚନମ୍ । ନୀଚାଦପ୍ଯୁତ୍ତମାଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ଦୁଷ୍କୁଲାଦପି
ବିଷରୁ ମଧୁ ନେବା ଉଚିତ, ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷରୁ ସୁନା ନେବା ଉଚିତ, ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ନେବା ଉଚିତ, ଓ ଖରାପ କୁଳରୁ ମଧ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ନାରୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସାଂଦ୍ରାନୁରାଗାଃ କୁଲଜନ୍ମନିର୍ମଲାଃ ସ୍ନେହାର୍ଦ୍ରଚିତ୍ତା ସୁଗିରଃ ସ୍ଵଯଂଵରାଃ । କନ୍ଯା ସୁରୂପାଃ ଖଲୁ ଚାରୁଯୌଵନା ଧନ୍ଯା ଲଭଂତେଽତ୍ର ନରାସ୍ତୁ ନେତରେ
ଯେଉଁ କନ୍ୟାମାନେ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ଭରିଆ, ଉତ୍ତମ କୁଳର, ମୃଦୁ ହୃଦୟର, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ସ୍ୱୟଂବରା, ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଓ ଯୁବତୀ—ଏମାନେ କେବଳ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପୁରୁଷମାନେ ଏଠି ପାଆନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ନୁହେଁ।
କ୍ଵ ଵଯଂ ସୁରସୁଂଦର୍ଯ୍ଯଃ କ୍ଵ ଭଵାଂସ୍ତାପସୋ ବଟୁଃ । ଦୁର୍ଘଟସ୍ଯ ଵିଧାନେନ ମନ୍ଯେ ଧାତୈଵ ପଂଡିତଃ
ଆମେ ଦେବସ୍ତ୍ରୀମାନେ କେଉଁଠି, ତୁମେ ଏକ ତାପସ ବଟୁ କେଉଁଠି? ଅସମ୍ଭବ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଭାବେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ପଣ୍ଡିତ।
ତସ୍ମାଦସ୍ମାନିଦାନୀଂ ତୁ ସ୍ଵୀକୁର୍ଯ୍ଯାତ୍ମଂଗଲଂ ଭଵାନ୍ । ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ଅନ୍ଯଥା ନୋପଜୀଵନମ୍
ତେଣୁ, ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା; ନାହିଁଲେ ଜୀବିକା ହେବ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଧର୍ମଵିତ୍ତମଃ । ଭୋ ମୃଗାକ୍ଷ୍ଯଃ କଥଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମଧନୈର୍ନରୈଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: 'ହେ ମୃଗନୟନୀମାନେ, ଧନ ପାଇଁ ଲୋକେ କିପରି ଧର୍ମକୁ ଛାଡିପାରିବେ?'
ଧର୍ମଶ୍ଚାର୍ଥଶ୍ଚକାମଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚୈତଚ୍ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ । ଯଥୋକ୍ତଂ ଫଲଦଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଵିପରୀତଂ ତୁ ନିଷ୍ଫଲମ୍
ଧର୍ମ, ଧନ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏହି ଚାରିଟିଏ ଯଥାଉଚିତ ଭାବରେ କାମ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି; ତାହାର ବିପରୀତ କିଛି କଲେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ନାକାଲେଽହଂ ଵ୍ରତୀ କୁର୍ଯାମତୋ ଦାରପରିଗ୍ରହମ୍ । ନ କ୍ରିଯା ଫଲମାପ୍ନୋତି କ୍ରିଯାକାଲଂ ନ ଵେତ୍ତି ଯଃ
ମୁଁ ଅଯଥାସମୟରେ, ବ୍ରତୀ ଥିବାବେଳେ, ଜନାନୀକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବି ନାହିଁ; କାରଣ ଯିଏ କ୍ରିୟାର ସମୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ସେ କ୍ରିୟାରୁ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯତୋ ଧର୍ମଵିଚାରେଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରସକ୍ତଂ ମମ ମାନସମ୍ । ତସ୍ମାଚ୍ଛୃଣୁତ ହେ କନ୍ଯା ନ ସମୀହେ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍
ଏହି କଥାରେ ଧର୍ମ ଭାବନାରେ ମୋର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲିନ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ହେ କନ୍ୟାମାନେ, ମୋ କଥା ଶୁଣ; ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବର କରିବାକୁ ଚାହେଁନି।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଶଯଂ ତସ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯୈଵ ପରସ୍ପରମ୍ । କରାତ୍କରଂ ଵିମୁଚ୍ଯାଥ ଜଗ୍ରାହାଂଘ୍ରିଂ ପ୍ରମୋହିନୀ
ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ପ୍ରମୋହିନୀ ତାଙ୍କର ହାତ ଛାଡ଼ି, ପାଦକୁ ଧରିଲେ।
ଭୁଜୌ ଜଗୃହତୁସ୍ତସ୍ଯ ସୁଶୀଲା ସୁସ୍ଵରା ତଥା । ଆଲିଲିଂଗ ସୁତାରା ଚ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଚୁଂବତି ଚଂଦ୍ରିକା
ସୁଶୀଳା ଓ ସୁସ୍ୱରା ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ହାତ ଧରିଲେ; ସୁତାରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରିକା ମୁହଁରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।
ତଥାପି ନିର୍ଵିକାରୋଽସୌ ପ୍ରଲଯାନଲସନ୍ନିଭଃ । ଶଶାପ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ତାଃ କ୍ରୋଧେନାତ୍ଯଂତମୂର୍ଛିତଃ
ତଥାପି ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ପ୍ରଳୟର ଅଗ୍ନି ପରି; ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ପିଶାଚ୍ଯ ଇଵ ମାଂ ଲଗ୍ନା ତତ୍ପିଶାଚ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯଥ । ଏଵଂ ତେନାଶୁ ଶପ୍ତାସ୍ତାସ୍ତଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତୁମେମାନେ ଯେପରି ପିଶାଚିମାନେ ପରି ମୋତେ ଧରିଛ, ତେଣୁ ତୁମେମାନେ ପିଶାଚି ହେବ; ଏଭଳି ଶୀଘ୍ର ଶାପ ଦେଇ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କିମେତଚ୍ଚେଷ୍ଟିତଂ ପାପଂ ହ୍ଯନାଗସି ଵିଚେଷ୍ଟଯା । ପ୍ରିଯଂକୃତୋଽପ୍ରିଯଂକୃତ୍ଵା ଧିକ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମକୃତାଂତକମ୍
ଏହି ଅପରାଧ କାହିଁକି କଲେ? ଯିଏ ଦୋଷହୀନ, ସେଠାରେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ କାମ କାହିଁକି? ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରିୟ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅପ୍ରିୟ କାମ କଲେ—ଧିକ୍ ତୁମେ, ଧର୍ମକୁ ନାଷ୍ଟ କରିବାଳେ!
ଅନୁରକ୍ତେଷୁ ଭକ୍ତେଷୁ ମିତ୍ରେଷୁ ଦ୍ରୋହକାରିଣଃ । ପୁଂସୋ ଲୋକୋଭଯୋଃ ସୌଖ୍ଯଂ ନାଶମେତୀତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍
ଯିଏ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରେ, ସେ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଇ ଜଗତର ସୁଖ ନଷ୍ଟ ହୁଏ—ଏହି କଥା ଆମେ ଶୁଣିଛୁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ନଃ ଶାପାତ୍ପିଶାଚୋ ଭଵ ସତ୍ଵରମ୍ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାପି ଚ ତା ବାଲା ନିଃଶ୍ଵସଂତ୍ଯଃ କ୍ରୁଧାକୁଲାଃ
ତେଣୁ ଆମର ଶାପରେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ପିଶାଚ ହେଉ; ଏହିପରି କହି, ସେ କନ୍ୟାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକଳ ହୋଇ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଦେଵାନ୍ଯୋନ୍ଯସଂରଂଭାତ୍ତସ୍ମିନ୍ସରସି ପାର୍ଥିଵ । ତାଃ କନ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ସର୍ଵେ ପୈଶାଚ୍ଯମାଗତାଃ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ସରୋବରରେ, ପରସ୍ପର ରୋଷରେ, ସେ କନ୍ୟାମାନେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମସ୍ତେ ପିଶାଚ ହେଇଗଲେ।
ସ ପିଶାଚଃ ପିଶାଚ୍ଯସ୍ତାଃ କ୍ରଂଦମାନାଃ ସୁଦାରୁଣମ୍ । କ୍ଷପଯଂତି ଵିପାକାଂସ୍ତାନ୍ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତସ୍ଯ କର୍ମ୍ମଣଃ
ସେ ପିଶାଚ ହେଲେ, ସେମାନେ ପିଶାଚି ହେଲେ, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵକାଲେ ପ୍ରଭଵତ୍ଯେଵ ପୂର୍ଵୋପାତ୍ତଂ ଶୁଭାଶୁଭମ୍ । ସ୍ଵଚ୍ଛାଯାମିଵ ଦୁର୍ଵାରଂ ଦେଵାନାମପି ପାର୍ଥିଵ
ଯେଉଁ ଶୁଭ ଅଶୁଭ କର୍ମ ପୂର୍ବରୁ କରାଯାଇଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ସମୟରେ ଫଳ ଦେଉଛି, ଏହା ନିଜ ଛାୟା ପରି ଅଟଳ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଟାଳିହେବା ନୁହେଁ।
କ୍ରଂଦଂତି ପିତରସ୍ତାସାଂ ମାତରସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଚ । ଭ୍ରାତରଶ୍ଚୈଵ ବାଲାନାଂ ଦୈଵଂ ହି ଦୁରତିକ୍ରମମ୍
ସେ କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ବାପା ମାଆ ଏଠା ଓ ସେଠା କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ମଧ୍ୟ; କାରଣ ଭାଗ୍ୟକୁ କେହି ଟାଳିପାରେ ନାହିଁ।
ଅତଊର୍ଧ୍ଵଂ ପିଶାଚାସ୍ତେ ଆହାରାର୍ଥଂ ସୁଦୁଃଖିତାଃ । ଇତସ୍ତତଶ୍ଚ ଧାଵଂତୋ ଵସଂତି ସରସସ୍ତଟେ
ସେଠାଠାରୁ, ସେ ପିଶାଚମାନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏଠା ସେଠା ଦୌଡ଼ିବା ଲାଗିଲେ ଏବଂ ସରୋବର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ- ଏଵଂ ବହୁତିଥେ କାଲେ ଲୋମଶୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଆଗତଶ୍ଚ ମହାଭାଗସ୍ତତ୍ର ଯାଦୃଚ୍ଛିକୋ ମୁନି
ନାରଦ କହିଲେ—ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ମହାମୁନି ଲୋମଶ ଏଠାକୁ ଏକାକି ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ସର୍ଵେ ପିଶାଚାଃ କ୍ଷୁତ୍ସମାକୁଲାଃ । ଧାଵଂତୋ ହ୍ଯତ୍ତୁକାମାସ୍ତେ ମିଲିତ୍ଵା ଯୂଥଵର୍ତିନଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପିଶାଚମାନେ ଭୋକରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଖାଇବା ଆଶାରେ ଏକଠା ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।
ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ତୀଵ୍ରେଣ ତେଜସା ଲୋମଶସ୍ଯ ତୁ । ଅସମର୍ଥାଃ ପୁରଃ ସ୍ଥାତୁଂ ତେ ସର୍ଵେ ଦୂରତଃ ସ୍ଥିତାଃ
କିନ୍ତୁ ଲୋମଶଙ୍କର ତୀବ୍ର ତେଜରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଦୂରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।