କଲୌଯୁଗେ ତୁ ଵିଘ୍ନାଶ୍ଚ ନ ଜାଯଂତେ ନରସ୍ଯ ଵୈ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ- କସ୍ମାତ୍କଲୌ ନ ଜାଯଂତେ ଶୃଣ୍ଵାନସ୍ଯ ଚ ପଦ୍ମଜ
କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଆସେନାହିଁ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ— କଳିଯୁଗରେ କାହିଁକି ଏହା ଶୁଣିବାରେ ବାଧା ନାହିଁ, ହେ ପଦ୍ମଜ?
ନରସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନାନା ଵିଘ୍ନାଃ ସୁଦାରୁଣାଃ । ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ- ମଖସ୍ଯାପ୍ଯଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲଂ ପରିକଥ୍ଯତେ
ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ବାଧା ହୁଏନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ,
ତତ୍ଫଲଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ତାତ ପୁରାଣେ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞକେ । ଅଶ୍ଵମେଧମଖଃ ପୁଣ୍ଯଃ କଲୌ ନୈଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ସେଇ ଫଳ ପ୍ରିୟ, ପଦ୍ମନାମକ ପୁରାଣରେ ଦେଖାଯାଏ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଳିଯୁଗରେ ହୁଏନାହିଁ, ଯଦିଓ ଏହା ପୁଣ୍ୟମୟ।
ପୁରାଣଂ ଚାପି ଯତ୍ତଦ୍ଵଦଶ୍ଵମେଧସମଂ କିଲ । ଅଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହି ପୁରାଣ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ,
ନ ଭୁଂଜଂତି ନରାଃ ପାପାଃ ପାପମାର୍ଗେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାଃ । ପୁରାଣସ୍ଯାସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞସ୍ଯ ସତ୍ତମ
ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ, ସେମାନେ ଏହି ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏହି ପଦ୍ମନାମକ ପୁରାଣର ପୁଣ୍ୟ,
ଅଶ୍ଵମେଧସମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନ ଭୁଂଜଂତି କଲୌ ନରାଃ । କଲୌ ଯୁଗେ ନରୈଃ ପାପୈର୍ଗଂତଵ୍ଯଂ ନରକାର୍ଣଵମ୍
ଅଶ୍ୱମେଧ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। କଳିଯୁଗରେ ପାପୀମାନେ ନରକ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
କସ୍ମାଚ୍ଛ୍ରୋଷ୍ଯଂତି ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଗପ୍ରସାଧନମ୍ । ଯେନ ଶ୍ରୁତମିଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁରାଣଂ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ପୁରାଣ ପଦ୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ, ଏମିତି ଧର୍ମମୟ ଗ୍ରନ୍ଥ କିଏ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ ?
ସର୍ଵଂ ହି ସାଧିତଂ ତେନ ଚତୁର୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ସାଧନମ୍ । ଅଶ୍ଵମେଧାଦଯୋ ଯଜ୍ଞାସ୍ତସ୍ମାନ୍ନଷ୍ଟା ମହାମତେ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟ ସଫଳ ହୁଏ; ଏହି କାରଣରୁ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ଏବେ କରାଯାଉନାହିଁ।
କଲୌ ଯୁଗେ ଗତାଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ସଵେଦାଃ ସାଂଗସସ୍ଵରାଃ । ଯଃ କୋପି ସତ୍ଵସଂପନ୍ନଃ ଶ୍ରଦ୍ଧାଵାନ୍ଭଗଵତ୍ପରଃ
କଳିଯୁଗରେ ବେଦ ସହ ସମସ୍ତ ଅଂଶ ଓ ସ୍ୱର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲା; ତଥାପି, ଯଦି କୌଣସି ଶ୍ରଦ୍ଧାଶୀଳ ଓ ଭଗବତ୍ପ୍ରେମୀ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି—
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛତି ଧର୍ମାତ୍ମା ସପୁତ୍ରୋ ଭାର୍ଯଯା ସହ । ଶ୍ରଵଣାର୍ଥଂ ମହାଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏମି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ପୁତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ଏହି ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।
ଶୃଣ୍ଵାନସ୍ଯ ନରସ୍ଯାପି ମହାଵିଘ୍ନୋ ନ ସଂଚରେତ୍ । ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଜାଯତେ ପୂର୍ଵଂ ପାଠକସ୍ଯ ନରସ୍ଯ ଚ
ଯିଏ ଶୁଣନ୍ତି, ସେଠାରେ କୌଣସି ବଡ଼ ବାଧା ଆସେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ପାଠ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରଥମେ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଲୋଭଶ୍ଚ ଜାଯତେ ତସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵାନସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ପ୍ରେଷିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଦେଵେନ ମହାମୋହଃ ସ ଦାରୁଣଃ
ଏହି ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ମନରେ ଲୋଭ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ମହାମୋହ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ଅକରୋତ୍ସ ଵିନାଶଂ ତୁ ଶୃଣ୍ଵତଶ୍ଚାସ୍ଯ ନିତ୍ଯଶଃ । ଦୂଷକାଃ କୁତ୍ସକାଃ ପାପାଃ ସଂଭଵଂତି ଦିନେ ଦିନେ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ନାଶ ଘଟାନ୍ତି; ପ୍ରତିଦିନ ଦୁଷକ, ନିନ୍ଦକ ଓ ପାପୀ ଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ତୁ ସୁବୁଦ୍ଧେନ ଵିଘ୍ନରୂପଂ ମମାଧୁନା । ସଂଜାତଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵ୍ଯାସ ତଥା ହୋମଂ ସମାଚରେତ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହି ସମୟରେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବାଧାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ, ହେ ବ୍ୟାସ, ଏହିପରି ହୋମ କରିବା ଦରକାର।
ଵୈଷ୍ଣଵୈଶ୍ଚ ମହାମଂତ୍ରୈର୍ଵିଷ୍ଣୁସୂକ୍ତୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯଦୈଃ । ଵିଷ୍ଣୋରରାଟମଂତ୍ରେଣ ସହସ୍ରଶୀର୍ଷକେଣ ଚ
ବୈଷ୍ଣବ ମହାମନ୍ତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ସୂକ୍ତ ଯାହା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ବିଷ୍ଣୁର ଅରାଟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସହସ୍ରଶୀର୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ—
ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣୁ ସୁମଂତ୍ରେଣ ଆବ୍ରହ୍ମେଣ ପୁନଃ ପୁନଃ । ତ୍ର୍ଯଂବକେନ ଚ ମଂତ୍ରେଣ ହୋମମେଵଂ ସମାଚରେତ୍
ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ତ୍ରୟମ୍ବକ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୁନଃପୁନଃ ଏହିପରି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ବୃହତ୍ସାମ୍ନା ସୁମଂତ୍ରେଣ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରକେଣ ଚ । ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯୋ ହୋମସ୍ତସ୍ଯ ମଂତ୍ରେଣ ହୋମଯେତ୍
ବୃହତ୍ସାମ ମହାମନ୍ତ୍ର, ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରତିଲାଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ପାଲାଶୈଃ ସମିଧୈରପି । ଗ୍ରହାଣାମପି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଥାପନଂ ପୂଜନଂ ଦ୍ଵିଜ
ଏକ ଶତ ଅଠି ତିଳ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା, ପାଳାଶ କାଠି ସମିଧ ଭାବେ ଦେଇ, ଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ବି ସ୍ଥାପନ ଓ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଵିଘ୍ନେଶଂ ପୂଜଯେତ୍ତତ୍ର ଶାରଦାଂ ଚ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍ । ଜାତଵେଦାଂ ମହାମାଯାଂ ଚଂଡିକାଂ କ୍ଷେତ୍ରନାଯକମ୍
ସେଠାରେ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର, ଶାରଦା ଦେବୀ, ଜାତବେଦା, ମହାମାୟା, ଚଣ୍ଡିକା ଓ କ୍ଷେତ୍ରପାଳଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତିଲୈଶ୍ଚ ତଂଦୁଲୈରାଜ୍ଯୈସ୍ତେଷାଂ ମଂତ୍ରସମୁଦ୍ଯତୈଃ । ଏଵଂ ହୋମଃ ପ୍ରକର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦେଦ୍ଧନମ୍
ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ ଘିଅ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏଭଳି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେବା ଦରକାର।
ଯଥାସଂଭାଵିକାଂ ତାତ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଧେନୁସଂଯୁତାମ୍ । ତତୋ ଵିଘ୍ନାଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯଂତି ପୁରାଣଂ ସିଦ୍ଧିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ହେ ପୁତ୍ର, ଯେପରି ସମ୍ଭବ, ଦେଉଁସହିତ ଦକ୍ଷିଣା ଦେବା ଉଚିତ; ତାପରେ ବାଧା ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ପୁରାଣରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଏଵଂ ନ କୁରୁତେ ଯୋ ହି ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ତସ୍ଯାଂଗେ ଜାଯତେ ରୋଗୋ ବହୁପୀଡାପ୍ରଦାଯକଃ
ଯିଏ ଏପରି କରେନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ବାଧା କଥା କହୁଛି: ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ରୋଗ ହୁଏ, ଅନେକ ପୀଡ଼ା ଦେଇଥାଏ।
ଭାର୍ଯା ଶୋକଃ ପୁତ୍ରଶୋକୋ ଧନହାନିଃ ପ୍ରଜାଯତେ । ନାନାଵିଧାନ୍ମହାରୋଗାନ୍ଭୁଂଜତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ, ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋକ ଓ ଧନ ହାନି ହୁଏ; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ଭୋଗିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯ ଗେହେ ନାସ୍ତି ଵିତ୍ତମୁପଵାସଂ ସମାଚରେତ୍ । ଏକାଦଶୀଂ ସୁସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୂଜଯେନ୍ମଧୁସୂଦନମ୍
ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ଧନ ନାହିଁ, ସେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ; ଏକାଦଶୀ ଆସିଲେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଷୋଡଶୈଶ୍ଚୋପଚାରୈଶ୍ଚ ଭାଵଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା । ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଥାଵିତ୍ତାନୁସାରତଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ଚିତ୍ତ ରଖି, ଷୋଳ ଧରଣର ଉପଚାର ଦେଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ପରେ, ନିଜ ସମ୍ପତି ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।
କେଶଵାଯ ତତୋ ଦତ୍ଵା ସଂକଲ୍ପଂ ହଵିଷାନ୍ଵିତମ୍ । ସ୍ଵଯଂ କୁର୍ଯାତ୍ତତଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଭୋଜନଂ ସହ ବାଂଧଵୈଃ
ତାପରେ, ହବି ଦେଇ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦିଆଯିବା ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ପରିବାର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ପୁତ୍ରୈସ୍ତୁ ଭାର୍ଯଯା ଯୁକ୍ତସ୍ତତଃ ସିଦ୍ଧିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ । ପୁରାଣସଂହିତାପୂର୍ଣା ଶ୍ରୋତଵ୍ଯା ଧର୍ମତତ୍ପରୈଃ
ପୁଅମାନେ ଓ ଜୀବନସଂଗୀନୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଇ, ସେ ସଫଳତା ପାଇଥାଏ; ଧର୍ମରେ ରୁଚି ଥିବା ଲୋକମାନେ ପୁରାଣର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂହିତା ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ଚତୁର୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ଵୈ ସିଦ୍ଧିର୍ଜାଯତେ ତସ୍ଯ ନାନ୍ଯଥା । ସପାଦଂ ଲକ୍ଷମେକଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଖ୍ଯଂ ପୁଷ୍କରଂ ଶୃଣୁ
ଚାରି ପ୍ରକାର ଜୀବନ ଲକ୍ଷ୍ୟର ସଫଳତା ଏଭଳି ଭାବରେ ମିଳେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମା ନାମକ ପୁଷ୍କର ବିଷୟରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ସାଢ଼େ ଲକ୍ଷ ଶୁଣ।
କୃତେ ଯୁଗେ ତୁ ନିଷ୍ପାପାଃ ଶୃଣ୍ଵଂତି ମନୁଜା ଦ୍ଵିଜ । ଲକ୍ଷସ୍ଯାର୍ଦ୍ଧଂ ତତଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପୁରାଣଂ ପଦ୍ମସଂଜ୍ଞକମ୍
କୃତ ଯୁଗରେ, ପାପ ନଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପଦ୍ମ ନାମକ ପୁରାଣର ଅର୍ଦ୍ଧ ଲକ୍ଷ ଶ୍ଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଣିଥିଲେ।
ଶ୍ଲୋକାନାଂ ତୁ ସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମେଵ ତଥାଧିକମ୍ । ତ୍ରେତାଯୁଗେ ତଥା ପ୍ରାପ୍ତେ ଯଦା ଶ୍ରୋଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ
ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆସିଲେ, ଦୁଇ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଧିକ ହୋଇଥାଏ; ଏଭଳି ଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହା ଶୁଣିବେ।