ଜାଯାନ୍ଵିତଂ ମାମିହ ଚାଗତଂ ହରେ ପ୍ରପାହି ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନମ୍ । ଧନ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ମାଧଵ ମାନଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ସଦୈଵ ତେ ଧ୍ଯାନମନୋଵିଲୀନାଃ
“ମୁଁ ମୋ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ହେ ହରି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ହେ ମାଧବ, ସେଇ ଲୋକ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଧନ୍ୟ, ଯେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର।”
ସମୁଚ୍ଚରଂତୋ ଭଵ ମାଧଵେତି ପ୍ରଯାଂତି ଵୈକୁଂଠମିତଃ ସୁନିର୍ମଲାଃ । ତଵୈଵ ପାଦାଂବୁଜନିର୍ଗତଂ ପଯଃ ପୁଣ୍ଯଂ ତଥା ଯେ ଶିରସା ଵହଂତି
“ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବା ବେଳେ ‘ମାଧବ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେମାନେ ସୁନିର୍ମଳ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମ ପଦପଦ୍ମରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ଜଳ ଯେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ।”
ସମସ୍ତତୀର୍ଥୋଦ୍ଭଵ ତୋଯ ଆପ୍ଲୁତାସ୍ତେ ମାନଵା ଯାଂତି ହରେଃ ସୁଧାମ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାସ୍ତି ଯୋଗୋ ନ ମେ ଭକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଂ ନାସ୍ତି ନ ମେ କ୍ରିଯା । କସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗେନ ଵରଂ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି
“ମୋ ପାଖରେ ଯୋଗ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, କିଛି କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କେଉଁ ପୁଣ୍ୟର ସଂଗରେ ଆପଣ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛନ୍ତି?”
ହରିରୁଵାଚ- ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନଂ ଯନ୍ମହାପାତକନାଶନମ୍ । ଭଵତା ଵିଜ୍ଵଲାତ୍ପୁଣ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ରାଜନ୍ଵିକଲ୍ମଷଃ
ହରି କହିଲେ— “ଯେଉଁ ‘ବାସୁଦେବ’ ନାମ ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମେ ଏହି ନାମ ଶୁଣିଛ, ହେ ରାଜନ, ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପରହିତ ହେଉଛ।”
ତେନ ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ଚ ସଂଜାତୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ମମ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମନୋନୁଗାନ୍
“ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାର ଅଧିକାରୀ ହେଲ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଲୋକରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କର।”
ରାଜୋଵାଚ- ଯଦିଦେଵଵରୋଦେଯୋମମଦୀନସ୍ଯଵୈତ୍ଵଯା । ଵିଜ୍ଵଲାଯପ୍ରଯଚ୍ଛତ୍ଵଂପ୍ରଥମଂଵରମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା କହିଲେ— “ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ମୋ ଭଳି ଦୁଃଖୀ ଉପରେ ଦୟା କରୁଥିବା, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।”
ହରିରୁଵାଚ- ଵିଜ୍ଵଲସ୍ଯ ପିତା ପୁଣ୍ଯଃ କୁଂଜଲୋ ଜ୍ଞାନମଂଡିତଃ । ଵାସୁଦେଵମହାସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ପଠତି ଭୂପତେ
ହରି କହିଲେ— “ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କ ପିତା ପୁଣ୍ୟ, ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ, ସେ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହାସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ହେ ଭୂପତି।”
ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯାସମେତୋଽସୌ ମମ ଗେହଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି । ଏତତ୍ତୁ ଜପତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଦା ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଫଲମ୍
ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିବେ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଜପନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦେଇବି।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଶୁଭେ ଵାକ୍ଯେ ରାଜା କେଶଵମବ୍ରଵୀତ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସଫଲଂ କୁରୁ କେଶଵ
ଏପରି ଶୁଭ କଥା କହିବା ପରେ, ରାଜା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ କେଶବ, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସଫଳ କର।”
ହରିରୁଵାଚ-। କୃତେ ଯୁଗେ ମହାରାଜ ଯଦା ସ୍ତୋଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ । ତଦା ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହରି କହିଲେ— ରାଜା, କୃତଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ— ଏଥିରେ କେବଳ ଅନ୍ତର ନାହିଁ।
ତ୍ରେତାଯାଂ ମାସମାତ୍ରେଣ ଷଡ୍ଭିର୍ମାସୈସ୍ତୁ ଦ୍ଵାପରେ । ଵର୍ଷେଣୈକେନ ଚ କଲୌ ଯେ ଜପଂତି ଚ ମାନଵାଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ମାତ୍ର ଏକ ମାସ ଜପ କଲେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଛଅ ମାସ ଜପ କଲେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଏକ ବର୍ଷ ଜପ କଲେ— ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜପ କରନ୍ତି—
ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯାଂତି ରାଜେଂଦ୍ର ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଗତିଦାଯକମ୍ । ତ୍ରିକାଲମେକକାଲଂ ଵା ସ୍ନାତୋ ଜପତି ବ୍ରାହ୍ମଣଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିବେଳେ କିମ୍ବା ଏକବେଳେ ସ୍ନାନ କରି ଏହି ଜପ କଲେ—
ଯଂ ଯଂ ତୁ ଵାଂଛତେ କାମଂ ସ ସ ତସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି । କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଜଯମାପ୍ନୋତି ଧନଧାନ୍ଯୈରଲଂକୃତଃ
ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ମନେ କରିବେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୟ ଲାଭ କରିବେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଭରିପୂରି ହେବେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଶ୍ରୀମାନ୍ସୁଖୀ ଶୂଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅଂତ୍ଯଜଂ ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଯୋଯଂ ପାପାନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ବୈଶ୍ୟ ଧନୀ ଓ ସୁଖୀ ହେବେ, ଶୂଦ୍ର ଉନ୍ନତି ପାଇବେ, ଏବଂ ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜକୁ କରାଏ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
ଶ୍ରାଵକୋ ନରକଂ ଘୋରଂ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ପଶ୍ଯତି । ମମ ସ୍ତୋତ୍ରପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୋତା କେବେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୋର ସ୍ତୋତ୍ରର କୃପାରେ ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଭୋଜ୍ଯମାନୈଶ୍ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ପଠିଷ୍ଯତି । ପିତରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ତୃପ୍ତା ଯାସ୍ଯଂତି ଭୂପତେ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ାଯିଲେ, ହେ ଭୂପତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବେ।
ତର୍ପଣାଂତେ ଜପଂ କୁର୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାଥ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ । ପିବଂତି ଚାମୃତଂ ତସ୍ଯ ପିତରୋ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ତର୍ପଣ ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏହି ଜପ କଲେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି।
ହୋମେଷୁ ଯଜ୍ଞମଧ୍ଯେ ଚ ଭାଵାଜ୍ଜପତି ମାନଵଃ । ତତ୍ର ଵିଘ୍ନା ନ ଜାଯଂତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ହୋମ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜପ କରେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ବାଧା ଆସେ ନାହିଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଵିଷମେ ଦୁର୍ଗସଂସ୍ଥାନେ ହିଂସ୍ରଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ ସଂକଟେ । ଚୌରାଣାଂ ସଂକଟେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍
ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ, କିମ୍ବା ବନ୍ୟପଶୁ, ବା ବାଘର ଭୟ, କିମ୍ବା ଚୋରମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି— ସେଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ର ଶାଂତିର୍ମହାରାଜ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ । ଅନ୍ଯେଷ୍ଵେଵ ସୁଭଵ୍ଯେଷୁ ରାଜଦ୍ଵାରେ ଗତେ ନରେ
ହେ ରାଜା, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଶାନ୍ତି ହେବ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ସମୟରେ ବା ରାଜଦ୍ୱାରକୁ ଯିବା ବେଳେ—
ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନସ୍ଯ ଅଯୁତଂ ଜପତେ ନରଃ । ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ସଂସ୍ନାତଃ କ୍ରୋଧଲୋଭଵିଵର୍ଜିତଃ
ଯଦି କେହି ଶୁଦ୍ଧ ଦେହରେ, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରେହି, ଭାସୁଦେବ ନାମ ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରେ—
ତିଲତଂଡୁଲକୈର୍ହୋମଂ ଦଶାଂଶମାଜ୍ଯମିଶ୍ରିତମ୍ । ଵାସୁଦେଵଂ ପ୍ରପୂଜ୍ଯୈଵ ଦଦ୍ଯାତ୍ପ୍ରଯତମାନସଃ
ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା, ଦଶମାଂଶ ଘୃତ ମିଶାଇ ହୋମ କରି, ଭକ୍ତି ସହିତ ଭାସୁଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଶ୍ଲୋକଂ ପ୍ରତି ତତୋ ଦେଯଂ ହୋମଂ ଧ୍ଯାନେନ ମାନଵୈଃ । ତେଷାଂ ସୁଭୃତ୍ଯଵନ୍ନିତ୍ଯଂ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ନୈଵ ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପରେ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭକ୍ତ ସେବକମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ।
କଲୌ ଯୁଗେ ସୁସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସ୍ତୋତ୍ରେ ଦାସ୍ଯଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି । ଵେଦଭଂଗପ୍ରସଂଗେନ ଯସ୍ଯ କସ୍ଯ ନ ଦୀଯତେ
କଳିଯୁଗ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସିଲେ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ସେବକ ହେବାକୁ ହେବ; କିନ୍ତୁ ବେଦ ଅବମାନିତ ହେଲେ, ଯେକେହି ଚାହିଲେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।
ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧାର୍ଥଃ ସ ଚୈଵ ହି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଏଵଂ ହି ସଫଲଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମଯା ଭୂପ କୃତଂ ଶୃଣୁ
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଏଭଳି ମୋତେ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଫଳଦାୟକ— ରାଜା, ଏହା ଶୁଣ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ନିର୍ମିତଂ ତେନ ଜପ୍ତଂ ରୁଦ୍ରେଣ ଵୈ ପୁରା । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵିନିର୍ମୁକ୍ତ ଇଂଦ୍ରୋ ମୁକ୍ତଶ୍ଚ କିଲ୍ବିଷାତ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ପୂର୍ବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜପିତ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ଛାଡ଼ିଥିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ଋଷଯୋ ଗୁହ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରାମରାଃ । ନାଗୈସ୍ତୁ ପୂଜିତଂ ସ୍ତୋତ୍ରମାପୁଃ ସିଦ୍ଧିଂ ମନୀପ୍ସିତାମ୍
ଦେବତା, ଗୁପ୍ତ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଅମର ଏବଂ ନାଗମାନେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପୂଜି, ନିଜ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସଫଳତା ପାଇଥିଲେ।
ପୁଣ୍ଯୋ ଧନ୍ଯଃ ସ ଵୈ ଦାତା ପୁତ୍ରଵାନ୍ହି ଭଵିଷ୍ଯତି । ଜପିଷ୍ଯତି ମମ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ଯେଉଁଠି ଦାନ କରନ୍ତି ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ଧନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଅ ପାଇବେ। ଯେଉଁଠି ମୋର ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ସେଠି ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଆଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ସ୍ତ୍ରିଯା ସାର୍ଧଂ ମମ ସ୍ଥାନଂ ନୃପୋତ୍ତମ । ହସ୍ତାଵଲଂବନଂ ଦତ୍ତଂ ହରିଣା ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ହେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁମ ଜଣାଣୀ ସହିତ ମୋ ଘରକୁ ଆସ; ହରି ତାହା ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ସାହାଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।