ପାଦୋଦକେନାପ୍ଯଭିଷିଚ୍ଯମାନା ଉଗ୍ରୈଶ୍ଚ ପାପୈଃ ପରିଲିପ୍ତଦେହାଃ ।। ତେ ଯାଂତି ମୁକ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ପାଦୌ ସତତଂ ନମାମି
ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପାଦଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି; ମୁଁ ସେହି ପାଦକୁ ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ନୈଵେଦ୍ଯମାତ୍ରେଣ ସୁଭକ୍ଷିତେନ ସୁଚକ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନସ୍ତୁ ।। ଶ୍ରୀଵାଜପେଯସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭଂତେ ସର୍ଵାର୍ଥଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ନରା ଭଵଂତି
ଯେଉଁମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଭୋଗ ମାତ୍ର ଦାନ କରି ଓ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ନରକାଧିନାଶନଂ ମାଯାଵିହୀନଂ ସକଲଂ ଗୁଣଜ୍ଞମ୍ ।। ଯଂ ଧ୍ଯାଯମାନାଃ ସୁଗତିଂ ପ୍ରଯାଂତି ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ସେହି ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ନରକ ନଶ କରନ୍ତି, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋ ଵଂଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵୃଷିସିଦ୍ଧଚାରଣଗଣୈର୍ଦେଵୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯତେ ଯଃ ସଂସାରମହାର୍ଣଵେ ନିପତିତସ୍ଯୋଦ୍ଧାରକୋ ଵତ୍ସଲ-। ସ୍ତସ୍ଯୈଵାପି ନମାମ୍ଯହଂ ସୁଚରଣୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରୌ ପାଵନୌ
ଯିଏ ସଦା ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଯିଏ ସଂସାରର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେହି କୃପାଳୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ଚରଣକୁ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଯୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଖମଂଡପେ ସୁରଗଣୈଃ ଶ୍ରୀଵାମନଃ ସାମଗଃ ।। ସାମୋଦ୍ଗୀତକୁତୂହଲଃ ସୁରଗଣୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯ ଏକଃ ପ୍ରଭୁଃ । । କୁର୍ଵଂତଂ ନଯନେକ୍ଷଣୈଃ ଶୁଭକରୈର୍ନିଷ୍ପାପତାଂ ତଦ୍ବଲେ-। ସ୍ତସ୍ଯାହଂ ଚରଣାରଵିଂଦଯୁଗଲଂ ଵଂଦେ ପରଂ ପାଵନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞମଞ୍ଚରେ ଦେବମାନେ ଦେଖିଥିଲେ, ଶ୍ରୀବାମନ ଭାବେ, ସାମଗାନ କରୁଥିବା, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ପରମ ପବିତ୍ର ଚରଣଯୁଗଳକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ରାଜଂତଂ ଦ୍ଵିଜମଂଡଲେ ମଖମୁଖେ ବ୍ରହ୍ମଶ୍ରିଯାଶୋଭିତଂ ।। ଦିଵ୍ଯେନାପି ସୁତେଜସା କରମଯଂ ଯଂ ଚେଂଦ୍ରନୀଲୋପମମ୍ । ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ସୁତନୁଜଂ ଵୈରୋଚନସ୍ଯାପି ତଂ-। ଯାଚଂତଂ ମମ ଦୀଯତାଂ ତ୍ରିପଦକଂ ଵଂଦେ ପ୍ରଭୁଂ ଵାମନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାସନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋ ପାଖରୁ ତିନି ପଦ ମାଗିଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ବାମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ରଵିମଂଡଲେ ମୁନିଗଣୈଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵଂତଂ ଦିଵଂ ତସ୍ଯୈଵାପି ସୁଚକ୍ରିଣଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରାପୁର୍ଲଯଂ ସାଂପ୍ରତଂ-। କା ଯେ ଵିଶ୍ଵଵିକୋଶକେତମତୁଲଂ ନୌମି ପ୍ରଭୋର୍ଵିକ୍ରମମ୍
ଯିଏକୁ ଦେଖିବାକୁ ରବିମଣ୍ଡଳରେ ମୁନିମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦେବମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଲୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି; ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ବିକ୍ରମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚ୍ଯଵନଚରିତ୍ରେଽଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା, ଗୁରୁତୀର୍ଥର ମହିମା ଓ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଅଠାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ପୁରାଣଂ ପାପାପହଂ ପୁଣ୍ଯମଯଂ ଶିଵଂ ଚ । ଧନ୍ଯଂ ସୁସୂକ୍ତଂ ପରମଂ ସୁଜାପ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ସ ସୁଖୀ ବଭୂଵ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପବିତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୁରାତନ, ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଭରିଥିବା, ଧନ୍ୟ, ଭଲ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ; ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ।
ଗତାସୁ ତୃଷ୍ଣା କ୍ଷୁଧଯା ସମେତା ଦେଵୋପମୋ ଭୂମିପତିର୍ବଭୂଵ । ଭାର୍ଯା ଚ ତସ୍ଯାପି ଵିଭାତି ରୂପୈର୍ଯୁକ୍ତାଵୁଭୌ ପାପଵିବଂଧମାପ୍ତୌ
ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକ ଦୂର ହେଲା; ସେ ଭୂମିପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ଦୁହେଁ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଦେଵଃ ସୁଦେଵୈଃ ପରିଵାରିତୋସୌ ଵିପ୍ରୈଃ ସୁସିଦ୍ଧୈର୍ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୈଃ । ଆଗତ୍ଯ ଭୂପଂ ଗତକଲ୍ମଷଂ ତଂ ଶ୍ରୀଶଂଖଚକ୍ରାବ୍ଜଗଦାସିଧର୍ତା
ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ହରିଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀହରି ଏସି ଦୋଷମୁକ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରଦୋ ଭାର୍ଗଵ ଵ୍ଯାସ ପୁଣ୍ଯା ସମାଗତସ୍ତତ୍ର ମୃକଂଡସୂନୁଃ । ଵାଲ୍ମୀକି ନାମା ମୁନିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଃ ସମାଗତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ଵସିଷ୍ଠଃ
ଶ୍ରୀନାରଦ, ଭାର୍ଗବ, ବ୍ୟାସ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବାଲ୍ମୀକି ଓ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ମହାତ୍ମା ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଜାବାଲିରୈଭ୍ଯାଵଥ କଶ୍ଯପଶ୍ଚ । ଆଜଗ୍ମୁରେତେ ହରିଣା ସମେତା ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯା ଭାଗଵତାଂ ଵରିଷ୍ଠାଃ
ଗର୍ଗ ମହାତ୍ମା, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଜାବାଲି, ରୈଭ୍ୟ, କଶ୍ୟପ—ଏହି ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ଆସିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଃ ସୁଧନ୍ଯା ଗତକଲ୍ମଷାସ୍ତେ ହରେଃ ସୁପାଦାଂବୁଜଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଃ । ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ ସ୍ତୁଵଂତି ଭୂପଂ ଵିଵିଧପ୍ରକାରୈଃ
ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ଅତି ଧନ୍ୟ ଏବଂ ପାପରହିତ, ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଘେରି ଦାଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହୁତଭୁଙ୍ମୁଖାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ହରିଶ୍ଚାପି ସୁଦିଵ୍ଯଦେଵ୍ଯଃ । ଗାଯଂତି ଦିଵ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ମନୋହରଂ ଗଂଧର୍ଵରାଜାଦିସୁଗାଯନାଶ୍ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନିଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାୟକମାନେ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ, ମଧୁର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ସୁଵେଦ ଯୁକ୍ତୈଃ ପରମାର୍ଥସଂମିତୈଃ ସ୍ତଵୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ମୁନଯଃ ସ୍ତୁଵଂତି । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିଂ ଭୂପତିମେଵ ଦେଵୋ ହରିର୍ବଭାଷେ ଵଚନଂ ମନୋହରମ୍
ମୁନିମାନେ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଭିତ୍ତି କରିଥିବା ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିଲେ।
ଵରଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵରଯସ୍ଵ ଭୂପତେ ଦଦାମ୍ଯହଂ ତେ ପରିତୋଷିତୋ ଯତଃ । ହରେସ୍ତୁ ଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁରାରିଂ ଵଦମାନମଗ୍ରେ
“ହେ ଭୂପତି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।” ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନୀଲୋତ୍ପଲାଭଂ ମୁରଘାତିନଂ ପ୍ରଭୁଂ ତଂ ଶଂଖଚକ୍ରାସିଗଦାପ୍ରଧାରିଣମ୍ । ଶ୍ରିଯାସମେତଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ରତ୍ନୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ କଂକଣହାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁରାଘାତୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଗାଢ଼ ନୀଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଶ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ରତ୍ନରେ ଚମକୁଥିବା କଙ୍କଣ ଓ ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ରଵିପ୍ରଭଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସୁସେଵିତଂ ମହାର୍ଘହାରାଭରଣୈଃ ସୁଭୂଷିତମ୍ । ସୁଦିଵ୍ଯଗଂଧୈର୍ଵରଲେପନୈର୍ହରିଂ ସୁଭକ୍ତିଭାଵୈରଵନୀଂ ଗତୋ ନୃପଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଲାଗିଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ରାଜା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲେ।
ଦଂଡପ୍ରଣାମୈଃ ସତତଂ ନମାମ ଜଯେତି ଵାଚାଥ ମହାନୃପସ୍ତଦା । ଦାସୋସ୍ମି ଭୃତ୍ଯୋସ୍ମି ପୁରଃ ସ ତେ ସଦା ଭକ୍ତିଂ ନ ଜାନେ ନ ଚ ଭାଵମୁତ୍ତମମ୍
ଦଣ୍ଡ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର ଶିର ନମାଇ, ସେଇ ସମୟରେ ମହାରାଜା କହିଲେ: “ଜୟ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ଆପଣଙ୍କର ଭୃତ୍ୟ, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି। ମୋତେ ଭକ୍ତି କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଭାବ ଜଣା ନାହିଁ।”
ଜାଯାନ୍ଵିତଂ ମାମିହ ଚାଗତଂ ହରେ ପ୍ରପାହି ଵୈ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନମ୍ । ଧନ୍ଯାସ୍ତୁ ତେ ମାଧଵ ମାନଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ସଦୈଵ ତେ ଧ୍ଯାନମନୋଵିଲୀନାଃ
“ମୁଁ ମୋ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ହେ ହରି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି। ହେ ମାଧବ, ସେଇ ଲୋକ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଧନ୍ୟ, ଯେମାନେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର।”
ସମୁଚ୍ଚରଂତୋ ଭଵ ମାଧଵେତି ପ୍ରଯାଂତି ଵୈକୁଂଠମିତଃ ସୁନିର୍ମଲାଃ । ତଵୈଵ ପାଦାଂବୁଜନିର୍ଗତଂ ପଯଃ ପୁଣ୍ଯଂ ତଥା ଯେ ଶିରସା ଵହଂତି
“ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବା ବେଳେ ‘ମାଧବ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେମାନେ ସୁନିର୍ମଳ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତୁମ ପଦପଦ୍ମରୁ ନିଷ୍ପନ୍ନ ପବିତ୍ର ଜଳ ଯେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ।”
ସମସ୍ତତୀର୍ଥୋଦ୍ଭଵ ତୋଯ ଆପ୍ଲୁତାସ୍ତେ ମାନଵା ଯାଂତି ହରେଃ ସୁଧାମ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଳରେ ଯେମାନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାସ୍ତି ଯୋଗୋ ନ ମେ ଭକ୍ତିର୍ଜ୍ଞାନଂ ନାସ୍ତି ନ ମେ କ୍ରିଯା । କସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ସଂଗେନ ଵରଂ ମହ୍ଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି
“ମୋ ପାଖରେ ଯୋଗ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, କିଛି କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କେଉଁ ପୁଣ୍ୟର ସଂଗରେ ଆପଣ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛନ୍ତି?”
ହରିରୁଵାଚ- ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନଂ ଯନ୍ମହାପାତକନାଶନମ୍ । ଭଵତା ଵିଜ୍ଵଲାତ୍ପୁଣ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ରାଜନ୍ଵିକଲ୍ମଷଃ
ହରି କହିଲେ— “ଯେଉଁ ‘ବାସୁଦେବ’ ନାମ ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମେ ଏହି ନାମ ଶୁଣିଛ, ହେ ରାଜନ, ତୁମର ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ପାପରହିତ ହେଉଛ।”
ତେନ ତ୍ଵଂ ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ଚ ସଂଜାତୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ମମ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଭୋଗାନ୍ମନୋନୁଗାନ୍
“ଏହି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାର ଅଧିକାରୀ ହେଲ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଲୋକରେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଭୋଗ କର।”
ରାଜୋଵାଚ- ଯଦିଦେଵଵରୋଦେଯୋମମଦୀନସ୍ଯଵୈତ୍ଵଯା । ଵିଜ୍ଵଲାଯପ୍ରଯଚ୍ଛତ୍ଵଂପ୍ରଥମଂଵରମୁତ୍ତମମ୍
ରାଜା କହିଲେ— “ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ମୋ ଭଳି ଦୁଃଖୀ ଉପରେ ଦୟା କରୁଥିବା, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।”
ହରିରୁଵାଚ- ଵିଜ୍ଵଲସ୍ଯ ପିତା ପୁଣ୍ଯଃ କୁଂଜଲୋ ଜ୍ଞାନମଂଡିତଃ । ଵାସୁଦେଵମହାସ୍ତୋତ୍ରଂ ନିତ୍ଯଂ ପଠତି ଭୂପତେ
ହରି କହିଲେ— “ବିଜ୍ଵଲାଙ୍କ ପିତା ପୁଣ୍ୟ, ଜ୍ଞାନରେ ଶୋଭିତ, ସେ ସଦା ବାସୁଦେବଙ୍କ ମହାସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି, ହେ ଭୂପତି।”
ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରିଯାସମେତୋଽସୌ ମମ ଗେହଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି । ଏତତ୍ତୁ ଜପତେ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ସଦା ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଫଲମ୍
ପ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିବେ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଜପନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦେଇବି।
ଏଵମୁକ୍ତେ ଶୁଭେ ଵାକ୍ଯେ ରାଜା କେଶଵମବ୍ରଵୀତ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସଫଲଂ କୁରୁ କେଶଵ
ଏପରି ଶୁଭ କଥା କହିବା ପରେ, ରାଜା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ କେଶବ, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସଫଳ କର।”