ଯଥାସଂଭାଵିକାଂ ତାତ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଧେନୁସଂଯୁତାମ୍ । ତତୋ ଵିଘ୍ନାଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯଂତି ପୁରାଣଂ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ହେ ପୁତ୍ର, ଯେପରି ସମ୍ଭବ, ଦେଉଁସହିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ; ତାପରେ ବାଧା ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ପୁରାଣରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଏଵଂ ନ କୁରୁତେ ଯୋ ହି ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ତସ୍ଯାଂଗେ ଜାଯତେ ରୋଗୋ ବହୁପୀଡାପ୍ରଦାଯକଃ
ଯିଏ ଏପରି କରେନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାଧା କଥା କହୁଛି: ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋଗ ହୁଏ, ଅନେକ ପୀଡ଼ା ଦେଇଥାଏ।
ଭାର୍ଯା ଶୋକଃ ପୁତ୍ରଶୋକୋ ଧନହାନିଃ ପ୍ରଜାଯତେ । ନାନାଵିଧାନ୍ମହାରୋଗାନ୍ଭୁଂଜତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ, ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋକ ଓ ଧନ ହାନି ହୁଏ; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଭୋଗିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ଗେହେ ନାସ୍ତି ଵିତ୍ତମୁପଵାସଂ ସମାଚରେତ୍ । ଏକାଦଶୀଂ ସୁସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୂଜଯେନ୍ମଧୁସୂଦନମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଧନ ନାହିଁ, ସେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ; ଏକାଦଶୀ ଆସିଲେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଷୋଡଶୈଶ୍ଚୋପଚାରୈଶ୍ଚ ଭାଵଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା । ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଥାଵିତ୍ତାନୁସାରତଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ଚିତ୍ତ ରଖି, ଷୋଳ ଧରଣର ଉପଚାର ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ପରେ, ନିଜ ସମ୍ପତି ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
କେଶଵାଯ ତତୋ ଦତ୍ଵା ସଂକଲ୍ପଂ ହଵିଷାନ୍ଵିତମ୍ । ସ୍ଵଯଂ କୁର୍ଯାତ୍ତତଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଭୋଜନଂ ସହ ବାଂଧଵୈଃ
ତାପରେ, ହବି ଦେଇ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦିଆଯିବା ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ପୁତ୍ରୈସ୍ତୁ ଭାର୍ଯଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତତଃ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପୁରାଣସଂହିତାପୂର୍ଣା ଶ୍ରୋତଵ୍ଯା ଧର୍ମତତ୍ପରୈଃ
ପୁଅମାନେ ଓ ଜୀବନସଂଗୀନୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ, ସେ ସଫଳତା ପାଇଥାଏ; ଧର୍ମରେ ରୁଚି ଥିବା ଲୋକମାନେ ପୁରାଣର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂହିତା ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ଚତୁର୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଵୈ ସିଦ୍ଧିର୍ଜାଯତେ ତସ୍ଯ ନାନ୍ଯଥା । ସପାଦଂ ଲକ୍ଷମେକଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଖ୍ଯଂ ପୁଷ୍କରଂ ଶୃଣୁ
ଚାରି ପ୍ରକାର ଜୀବନ ଲକ୍ଷ୍ୟର ସଫଳତା ଏଭଳି ଭାବରେ ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମା ନାମକ ପୁଷ୍କର ବିଷୟରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ସାଢ଼େ ଲକ୍ଷ ଶୁଣ।
କୃତେ ଯୁଗେ ତୁ ନିଷ୍ପାପାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତି ମନୁଜା ଦ୍ଵିଜ । ଲକ୍ଷସ୍ଯାର୍ଦ୍ଧଂ ତତଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପୁରାଣଂ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞକମ୍
କୃତ ଯୁଗରେ, ପାପ ନଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପଦ୍ମ ନାମକ ପୁରାଣର ଅର୍ଦ୍ଧ ଲକ୍ଷ ଶ୍ଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଣିଥିଲେ।
ଶ୍ଲୋକାନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମେଵ ତଥାଧିକମ୍ । ତ୍ରେତାଯୁଗେ ତଥା ପ୍ରାପ୍ତେ ଯଦା ଶ୍ରୋଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଦୁଇ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ; ଏଭଳି ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହା ଶୁଣିବେ।
ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ହରିଂ ପୁନଃ । ଦ୍ଵାଵିଂଶତିସହସ୍ରାଣି ସଂହିତାପଦ୍ମସଂଜ୍ଞିତା
ଚାରି ପ୍ରକାର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରି, ସେମାନେ ପୁନି ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ପଦ୍ମ ନାମକ ସଂହିତାରେ ବଇଶି ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି।
ଦ୍ଵାପରେ କଥିତା ଵିପ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମାତ୍ମନା । ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ସହସ୍ରାଣାଂ ପଦ୍ମାଖ୍ଯା ସା ତୁ ସଂହିତା
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିଲା, ପଦ୍ମ ନାମକ ସଂହିତାରେ କେବଳ ବାରହ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି।
କଲୌ ଯୁଗେ ପଠିଷ୍ଯଂତି ମାନଵା ଵିଷ୍ଣୁତତ୍ପରାଃ । ଏକୋର୍ଥଶ୍ଚୈକଭାଵଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଷ୍ଵପି ପ୍ରଵର୍ତିତଃ
କଳିଯୁଗରେ, ବିଷ୍ଣୁରେ ଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହା ପଢିବେ; ଚାରି ଯୁଗରେ ଏକ ଅର୍ଥ ଓ ଏକ ଭାବ ରହିଛି।
ସଂହିତାସ୍ଵେଵ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଶେଷାଖ୍ଯାନପ୍ରଵିସ୍ତରଃ । ଦ୍ଵାଦଶୈଵ ସହସ୍ରାଣି ନାଶଂ ଯାସ୍ଯଂତି ସତ୍ତମ
ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସଂହିତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପମାନେ ବିସ୍ତାର ହୋଇଛି; କେବଳ ବାରହ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅବଶ୍ୟ ରହିଯିବ, ଉତ୍ତମ।
କଲୌ ଯୁଗେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରଥମଂ ହି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଭୂମିଖଂଡଂ ନରଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵାସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ, ପ୍ରଥମେ ଭୂମିଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵଦୁଃଖେଭ୍ଯଃ ସର୍ଵରୋଗୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ । ଅନ୍ଯତ୍ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଜପଂ ଦାନଂ ତଥା ଶ୍ରୁତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଅନ୍ୟ ସବୁ ଛାଡ଼ି, ଜପ, ଦାନ ଓ ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ହି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପଦ୍ମାଖ୍ଯଂ ପାପନାଶନମ୍ । ପ୍ରଥମଂ ସୃଷ୍ଟିଖଂଡଂ ତୁ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଭୂମିଖଂଡକମ୍
ପଦ୍ମ ନାମକ ପୁରାଣ, ଯାହା ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏହାକୁ ଉଦ୍ୟମରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ପ୍ରଥମ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ଭୂମିଖଣ୍ଡ।
ତୃତୀଯଂ ସ୍ଵର୍ଗଖଂଡଂ ଚ ପାତାଲଂ ତୁ ଚତୁର୍ଥକମ୍ । ପଂଚମଂ ଚୋତ୍ତରଂ ଖଂଡଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାଶନମ୍
ତୃତୀୟ ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ, ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି ପାତାଳଖଣ୍ଡ, ପଞ୍ଚମ ହେଉଛି ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଯଃ ଶୃଣୋତି ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପଂଚଖଂଡାନ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍ । ଗୋପ୍ରଦାନସହସ୍ରସ୍ଯ ମାନଵୋ ଲଭତେ ଫଲମ୍
ଯେ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡକୁ କ୍ରମରେ ଶୁଣିଥାଏ, ସେ ହଜାର ଗାଁ ଦାନର ଫଳ ପାଏ।
ମହାଭାଗ୍ଯେନ ଲଭ୍ଯଂତେ ପଂଚଖଂଡାନି ଭୂସୁରାଃ । ଶ୍ରୁତାନି ମୋକ୍ଷଦାନି ସ୍ଯୁଃ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟରେ ମିଳେ; ଶୁଣିଲେ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ—ଏହା ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ପଂଚପଂଚାଶତ୍ସହସ୍ରସଂହିତାଯାଂ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ପଂଚଵିଂଶତ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେନ ଗଳ୍ପରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ସଂହିତାରେ, ଏହା ଏକଶତ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ।
ନମାମି ଗୋଵିନ୍ଦପଦାରଵିଂଦଂ ସଦେଂଦିରାଵଂଦିତମୁତ୍ତମାଢ୍ଯମ୍ । ଜଗଜ୍ଜନାନାଂ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଂ ମହାଜନୈକାଯନମୁତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦିରା ଓ ଉତ୍ତମ ମହାନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛି, ମହାଜନମାନେଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଏକଦା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନସନ୍ନିଭାଃ । ହିମଵଦ୍ଵାସିନଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯୋ ଵେଦପାରଗାଃ
ଏକଦିନ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବେଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷ, ଏକଠା ହେଲେ।
ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞା ମହାତ୍ମାନୋ ନାନାପୁଣ୍ଯସମାଶ୍ରଯାଃ । ମହେଂଦ୍ରାଦ୍ରିରତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ଵିଂଧ୍ଯନିଵାସିନଃ
ତିନି କାଳର ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା, ନାନା ପୁଣ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ଲଗିଥିବା ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ରହୁଥିବା ମନ୍ଦିରମାନେ।
ଯେଽର୍ବୁଦାରଣ୍ଯନିରତାଃ ପୁଷ୍କରାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଶ୍ରୀଶୈଲନିରତା ଯେ ଚ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିନଃ
ଅର୍ବୁଦା ଅରଣ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା, ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଶ୍ରୀଶୈଳରେ ଲଗିଥିବା ଓ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ବସୁଥିବା ମନ୍ଦିରମାନେ।
ଧର୍ମ୍ମାରଣ୍ଯରତା ଯେ ଚ ଦଂଡକାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଜଂବୂମାର୍ଗରତା ଯେ ଚ ଯେ ଚ ସତ୍ଯନିଵାସିନଃ
ଧର୍ମାରଣ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଜମ୍ବୁ ମାର୍ଗରେ ଲଗିଥିବା ଓ ସତ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ମନ୍ଦିରମାନେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ସଶିଷ୍ଯା ମୁନଯୋଽମଲାଃ । ନୈମିଷଂ ସମୁପାଯାତାଃ ଶୌନକଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମୁତ୍ସୁକାଃ
ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ସହିତ ପବିତ୍ର ମୁନିମାନେ, ଶୌନକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଵିଧିଵତ୍ତେନ ତେ ଚ ସୁପୂଜିତାଃ । ଆସନେଷୁ ଵିଚିତ୍ରେଷୁ ବୃସ୍ଯାଦିଷୁ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେମାନେ ଶୌନକଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କରି, ଶୌନକଙ୍କରୁ ଯଥାଯଥି ଆଦର ପାଇ, ବିଭିନ୍ନ ଭବ୍ୟ ଆସନ ଓ ଚଟାଇରେ ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ।
ଶୌନକେନ ପ୍ରଦତ୍ତେଷୁ ଆସୀନାସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ । କୃଷ୍ଣାଶ୍ରିତାଃ କଥାଃ ପୁଣ୍ଯାଃ ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ଶୌନକ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆସନରେ ବସି, ତପସ୍ଵୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଂପୃକ୍ତ ପବିତ୍ର କଥାଗୁଡିକୁ ପରସ୍ପରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କଥାଂତେଷୁ ତତସ୍ତେଷାଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ । ଆଜଗାମ ମହାତେଜାଃ ସୂତସ୍ତତ୍ର ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମହାଦୀପ୍ତି ଓ ଉଜ୍ୱଳ ମହାତେଜସ୍ବୀ ସୂତ ଆସିଲେ।