ଏଵଂ ଦତ୍ଵା ଵରଂ ତସ୍ଯୈ ଜଗାମ ଗିରିଜା ଗିରିମ୍ । କୈଲାସଂ ଶଂକରେଣାପି ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତା
ଏଭଳି ବର ଦେଇ, ଗିରିଜା ଶଙ୍କରଙ୍କ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
†********************† ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଣ୍ଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚ୍ଯଵନଚରିତ୍ରେ ଦ୍ଵ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନ ଉପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଚ୍ୟବନ ଚରିତ୍ରର ଏକଶେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ।
'କୁଞ୍ଜଲ ଉଵାଚ- ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଜାତା ସର୍ଵଯୋଷିଦ୍ଵରା ତଦା। ରେମେ ସୁନନ୍ଦନେ ପୁଣ୍ଯେ ସର୍ଵକାମଗୁଣାନ୍ଵିତେ
କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ — ତାପରେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପବିତ୍ର ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ ।
ସୁରୂପାଭିଃ ସୁକନ୍ଯାଭିର୍ଦେଵାନାଂ ଚାରୁହାସିନୀ । ସର୍ଵାନ୍ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଭୁଞ୍ଜାନା ଗୀତନୃତ୍ଯଵିଚକ୍ଷଣା
ସେ ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା ଅନେକ ରୂପବତୀ କନ୍ୟାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ । ସେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପରି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ ।
ଵିପ୍ରଚିତ୍ତେଃ ସୁତୋ ହୁଣ୍ଡୋ ରୌଦ୍ରସ୍ତୀଵ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା । ସ୍ଵେଚ୍ଛାଚାରୋ ମହାକାମୀ ନନ୍ଦନଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ହୁଣ୍ଡ, ଯିଏ ସଦା ରୌଦ୍ର ଓ ତୀବ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା ଓ ବଡ଼ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିବା, ସେ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା ।
ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵାଲଙ୍କାରସଂଯୁତାମ୍ । ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଦର୍ଶନାଦ୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଧଃ କାମସ୍ଯ ମାର୍ଗଣୈଃ
ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହେଲା ।
ତାମୁଵାଚ ମହାକାଯଃ କା ତ୍ଵଂ କସ୍ଯାସି ଵା ଶୁଭେ । କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ କାରଣାଚ୍ଚାତ୍ର ଆଗତାସି ଵନୋତ୍ତମମ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ — 'ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ କିଏ? କାହାର ଝିଅ? କାହିଁକି ଏହି ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛ?'
'ଅଶୋକସୁନ୍ଦର୍ଯୁଵାଚ- ଶିଵସ୍ଯାପି ସୁପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ସୁତାହଂ ଶୃଣୁ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ସ୍ଵସାହଂ କାର୍ତିକେଯସ୍ଯ ଜନନୀ ଗୋତ୍ରଜାପି ମେ
ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ — 'ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ଅତି ପୁଣ୍ୟବତୀ ଝିଅ । ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ଭଉଣୀ ଏବଂ ମୋର ମା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ।'
ବାଲଭାଵେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଲୀଲଯା ନନ୍ଦନଂ ଵନମ୍ । ଭଵାନ୍କୋହି କିମର୍ଥଂ ତୁ ମାମେଵଂ ପରିପୃଚ୍ଛତି
ମୁଁ ଶିଶୁଭାବରେ ଖେଳିବାକୁ ଏହି ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଆସିଛି । ତୁମେ କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ଏପରି ପଚାରୁଛ?
ହୁଣ୍ଡ ଉଵାଚ- ଵିପ୍ରଚିତ୍ତେଃ ସୁତଶ୍ଚାହଂ ଗୁଣଲକ୍ଷଣସଂଯୁତଃ। ହୁଣ୍ଡେତି ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତୋ ବଲଵୀର୍ଯମଦୋଦ୍ଧତଃ
ହୁଣ୍ଡ କହିଲେ — 'ମୁଁ ବିପ୍ରଚିତ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ, ଗୁଣ ଓ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ । ମୋ ନାମ ହୁଣ୍ଡ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ।'
ଦୈତ୍ଯାନାମପ୍ଯହଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମତ୍ସମୋ ନାସ୍ତି ରାକ୍ଷସଃ । ଦେଵେଷୁ ମର୍ତ୍ଯଲୋକେଷୁ ତପସା ଯଶସା କୁଲେ
ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୋ ସମାନ କୌଣସି ରାକ୍ଷସ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ, ମନୁଷ୍ୟଲୋକ, ତପସ୍ୟା, ଖ୍ୟାତି କିମ୍ବା ବଂଶରେ କେହି ମୋ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ଅନ୍ଯେଷୁ ନାଗଲୋକେଷୁ ଧନଭୋଗୈର୍ଵରାନନେ । ଦର୍ଶନାତ୍ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ହତଃ କନ୍ଦର୍ପମାର୍ଗଣୈଃ
ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ, ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଧନ ଓ ଭୋଗରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ, ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ମୁଁ କାମଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶରଣଂ ତେ ହ୍ଯହଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୀ ଭଵ । ଭଵ ସ୍ଵଵଲ୍ଲଭା ଭାର୍ଯା ମମ ପ୍ରାଣସମା ପ୍ରିଯା
ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛି; ଦୟାଳୁ ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ମୋତେ ଦେଖ। ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଭାବେ, ମୋର ଜୀବନସମାନ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଉ।
ଅଶୋକସୁନ୍ଦର୍ଯୁଵାଚ- ଶ୍ରୂଯତାମଭିଧାସ୍ଯାମି ସର୍ଵସଂବଂଧକାରଣମ୍। ଭଵିତଵ୍ଯା ସୁଜାତସ୍ଯ ଲୋକେ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁରୁଷସ୍ଯ ହି
ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀ କହିଲେ— ଶୁଣ, ମୁଁ ଆମ ସମ୍ପର୍କର ସମସ୍ତ କାରଣ କହିବି। ଏହି ଲୋକରେ, ଜନ୍ମରେ ଭଲ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଜନ୍ମିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଥାଏ।
ଭଵିତଵ୍ଯସ୍ତଥା ଭର୍ତା ସ୍ତ୍ରିଯା ଯଃ ସଦୃଶୋ ଗୁଣୈଃ । ସଂସାରେ ଲୋକମାର୍ଗୋଯଂ ଶୃଣୁ ହୁଣ୍ଡ ଯଥାଵିଧି
ଏହିପରି, ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ସମାନ ନାରୀ ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଥାଏ। ଏହା ହେଉଛି ଲୋକର ପଥ, ହେ ହୁଣ୍ଡ, ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତ୍ଯେଵ କାରଣଂ ଚାତ୍ର ଯଥା ତେନ ଭଵାମ୍ଯହମ୍ । ସୁଭାର୍ଯା ଦୈତ୍ଯରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଯତମାନସଃ
ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଭଲ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବି, ହେ ଦେତ୍ୟରାଜ, ମନ ଦେଇ ଶୁଣ।
ଵୃକ୍ଷରାଜାଦହଂ ଜାତା ଯଦା କାଲେ ମହାମତେ । ଶମ୍ଭୋର୍ଭାଵଂ ସୁସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ପାର୍ଵତ୍ଯା କଲ୍ପିତା ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କର ରାଜାଠାରୁ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ହେ ମହାମତି, ଶିବଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି।
ଦେଵସ୍ଯାନୁମତେ ଦେଵ୍ଯା ସୃଷ୍ଟୋ ଭର୍ତା ମମୈଵ ହି । ସୋମଵଂଶେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ମୋର ପତି ସୃଷ୍ଟି ହେବେ; ସେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମହାପ୍ରଜ୍ଞାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେବେ।
ଜିଷ୍ଣୁର୍ଜିଷ୍ଣୁସମୋ ଵୀର୍ଯେ ତେଜସା ପାଵକୋପମଃ। ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧଶ୍ଚ ତ୍ଯାଗେ ଵୈଶ୍ରଵଣୋପମଃ
ସେ ବିଜୟୀ, ବଳରେ ବିଜୟୀଙ୍କ ସମାନ, ତେଜରେ ଅଗ୍ନି ପରି, ସବୁ ଜାଣିଥିବା, ସତ୍ୟବାନ, ଦାନରେ କୁବେରଙ୍କ ସମାନ ହେବେ।
ଯଜ୍ଵା ଦାନପତିଃ ସୋପି ରୂପେଣ ମନ୍ମଥୋପମଃ । ନହୁଷୋନାମ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗୁଣଶୀଲ ମହାନିଧିଃ
ସେ ଯଜ୍ଞ କରିବେ, ଦାନରେ ପ୍ରଭୁ ହେବେ, ରୂପରେ କାମଦେବଙ୍କ ସମାନ। ତାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ନହୁଷ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଗୁଣଶୀଳ ଓ ମହାଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର।
ଦେଵ୍ଯା ଦେଵେନ ମେ ଦତ୍ତଃଖ୍ଯାତୋଭର୍ତାଭଵିଷ୍ଯତି । ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଗୁଣୋପେତଂ ପୁତ୍ରମାପ୍ସ୍ଯାମି ସୁନ୍ଦରମ୍
ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଯିଏ ଦିଆଯିବେ, ସେ ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତି ହେବେ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ମୁଁ ପାଇବି।
ଇନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ର ସମଂ ଲୋକେ ଯଯାତିଂ ଜନଵଲ୍ଲଭମ୍। ଲପ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରଣେ ଧୀରଂ ତସ୍ମାଚ୍ଛମ୍ଭୋଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ଲୋକରେ ପ୍ରିୟ, ଯୟାତି ନାମକ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ପୁଅକୁ ମୁଁ ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ପାଇବି।
ଅହଂ ପତିଵ୍ରତା ଵୀର ପରଭାର୍ଯା ଵିଶେଷତଃ। ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଥା ହୁଣ୍ଡ ତ୍ଯଜ ଭ୍ରାନ୍ତିମିତୋଵ୍ରଜ
ମୁଁ ପତିନିଷ୍ଠା ନାରୀ, ହେ ବୀର, ବିଶେଷ କରି ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହଁ। ତେଣୁ, ହେ ହୁଣ୍ଡ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଅ।
ପ୍ରହସ୍ଯୈଵ ଵଚୋ ବ୍ରୂତେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଂ ପ୍ରତି। 'ହୁଣ୍ଡ ଉଵାଚ- ନୈଵ ଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେଵ୍ଯା ଦେଵେନ ଚୈଵ ହି
ହସି ହସି ସେ ଅଶୋକସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ହୁଣ୍ଡ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଦେବୀ ଓ ଦେବତା ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହଁ।'
ନହୁଷୋନାମ ଧର୍ମାତ୍ମା ସୋମଵଂଶେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଭଵତୀ ଵଯସା ଶ୍ରେଷ୍ଠା କନିଷ୍ଠୋ ନ ସ ଯୁଜ୍ଯତେ
ନହୁଷ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମିବେ; ତୁମେ ବୟସରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କିନ୍ତୁ କମ୍ ବୟସର, ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।
କନିଷ୍ଠା ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଶସ୍ତା ତୁ ପୁରୁଷୋ ନ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ । କଦା ସ ପୁରୁଷୋ ଭଦ୍ରେ ତଵ ଭର୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି
କମ୍ ବୟସର ନାରୀ ପ୍ରଶଂସିତ, କିନ୍ତୁ କମ୍ ବୟସର ପୁରୁଷ ପ୍ରଶଂସିତ ନୁହଁ। ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ସେ ପୁରୁଷ କେବେ ତୁମର ପତି ହେବେ?
ତାରୁଣ୍ଯଂ ଯୌଵନଂ ଚାପି ନାଶମେଵଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି। ଯୌଵନସ୍ଯ ବଲେନାପି ରୂପଵତ୍ଯଃ ସଦା ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ତାରୁଣ୍ୟ ଓ ଯୌବନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶେଷ ହୋଇଯିବ; ଯୌବନର ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନେ ସଦା ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ପୁରୁଷାଣାଂ ଵଲ୍ଲଭତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵରଵର୍ଣିନି । ତାରୁଣ୍ଯଂ ହି ମହାମୂଲଂ ଯୁଵତୀନାଂ ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ତାରୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟତା ପାଆନ୍ତି; କାରଣ ତାରୁଣ୍ୟ ହେଉଛି ଯୁବତୀମାନଙ୍କର ମୂଳ ଶକ୍ତି, ହେ ମୋହନ ମୁହଁବଳୀ।
ତସ୍ଯା ଧାରେଣ ଭୁଂଜଂତି ଭୋଗାନ୍କାମାନ୍ମନୋନୁଗାନ୍ । କଦା ସୋଭ୍ଯେଷ୍ଯତେ ଭଦ୍ରେ ଆଯୋଃ ପୁତ୍ରଃ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ମେ
ସେ ଧାରାରେ ଲୋକେ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମ ପୁଅ କେବେ ଯୋଗ୍ୟ ହେବ? ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଯୌଵନଂ ଵର୍ତତେଽଦ୍ଯୈଵ ଵୃଥା ଚୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଗର୍ଭତ୍ଵଂ ଚ ଶିଶୁତ୍ଵଂ ଚ କୌମାରଂ ଚ ନିଶାମଯ
ଏବେ ଯୁବାବସ୍ଥା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏହା ଶୀଘ୍ର ଅପରିଗଣ୍ୟ ହେଇଯିବ। ଗର୍ଭାବସ୍ଥା, ଶିଶୁବୟସ୍କ ଓ କିଶୋରାବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ଭାବିଦେଖ।