ଦେଵଃ ସୁଦେଵୈଃ ପରିଵାରିତୋସୌ ଵିପ୍ରୈଃ ସୁସିଦ୍ଧୈର୍ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୈଃ । ଆଗତ୍ଯ ଭୂପଂ ଗତକଲ୍ମଷଂ ତଂ ଶ୍ରୀଶଂଖଚକ୍ରାବ୍ଜଗଦାସିଧର୍ତା
ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ହରିଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀହରି ଏସି ଦୋଷମୁକ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରଦୋ ଭାର୍ଗଵ ଵ୍ଯାସ ପୁଣ୍ଯା ସମାଗତସ୍ତତ୍ର ମୃକଂଡସୂନୁଃ । ଵାଲ୍ମୀକି ନାମା ମୁନିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଃ ସମାଗତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ଵସିଷ୍ଠଃ
ଶ୍ରୀନାରଦ, ଭାର୍ଗବ, ବ୍ୟାସ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବାଲ୍ମୀକି ଓ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ମହାତ୍ମା ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଜାବାଲିରୈଭ୍ଯାଵଥ କଶ୍ଯପଶ୍ଚ । ଆଜଗ୍ମୁରେତେ ହରିଣା ସମେତା ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯା ଭାଗଵତାଂ ଵରିଷ୍ଠାଃ
ଗର୍ଗ ମହାତ୍ମା, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଜାବାଲି, ରୈଭ୍ୟ, କଶ୍ୟପ—ଏହି ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ଆସିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଃ ସୁଧନ୍ଯା ଗତକଲ୍ମଷାସ୍ତେ ହରେଃ ସୁପାଦାଂବୁଜଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଃ । ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ ସ୍ତୁଵଂତି ଭୂପଂ ଵିଵିଧପ୍ରକାରୈଃ
ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ଅତି ଧନ୍ୟ ଏବଂ ପାପରହିତ, ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଘେରି ଦାଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହୁତଭୁଙ୍ମୁଖାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ହରିଶ୍ଚାପି ସୁଦିଵ୍ଯଦେଵ୍ଯଃ । ଗାଯଂତି ଦିଵ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ମନୋହରଂ ଗଂଧର୍ଵରାଜାଦିସୁଗାଯନାଶ୍ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନିଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାୟକମାନେ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ, ମଧୁର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ସୁଵେଦ ଯୁକ୍ତୈଃ ପରମାର୍ଥସଂମିତୈଃ ସ୍ତଵୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ମୁନଯଃ ସ୍ତୁଵଂତି । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିଂ ଭୂପତିମେଵ ଦେଵୋ ହରିର୍ବଭାଷେ ଵଚନଂ ମନୋହରମ୍
ମୁନିମାନେ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଭିତ୍ତି କରିଥିବା ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିଲେ।
ଵରଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵରଯସ୍ଵ ଭୂପତେ ଦଦାମ୍ଯହଂ ତେ ପରିତୋଷିତୋ ଯତଃ । ହରେସ୍ତୁ ଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁରାରିଂ ଵଦମାନମଗ୍ରେ
“ହେ ଭୂପତି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।” ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନୀଲୋତ୍ପଲାଭଂ ମୁରଘାତିନଂ ପ୍ରଭୁଂ ତଂ ଶଂଖଚକ୍ରାସିଗଦାପ୍ରଧାରିଣମ୍ । ଶ୍ରିଯାସମେତଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ରତ୍ନୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ କଂକଣହାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁରାଘାତୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଗାଢ଼ ନୀଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଶ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ରତ୍ନରେ ଚମକୁଥିବା କଙ୍କଣ ଓ ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ରଵିପ୍ରଭଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସୁସେଵିତଂ ମହାର୍ଘହାରାଭରଣୈଃ ସୁଭୂଷିତମ୍ । ସୁଦିଵ୍ଯଗଂଧୈର୍ଵରଲେପନୈର୍ହରିଂ ସୁଭକ୍ତିଭାଵୈରଵନୀଂ ଗତୋ ନୃପଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଲାଗିଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ରାଜା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲେ।
ଦଂଡପ୍ରଣାମୈଃ ସତତଂ ନମାମ ଜଯେତି ଵାଚାଥ ମହାନୃପସ୍ତଦା । ଦାସୋସ୍ମି ଭୃତ୍ଯୋସ୍ମି ପୁରଃ ସ ତେ ସଦା ଭକ୍ତିଂ ନ ଜାନେ ନ ଚ ଭାଵମୁତ୍ତମମ୍
ଦଣ୍ଡ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର ଶିର ନମାଇ, ସେଇ ସମୟରେ ମହାରାଜା କହିଲେ: “ଜୟ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ଆପଣଙ୍କର ଭୃତ୍ୟ, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି। ମୋତେ ଭକ୍ତି କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଭାବ ଜଣା ନାହିଁ।”
ଜାଯାନ୍ଵିତଂ ମାମିହ ଚାଗତଂ ହରେ ପ୍ରପାହି ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନମ୍ । ଧନ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ମାଧଵ ମାନଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ସଦୈଵ ତେ ଧ୍ଯାନମନୋଵିଲୀନାଃ
“ମୁଁ ମୋ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ହେ ହରି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ହେ ମାଧବ, ସେଇ ଲୋକ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଧନ୍ୟ, ଯେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର।”
ସମୁଚ୍ଚରଂତୋ ଭଵ ମାଧଵେତି ପ୍ରଯାଂତି ଵୈକୁଂଠମିତଃ ସୁନିର୍ମଲାଃ । ତଵୈଵ ପାଦାଂବୁଜନିର୍ଗତଂ ପଯଃ ପୁଣ୍ଯଂ ତଥା ଯେ ଶିରସା ଵହଂତି
“ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବା ବେଳେ ‘ମାଧବ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେମାନେ ସୁନିର୍ମଳ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମ ପଦପଦ୍ମରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ଜଳ ଯେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ।”
ସମସ୍ତତୀର୍ଥୋଦ୍ଭଵ ତୋଯ ଆପ୍ଲୁତାସ୍ତେ ମାନଵା ଯାଂତି ହରେଃ ସୁଧାମ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାସ୍ତି ଯୋଗୋ ନ ମେ ଭକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଂ ନାସ୍ତି ନ ମେ କ୍ରିଯା । କସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗେନ ଵରଂ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି
“ମୋ ପାଖରେ ଯୋଗ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, କିଛି କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କେଉଁ ପୁଣ୍ୟର ସଂଗରେ ଆପଣ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛନ୍ତି?”
ହରିରୁଵାଚ- ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନଂ ଯନ୍ମହାପାତକନାଶନମ୍ । ଭଵତା ଵିଜ୍ଵଲାତ୍ପୁଣ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ରାଜନ୍ଵିକଲ୍ମଷଃ
ହରି କହିଲେ— “ଯେଉଁ ‘ବାସୁଦେବ’ ନାମ ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମେ ଏହି ନାମ ଶୁଣିଛ, ହେ ରାଜନ, ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପରହିତ ହେଉଛ।”
ତେନ ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ଚ ସଂଜାତୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ମମ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମନୋନୁଗାନ୍
“ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାର ଅଧିକାରୀ ହେଲ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଲୋକରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କର।”
ରାଜୋଵାଚ- ଯଦିଦେଵଵରୋଦେଯୋମମଦୀନସ୍ଯଵୈତ୍ଵଯା । ଵିଜ୍ଵଲାଯପ୍ରଯଚ୍ଛତ୍ଵଂପ୍ରଥମଂଵରମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା କହିଲେ— “ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ମୋ ଭଳି ଦୁଃଖୀ ଉପରେ ଦୟା କରୁଥିବା, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।”
ହରିରୁଵାଚ- ଵିଜ୍ଵଲସ୍ଯ ପିତା ପୁଣ୍ଯଃ କୁଂଜଲୋ ଜ୍ଞାନମଂଡିତଃ । ଵାସୁଦେଵମହାସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ପଠତି ଭୂପତେ
ହରି କହିଲେ— “ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କ ପିତା ପୁଣ୍ୟ, ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ, ସେ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହାସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ହେ ଭୂପତି।”
ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯାସମେତୋଽସୌ ମମ ଗେହଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି । ଏତତ୍ତୁ ଜପତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଦା ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଫଲମ୍
ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିବେ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଜପନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦେଇବି।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଶୁଭେ ଵାକ୍ଯେ ରାଜା କେଶଵମବ୍ରଵୀତ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସଫଲଂ କୁରୁ କେଶଵ
ଏପରି ଶୁଭ କଥା କହିବା ପରେ, ରାଜା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ କେଶବ, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସଫଳ କର।”
ହରିରୁଵାଚ-। କୃତେ ଯୁଗେ ମହାରାଜ ଯଦା ସ୍ତୋଷ୍ଯଂତି ମାନଵାଃ । ତଦା ମୋକ୍ଷଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ହରି କହିଲେ— ରାଜା, କୃତଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ସେହି ସମୟରେ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ— ଏଥିରେ କେବଳ ଅନ୍ତର ନାହିଁ।
ତ୍ରେତାଯାଂ ମାସମାତ୍ରେଣ ଷଡ୍ଭିର୍ମାସୈସ୍ତୁ ଦ୍ଵାପରେ । ଵର୍ଷେଣୈକେନ ଚ କଲୌ ଯେ ଜପଂତି ଚ ମାନଵାଃ
ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ମାତ୍ର ଏକ ମାସ ଜପ କଲେ, ଦ୍ୱାପରରେ ଛଅ ମାସ ଜପ କଲେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଏକ ବର୍ଷ ଜପ କଲେ— ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଜପ କରନ୍ତି—
ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯାଂତି ରାଜେଂଦ୍ର ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଗତିଦାଯକମ୍ । ତ୍ରିକାଲମେକକାଲଂ ଵା ସ୍ନାତୋ ଜପତି ବ୍ରାହ୍ମଣଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇଥିବା ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତିନିବେଳେ କିମ୍ବା ଏକବେଳେ ସ୍ନାନ କରି ଏହି ଜପ କଲେ—
ଯଂ ଯଂ ତୁ ଵାଂଛତେ କାମଂ ସ ସ ତସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି । କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଜଯମାପ୍ନୋତି ଧନଧାନ୍ଯୈରଲଂକୃତଃ
ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ମନେ କରିବେ, ସେଇ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୟ ଲାଭ କରିବେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ଭରିପୂରି ହେବେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଶ୍ରୀମାନ୍ସୁଖୀ ଶୂଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯତି । ଅଂତ୍ଯଜଂ ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ଯୋଯଂ ପାପାନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ବୈଶ୍ୟ ଧନୀ ଓ ସୁଖୀ ହେବେ, ଶୂଦ୍ର ଉନ୍ନତି ପାଇବେ, ଏବଂ ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରବଣ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜକୁ କରାଏ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
ଶ୍ରାଵକୋ ନରକଂ ଘୋରଂ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ପଶ୍ଯତି । ମମ ସ୍ତୋତ୍ରପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଶ୍ରୋତା କେବେ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ମୋର ସ୍ତୋତ୍ରର କୃପାରେ ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଭୋଜ୍ଯମାନୈଶ୍ଚ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଲେ ପଠିଷ୍ଯତି । ପିତରୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକଂ ତୃପ୍ତା ଯାସ୍ଯଂତି ଭୂପତେ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ାଯିଲେ, ହେ ଭୂପତି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବେ।
ତର୍ପଣାଂତେ ଜପଂ କୁର୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵାଥ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ । ପିବଂତି ଚାମୃତଂ ତସ୍ଯ ପିତରୋ ହୃଷ୍ଟମାନସାଃ
ତର୍ପଣ ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏହି ଜପ କଲେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତି।
ହୋମେଷୁ ଯଜ୍ଞମଧ୍ଯେ ଚ ଭାଵାଜ୍ଜପତି ମାନଵଃ । ତତ୍ର ଵିଘ୍ନା ନ ଜାଯଂତେ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ହୋମ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜପ କରେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ବାଧା ଆସେ ନାହିଁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଫଳତା ମିଳେ।
ଵିଷମେ ଦୁର୍ଗସଂସ୍ଥାନେ ହିଂସ୍ରଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ ସଂକଟେ । ଚୌରାଣାଂ ସଂକଟେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯେତ୍
ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନ, କିମ୍ବା ବନ୍ୟପଶୁ, ବା ବାଘର ଭୟ, କିମ୍ବା ଚୋରମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଛନ୍ତି— ସେଠି ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ିବା ଉଚିତ।