କଲ୍ପଦ୍ରୁମୈର୍ମହାପୁଣ୍ଯୈଃ ଶୋଭିତଂ ନଂଦନଂ ଵନମ୍ । ନାନାପକ୍ଷିନିନାଦୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲଂ ମଧୁରସ୍ଵରୈଃ
ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
କୋକିଲାନାଂ ରୁତୈଃ ପୁଣ୍ଯୈରୁଦ୍ଘୁଷ୍ଟଂ ମଧୁକାରିଭିଃ । ମକରଂଦଵିଲୁବ୍ଧାନାଂ ପକ୍ଷିଣାଂ ରୁତନାଦିତମ୍
କୋଇଲିର ପୁଣ୍ୟ ଡାକ, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ମଧୁର ରସରେ ମତ ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଡାକରେ ଉଦ୍ୟାନ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଥିଲା।
ନାନଵୃକ୍ଷୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ନାନାମୃଗଗଣାଯୁତମ୍ । ଵୃକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ଵିଵିଧୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ସୌଗଂଧୈଃ ପତିତୈର୍ଭୁଵି
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷ ଓ ଅନେକ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ୟାନ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଭୂମିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସୁଗନ୍ଧିତ ପତିତ ପୁଷ୍ପ ଛିଟିଯାଇଥିଲା।
ସା ଚ ଭୂ ରାଜତେ ପୁତ୍ର ପୂଜିତେ ଵସୁଗଂଧିଭିଃ । ତତ୍ର ଵାପ୍ଯୋ ମହାପୁଣ୍ଯାଃ ପଦ୍ମସୌଗଂଧନିର୍ମଲାଃ
ହେ ପୁତ୍ର, ସେ ଭୂମି ସୁଗନ୍ଧିତ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲା; ସେଠାରେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଉଥିବା, ପଦ୍ମ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ପରିସ୍କାର ଜଳର ତାଳାବ ଥିଲା।
ତୋଯୈସ୍ତାଃ ପୂରିତାଃ ପୁତ୍ର ହଂସକାରଂଡସେଵିତାଃ। ତଡାଗୈଃ ସାଗରପ୍ରଖ୍ଯୈସ୍ତୋଯସୌଗଂଧପୂଜିତୈଃ
ହେ ପୁତ୍ର, ସେ ତାଳାବଗୁଡ଼ିକ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ତାହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ; ସାଗର ସମାନ ବଡ଼ ଝିଲିକ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଥିଲା।
ନଂଦନଂ ଭାତି ସର୍ଵତ୍ର ଗଣୈରପ୍ସରସାଂ ମହତ୍। ଵିମାନୈଃ କଲଶୈଃ ଶୁଭ୍ରୈର୍ହେମଦଂଡୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଦଳରେ ଭରିଯାଇ ଚମକୁଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ହେବା ଓ ସୁନା ଦଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ ଅଦ୍ଭୁତ ବିମାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା।
ନଂଦନୋ ଵନରାଜସ୍ତୁ ପ୍ରାସାଦୈସ୍ତୁ ସୁଧାନ୍ଵିତୈଃ। ଯତ୍ର ତତ୍ର ପ୍ରଭାତ୍ଯେଵ କିନ୍ନରାଣାଂ ମହାଗଣୈଃ
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଶୁଭ୍ର ମହଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ କିନ୍ନରମାନେ ମହାନ ଦଳରେ ଯେଉଁଠି ତାହା ଅଲୋକିକ ଭାବେ ଚମକୁଛି।
ଗଂଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସୁରୂପାଭିର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଦେଵତାନାଂ ଵିନୋଦୈଶ୍ଚ ମୁନିଵୃଂଦୈଃ ସୁଯୋଗିଭିଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିନୋଦ, ମହାନ ଋଷି ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଶୋଭା ପାଇଛି।
ସର୍ଵତ୍ର ଶୁଶୁଭେ ପୁଣ୍ଯସଂସ୍ଥାନଂ ନଂଦନସ୍ଯ ଚ
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର ପବିତ୍ର ନିବାସ ସମସ୍ତଠାରେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଭାବେ ଚମକୁଛି।
ଏଵଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ମହାନୁଭାଵୋ ଭଵଃ ସୁଦେଵ୍ଯାସହିତୋ ମହାତ୍ମା। ଶ୍ରୀନଂଦନଂ ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ନିଵାସଂ ସୁଖାକରଂ ଶାଂତିଗୁଣୋପପନ୍ନମ୍
ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମହାନୁଭାବ ଭବ ମହାତ୍ମା ସୁଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟବାନମାନଙ୍କର ନିବାସ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶାନ୍ତିର ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଆଦିତ୍ଯତେଜଃ ସମତେଜସାଂ ଗଣୈଃ ପ୍ରଭାତି ଵୈ ରଶ୍ମିଭିର୍ଜାତରୂପଃ। ପୁଷ୍ପୈଃ ଫଲୈଃ କାମଗୁଣୋପପନ୍ନଃ କଲ୍ପଦ୍ରୁମୋ ନଂଦନକାନନେପି
ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଭା ପରି ରଶ୍ମିରେ ଚମକୁଛି, ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସୁନା ଆଲୋକ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଗୁଣରେ ଭରିଆ।
ଏଵଂଵିଧଂ ପାଦପରାଜମେଵ ସଂଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵୀ ଚ ଶିଵଂ ବଭାଷେ। ଅସ୍ଯାଭିଧାନଂ କଥଯସ୍ଵ ନାଥ ସର୍ଵସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ନଗସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମ୍
ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବୃକ୍ଷର ନାମ ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ପୁଣ୍ୟ କହିଦିଅ।'
ତେଜସ୍ଵିନାଂ ସୂର୍ଯଵରଃ ସମଂତାତ୍ସ ଦେଵ ଦେଵୀଂ ଚ ଶିଵୋ ବଭାଷେ । ଶିଵ ଉଵାଚ- ଅସ୍ଯ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ମହତୀ ଶୁଭାଖ୍ଯା ଦେଵେଷୁ ମୁଖ୍ଯୋ ମଧୁସୂଦନଶ୍ଚ
ତେଜସ୍ୱୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ଏହାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବଡ଼ ଏବଂ ଶୁଭ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁସୂଦନ ସର୍ବୋତ୍ତମ।'
ନଦୀଷୁ ମୁଖ୍ଯା ସୁରନିମ୍ନଗାପି ଵିସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାପି ଯଥୈଵ ଧାତା । ସୁଖାଵହାନାଂ ଚ ଯଥା ସୁଚଂଦ୍ରୋ ଭୂତେଷୁ ମୁଖ୍ଯା ଚ ଯଥୈଵ ପୃଥ୍ଵୀ
ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀୟ ନଦୀ ପ୍ରଧାନ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧାତା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରଧାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରଧାନ।
ନଗେଂଦ୍ରରାଜୋ ହି ଯଥା ନଗାନାଂ ଜଲାଶଯେଷ୍ଵେଵ ଯଥା ସମୁଦ୍ରଃ । ମହୌଷଧୀନାମିଵ ଦେଵି ଚାନ୍ନଂ ମହୀଧରାଣାଂ ହିମଵାନ୍ଯଥୈଵ
ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ପ୍ରଧାନ, ଜଳାଶୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମୁଦ୍ର ପ୍ରଧାନ, ମହାଔଷଧିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ନ ପ୍ରଧାନ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହିମବନ୍ତ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ହେ ଦେବୀ।
ଵିଦ୍ଯାସୁ ମଧ୍ଯେ ଚ ଯଥାତ୍ମଵିଦ୍ଯା ଲୋକେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଯଥା ନରେଂଦ୍ରଃ। ତଥୈଵ ମୁଖ୍ଯସ୍ତରୁରାଜ ଏଷ ସର୍ଵାତିଥିର୍ଦେଵପତେଃ ପ୍ରିଯୋଯମ୍
ବିଦ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆତ୍ମବିଦ୍ୟା ପ୍ରଧାନ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ପ୍ରଧାନ, ସେପରି ଏହି ବୃକ୍ଷରାଜା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି।
ଶ୍ରୀପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ- ଗୁଣାନ୍ନୁ ଶଂଭୋ ମମ କୀର୍ତ୍ତଯସ୍ଵ ଵୃକ୍ଷାଧିପସ୍ଯାସ୍ଯ ଶୁଭାନ୍ସୁପୁଣ୍ଯାନ୍ । ଆକର୍ଣ୍ଯ ଦେଵୋ ଵଚନଂ ବଭାଷେ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତୁ ସର୍ଵଂ ସୁତରୋର୍ହି ତସ୍ଯ
ଶ୍ରୀପାର୍ବତୀ କହିଲେ — 'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ବୃକ୍ଷର ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୋତେ କହ।' ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା କହିଲେ — 'ଏହି ବୃକ୍ଷର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଅଛି।'
ଯଂ ଯଂ କଲ୍ପଯଂତି ସୁପୁଣ୍ଯଦେଵା ଦେଵୋପମା ଦେଵଵରାଶ୍ଚ କାଂତେ । ତଂ ତଂ ହି ତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦାତି ଵୃକ୍ଷଃ କଲ୍ପଦ୍ରୁମୋ ନାମ ଵରିଷ୍ଠ ଏଷଃ
ଯେଉଁଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ ଦେବତା, ଦେବସମ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଯାହା ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ସେଉଁଠି ଏହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସେମାନଙ୍କୁ ସେଇ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଅସ୍ମାଚ୍ଚ ସର୍ଵେ ପ୍ରଭଵଂତି ପୁଣ୍ଯା ଦୁଃପ୍ରାପ୍ଯମତ୍ରୈଵ ତପୋଧିକାସ୍ତେ। ଜୀଵାଧିକଂ ରତ୍ନମଯଂ ସୁଦିଵ୍ଯଂ ଦେଵାସ୍ତୁ ଭୁଂଜଂତି ମହାପ୍ରଧାନାଃ
ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ବସ୍ତୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଲାଗିବା କଠିନ ଏବଂ ତପସ୍ୟାଠାରୁ ଅଧିକ; ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଅତି ଦିବ୍ୟ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଜୀବନଦାୟକ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଦେଵୀ ଵଚନଂ ଶିଵସ୍ଯ ଆଶ୍ଚର୍ଯଭୂତଂ ମନସା ଵିଚିଂତ୍ଯ । ତସ୍ଯାନୁମତ୍ଯା ପରିକଲ୍ପିତଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନମେକଂ ସୁଗୁଣଂ ସୁରୂପମ୍
ଦେବୀ ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ଶୁଣି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ ଏକ ଗୁଣବତୀ, ସୁନ୍ଦର ନାରୀର ଉତ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ସର୍ଵାଂଗରୂପାଂ ସଗୁଣାଂ ସୁରୂପାଂ ତସ୍ମାତ୍ସୁଵୃକ୍ଷାଦ୍ଗିରିଜା ପ୍ରଲେଭେ। ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ମୋହାଯ ଯଥୋପଵିଷ୍ଟା ସାହାଯ୍ଯରୂପା ମକରଧ୍ଵଜସ୍ଯ
ଗିରିଜା ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃକ୍ଷରୁ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଗୁଣ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପାଇଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରୂପେ ବସିଥିଲେ।
କ୍ରୀଡାନିଧାନଂ ସୁଖସିଦ୍ଧିରୂପଂ ସର୍ଵୋପପନ୍ନା କମଲାଯତାକ୍ଷୀ । ପଦ୍ମାନନା ପଦ୍ମକରା ସୁପଦ୍ମା ଚାମୀକରସ୍ଯାପି ଯଥା ସୁମୂର୍ତିଃ
କମଳନୟନୀ, ଖେଳାର ଧାମ ଓ ସୁଖ-ସିଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କମଳମୁଖୀ, କମଳହସ୍ତୀ ଏବଂ ସୁନା ପରି ଶୋଭାମୟ।
ପ୍ରଭାସୁ ତଦ୍ଵଦ୍ଵିମଲା ସୁତେଜା ଲୀଲା ସୁତେଜାଶ୍ଚ ସୁକୁଂଚିତାସ୍ତେ । ପ୍ରଲଂବକେଶାଃ ପରିସୂକ୍ଷ୍ମବଦ୍ଧାଃ ପୁଷ୍ପୈଃ ସୁଗଂଧୈଃ ପରିଲେପିତାଶ୍ଚ
ତାଙ୍କର ଆଭା ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ, ଲୀଳା ମଧୁର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କେଶ ମୃଦୁ ଓ ଗୁଞ୍ଜିଆ, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ।
ପ୍ରବଦ୍ଧକୁଂତା ଦୃଢକେଶବଂଧୈର୍ଵିଭାତି ସା ରୂପଵରେଣ ବାଲା। ସୀମଂତମାର୍ଗେ ଚ ମୁକ୍ତାଫଲାନାଂ ମାଲା ଵିଭାତ୍ଯେଵ ଯଥା ତରୂଣାମ୍
ତାଙ୍କର କେଶ ଦୃଢ଼ ଗଠନରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି, ସେ ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାଥାର ସୀମାନ୍ତରେ ମୁକ୍ତାର ମାଳା ଏମିତି ଚମକୁଛି, ଯେପରି ଗଛମାନେ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ସୀମଂତମୂଲେ ତିଲକଂ ସୁଦେଵ୍ଯା ଯଥୋଦିତୋ ଦୈତ୍ଯଗୁରୁଃ ସତେଜାଃ । ଭାଲେଷୁ ପଦ୍ମେ ମୃଗନାଭିପଦ୍ମ ସମୁତ୍ଥତେଜଃ ପ୍ରକରୈର୍ଵିଭାତି
ସୁଦେବୀଙ୍କ ଚୂଡ଼ାର ମୂଳରେ ତିଲକ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି, ସେହିପରି ଦୈତ୍ୟଗୁରୁଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହ ତାହା ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କ ଲଳାଟରେ କଷେରୁ ଉଠୁଥିବା କସୁମ୍ବା ଓ ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଏବଂ ରୂପ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ।
ସୀମଂତମୂଲେ ତିଲକସ୍ଯ ତେଜଃ ପ୍ରକାଶଯେଦ୍ରୂପଶ୍ରିଯଂ ସୁଲୋକେ । କେଶେଷୁ ମୁକ୍ତାଫଲକେ ଚ ଭାଲେ ତସ୍ଯାଃ ସୁଶୋଭାଂ ଵିକରୋତି ନିତ୍ଯମ୍
ଚୂଡ଼ାର ମୂଳରେ ତିଲକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ମହିମାକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରକାଶ କରେ। ତାଙ୍କ କେଶ ଓ ମୁକ୍ତା ମାଳା ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଲଳାଟରେ, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସଦା ତାଙ୍କର ରୂପକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷକ କରିଥାଏ।
ଯଥା ସୁଚଂଦ୍ରଃ ପରିଭାତି ଭାସା ସା ରମ୍ଯଚେଷ୍ଟେଵ ଵିଭାତି ତଦ୍ଵତ୍। ସଂପୂର୍ଣଚଂଦ୍ରୋପି ଯଥା ଵିଭାତି ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଵିତାନେନ ହିମାଂଶୁଜାଲଃ
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ସେହିପରି ସେ ମଧୁର ଭାବଭଙ୍ଗୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଏ। ଏବଂ ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଢାକାଯାଇ ଚମକୁଥାଏ, ସେମିତି ସେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଅଭିଭୂତ।
ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵକ୍ତ୍ରଂ ପରିଭାତି ତଦ୍ଵଚ୍ଛୋଭାକରଂ ଵିଶ୍ଵଵିଶାରଦଂ ଚ। ହିମାଂଶୁରେଵାପି କଲଂକଯୁକ୍ତଃ ସଂକ୍ଷୀଯତେ ନିତ୍ଯକଲାଵିହୀନଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଚମକୁଥାଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯଦିଓ କଳା ଓ ଦାଗରେ ଭରିଥାଏ ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ନିର୍ମଳ।
ସଂପୂର୍ଣମସ୍ତ୍ଯେଵ ସଦୈଵ ହୃଷ୍ଟଂ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵକ୍ତ୍ରଂ ପରିନିଷ୍କଲଂକମ୍ । ଗଂଧଂ ଵିକାଶଂ କମଲେ ସ୍ଵକୀଯଂ ତତଃ ସମାଲୋକ୍ଯ ସୁଖଂ ନ ଲେଭେ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆନନ୍ଦିତ, କୌଣସି ଦାଗ ନାହିଁ। ନିଜ ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଓ ବିକାଶ ଦେଖି, ସେ ଆପଣ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ନାହିଁ।
ପଦ୍ମାନନା ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନା ମଦୀଯଭାଵୈଃପରିନିର୍ମିତେଯମ୍। ଗଂଧଂ ସ୍ଵକୀଯଂ ତୁ ଵିପଶ୍ଯ ପଦ୍ମଂ ତସ୍ଯା ମୁଖାଦ୍ଵାତି ଜଗତ୍ସମୀରଃ
ପଦ୍ମମୁଖୀ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ମୋର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ନିଜ ଗନ୍ଧ ଦେଖ, କାରଣ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ ବାହାରୁଥିବା ସୁଗନ୍ଧ ଜଗତର ପବନ ଦ୍ୱାରା ପଦ୍ମକୁ ପହଞ୍ଚୁଛି।