ଜୀଵସ୍ଵରୂପେଣ ବିଭର୍ତି ଲୋକାଂସ୍ତତଃ ସ୍ଵମୂର୍ତାନ୍ସଚରାଚରାଂଶ୍ଚ ।। ନିଷ୍କେଵଲୋ ଜ୍ଞାନମଯଃ ସୁଶୁଦ୍ଧସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଜୀବ ସ୍ୱରୂପରେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପରେ ନିଜ ଚରାଚର ରୂପକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏକମାତ୍ର, ଜ୍ଞାନମୟ ଓ ଅତି ପବିତ୍ର।
ଦୈତ୍ଯାଂତକଂ ଦୁଃଖଵିନାଶମୂଲଂ ଶାଂତଂ ପରଂ ଶକ୍ତିମଯଂ ଵିଶାଲମ୍ ।। ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେଵା ଵିନଯଂ ପ୍ରଯାଂତି ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଦାନବଙ୍କ ନାଶକ, ଦୁଃଖର ଶେଷର ମୂଳ, ଶାନ୍ତ, ପରମ, ଶକ୍ତିମୟ ଓ ବିଶାଳ, ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦେବତାମାନେ ବିନୟୀ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁଖଂ ସୁଖାଂତଂ ସୁଖଦଂ ସୁରେଶଂ ଜ୍ଞାନାର୍ଣଵଂ ତଂ ମୁନିପଂ ସୁରେଶମ୍ ।। ସତ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସତ୍ଯଗୁଣୋପଵିଷ୍ଟଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ସୁଖ, ସୁଖର ଶେଷ, ସୁଖଦାତା, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଜ୍ଞାନର ସାଗର, ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟର ଆଧାର ଓ ସତ୍ୟ ଗୁଣରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାଂଗରୂପଂ ପରମାର୍ଥରୂପଂ ମାଯାନ୍ଵିତଂ ମାପତିମୁଗ୍ରପୁଣ୍ଯମ୍ ।। ଵିଜ୍ଞାନମେକଂ ଜଗତାଂ ନିଵାସଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱରୂପ, ମାୟାସହିତ, ମାର ନାଥ, ଉଗ୍ର ପୁଣ୍ୟର ଧାରକ, ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିବାସ।
ଅଂଭୋଧିମଧ୍ଯେ ଶଯନଂ ହିତସ୍ଯ ନାଗାଂଗଭୋଗେ ଶଯନଂ ଵିଶାଲେ ।। ଶ୍ରୀପାଦପଦ୍ମଦ୍ଵଯମେଵ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ନାଗର ଶେଷ ଉପରେ ଯିଏ ଶୁଏ, ସେହି ପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ସଦା ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ପୁଣ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ଶଂକରମେଵ ନିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥୈରନେକୈଃ ପରିସେଵ୍ଯମାନମ୍ ।। ତତ୍ପାଦପଦ୍ମଦ୍ଵଯମେଵ ତସ୍ଯ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଅଘାପହଂ ତତ୍
ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ, ସେହି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବନ୍ଦନା କରେ।
ପାଦାଂବୁଜଂ ରକ୍ତମହୋତ୍ପଲାଭମଂଭୋଜସଲ୍ଲିଂଗଜଯୋପଯୁକ୍ତମ୍ ।। ଅଲଂକୃତଂ ନୂପୁରମୁଦ୍ରିକାଭିଃ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁ ପଦପଦ୍ମ ରକ୍ତ ଦଳର ବଡ଼ ପଦ୍ମ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ପଦ୍ମର ବିଜୟ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ନୂପୁର ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଶୁଭ୍ରିତ, ସେହି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କର ପାଦକୁ ମୁଁ ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ଦେଵୈଃ ସୁସିଦ୍ଧୈର୍ମୁନିଭିଃ ସଦୈଵ ନୁତଂ ସୁଭକ୍ତ୍ଯା ଉରଗାଧିପୈଶ୍ଚ ।। ତତ୍ପାଦପଂକେରୁହମେଵପୁଣ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଋଷି ଓ ନାଗରାଜମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କର ନିତ୍ୟ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଯସ୍ଯାପି ପାଦାଂଭସି ମଜ୍ଜମାନାଃ ପୂତା ଦିଵଂ ଯାଂତି ଵିକଲ୍ମଷାସ୍ତେ ।। ମୋକ୍ଷଂ ଲଭଂତେ ମୁନଯଃ ସୁତୁଷ୍ଟାସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ; ତୃପ୍ତ ଋଷିମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି—ମୁଁ ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପାଦୋଦକଂ ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗଂଗାଦିତୀର୍ଥାନି ସଦୈଵ ତତ୍ର ।। ପିବଂତି ଯେଦ୍ଯାପି ସପାପଦେହାସ୍ତେ ଯାଂତି ଶୁଦ୍ଧାଃ ସୁଗୃହଂ ମୁରାରେଃ
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦଜଳ ରହିଛି, ସେଠି ସଦା ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଯେଉଁମାନେ ପାପୀ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଦଜଳ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ମୁରାରିଙ୍କର ଶୁଭ ଗୃହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ପାଦୋଦକେନାପ୍ଯଭିଷିଚ୍ଯମାନା ଉଗ୍ରୈଶ୍ଚ ପାପୈଃ ପରିଲିପ୍ତଦେହାଃ ।। ତେ ଯାଂତି ମୁକ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ପାଦୌ ସତତଂ ନମାମି
ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପାଦଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି; ମୁଁ ସେହି ପାଦକୁ ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ନୈଵେଦ୍ଯମାତ୍ରେଣ ସୁଭକ୍ଷିତେନ ସୁଚକ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନସ୍ତୁ ।। ଶ୍ରୀଵାଜପେଯସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭଂତେ ସର୍ଵାର୍ଥଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ନରା ଭଵଂତି
ଯେଉଁମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଭୋଗ ମାତ୍ର ଦାନ କରି ଓ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ନରକାଧିନାଶନଂ ମାଯାଵିହୀନଂ ସକଲଂ ଗୁଣଜ୍ଞମ୍ ।। ଯଂ ଧ୍ଯାଯମାନାଃ ସୁଗତିଂ ପ୍ରଯାଂତି ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ସେହି ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ନରକ ନଶ କରନ୍ତି, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋ ଵଂଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵୃଷିସିଦ୍ଧଚାରଣଗଣୈର୍ଦେଵୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯତେ ଯଃ ସଂସାରମହାର୍ଣଵେ ନିପତିତସ୍ଯୋଦ୍ଧାରକୋ ଵତ୍ସଲ-। ସ୍ତସ୍ଯୈଵାପି ନମାମ୍ଯହଂ ସୁଚରଣୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରୌ ପାଵନୌ
ଯିଏ ସଦା ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଯିଏ ସଂସାରର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେହି କୃପାଳୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ଚରଣକୁ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଯୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଖମଂଡପେ ସୁରଗଣୈଃ ଶ୍ରୀଵାମନଃ ସାମଗଃ ।। ସାମୋଦ୍ଗୀତକୁତୂହଲଃ ସୁରଗଣୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯ ଏକଃ ପ୍ରଭୁଃ । । କୁର୍ଵଂତଂ ନଯନେକ୍ଷଣୈଃ ଶୁଭକରୈର୍ନିଷ୍ପାପତାଂ ତଦ୍ବଲେ-। ସ୍ତସ୍ଯାହଂ ଚରଣାରଵିଂଦଯୁଗଲଂ ଵଂଦେ ପରଂ ପାଵନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞମଞ୍ଚରେ ଦେବମାନେ ଦେଖିଥିଲେ, ଶ୍ରୀବାମନ ଭାବେ, ସାମଗାନ କରୁଥିବା, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ପରମ ପବିତ୍ର ଚରଣଯୁଗଳକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ରାଜଂତଂ ଦ୍ଵିଜମଂଡଲେ ମଖମୁଖେ ବ୍ରହ୍ମଶ୍ରିଯାଶୋଭିତଂ ।। ଦିଵ୍ଯେନାପି ସୁତେଜସା କରମଯଂ ଯଂ ଚେଂଦ୍ରନୀଲୋପମମ୍ । ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ସୁତନୁଜଂ ଵୈରୋଚନସ୍ଯାପି ତଂ-। ଯାଚଂତଂ ମମ ଦୀଯତାଂ ତ୍ରିପଦକଂ ଵଂଦେ ପ୍ରଭୁଂ ଵାମନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାସନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋ ପାଖରୁ ତିନି ପଦ ମାଗିଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ବାମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ରଵିମଂଡଲେ ମୁନିଗଣୈଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵଂତଂ ଦିଵଂ ତସ୍ଯୈଵାପି ସୁଚକ୍ରିଣଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରାପୁର୍ଲଯଂ ସାଂପ୍ରତଂ-। କା ଯେ ଵିଶ୍ଵଵିକୋଶକେତମତୁଲଂ ନୌମି ପ୍ରଭୋର୍ଵିକ୍ରମମ୍
ଯିଏକୁ ଦେଖିବାକୁ ରବିମଣ୍ଡଳରେ ମୁନିମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦେବମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଲୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି; ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ବିକ୍ରମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚ୍ଯଵନଚରିତ୍ରେଽଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା, ଗୁରୁତୀର୍ଥର ମହିମା ଓ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଅଠାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ପୁରାଣଂ ପାପାପହଂ ପୁଣ୍ଯମଯଂ ଶିଵଂ ଚ । ଧନ୍ଯଂ ସୁସୂକ୍ତଂ ପରମଂ ସୁଜାପ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ସ ସୁଖୀ ବଭୂଵ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପବିତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୁରାତନ, ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଭରିଥିବା, ଧନ୍ୟ, ଭଲ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ; ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ।
ଗତାସୁ ତୃଷ୍ଣା କ୍ଷୁଧଯା ସମେତା ଦେଵୋପମୋ ଭୂମିପତିର୍ବଭୂଵ । ଭାର୍ଯା ଚ ତସ୍ଯାପି ଵିଭାତି ରୂପୈର୍ଯୁକ୍ତାଵୁଭୌ ପାପଵିବଂଧମାପ୍ତୌ
ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକ ଦୂର ହେଲା; ସେ ଭୂମିପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ଦୁହେଁ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଦେଵଃ ସୁଦେଵୈଃ ପରିଵାରିତୋସୌ ଵିପ୍ରୈଃ ସୁସିଦ୍ଧୈର୍ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୈଃ । ଆଗତ୍ଯ ଭୂପଂ ଗତକଲ୍ମଷଂ ତଂ ଶ୍ରୀଶଂଖଚକ୍ରାବ୍ଜଗଦାସିଧର୍ତା
ଦେବତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ହରିଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ପଦ୍ମ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀହରି ଏସି ଦୋଷମୁକ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଶ୍ରୀନାରଦୋ ଭାର୍ଗଵ ଵ୍ଯାସ ପୁଣ୍ଯା ସମାଗତସ୍ତତ୍ର ମୃକଂଡସୂନୁଃ । ଵାଲ୍ମୀକି ନାମା ମୁନିର୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଃ ସମାଗତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ଵସିଷ୍ଠଃ
ଶ୍ରୀନାରଦ, ଭାର୍ଗବ, ବ୍ୟାସ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ସେଠାରେ ଆସିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବାଲ୍ମୀକି ଓ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ମହାତ୍ମା ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୋ ଜାବାଲିରୈଭ୍ଯାଵଥ କଶ୍ଯପଶ୍ଚ । ଆଜଗ୍ମୁରେତେ ହରିଣା ସମେତା ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରିଯା ଭାଗଵତାଂ ଵରିଷ୍ଠାଃ
ଗର୍ଗ ମହାତ୍ମା, ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଜାବାଲି, ରୈଭ୍ୟ, କଶ୍ୟପ—ଏହି ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଉଁଠି ଆସିଲେ।
ପୁଣ୍ଯାଃ ସୁଧନ୍ଯା ଗତକଲ୍ମଷାସ୍ତେ ହରେଃ ସୁପାଦାଂବୁଜଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଃ । ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ ସ୍ତୁଵଂତି ଭୂପଂ ଵିଵିଧପ୍ରକାରୈଃ
ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ଅତି ଧନ୍ୟ ଏବଂ ପାପରହିତ, ହରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଘେରି ଦାଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହୁତଭୁଙ୍ମୁଖାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ହରିଶ୍ଚାପି ସୁଦିଵ୍ଯଦେଵ୍ଯଃ । ଗାଯଂତି ଦିଵ୍ଯଂ ମଧୁରଂ ମନୋହରଂ ଗଂଧର୍ଵରାଜାଦିସୁଗାଯନାଶ୍ଚ
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଅଗ୍ନିଦେବମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାୟକମାନେ ସହିତ, ଦିବ୍ୟ, ମଧୁର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ସୁଵେଦ ଯୁକ୍ତୈଃ ପରମାର୍ଥସଂମିତୈଃ ସ୍ତଵୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ମୁନଯଃ ସ୍ତୁଵଂତି । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିଂ ଭୂପତିମେଵ ଦେଵୋ ହରିର୍ବଭାଷେ ଵଚନଂ ମନୋହରମ୍
ମୁନିମାନେ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଭିତ୍ତି କରିଥିବା ପୁଣ୍ୟମୟ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିଲେ।
ଵରଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵରଯସ୍ଵ ଭୂପତେ ଦଦାମ୍ଯହଂ ତେ ପରିତୋଷିତୋ ଯତଃ । ହରେସ୍ତୁ ଵାକ୍ଯଂ ସ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁରାରିଂ ଵଦମାନମଗ୍ରେ
“ହେ ଭୂପତି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି।” ହରିଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନୀଲୋତ୍ପଲାଭଂ ମୁରଘାତିନଂ ପ୍ରଭୁଂ ତଂ ଶଂଖଚକ୍ରାସିଗଦାପ୍ରଧାରିଣମ୍ । ଶ୍ରିଯାସମେତଂ ପରମେଶ୍ଵରଂ ତଂ ରତ୍ନୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ କଂକଣହାରଭୂଷିତମ୍
ସେ ମୁରାଘାତୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନୀଳ କମଳ ଭଳି ଗାଢ଼ ନୀଳ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଖଡ଼ଗ ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଶ୍ରୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, ରତ୍ନରେ ଚମକୁଥିବା କଙ୍କଣ ଓ ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ରଵିପ୍ରଭଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସୁସେଵିତଂ ମହାର୍ଘହାରାଭରଣୈଃ ସୁଭୂଷିତମ୍ । ସୁଦିଵ୍ଯଗଂଧୈର୍ଵରଲେପନୈର୍ହରିଂ ସୁଭକ୍ତିଭାଵୈରଵନୀଂ ଗତୋ ନୃପଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମୂଲ୍ୟବାନ ହାର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଲାଗିଥିବା ହରିଙ୍କୁ, ରାଜା ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲେ।
ଦଂଡପ୍ରଣାମୈଃ ସତତଂ ନମାମ ଜଯେତି ଵାଚାଥ ମହାନୃପସ୍ତଦା । ଦାସୋସ୍ମି ଭୃତ୍ଯୋସ୍ମି ପୁରଃ ସ ତେ ସଦା ଭକ୍ତିଂ ନ ଜାନେ ନ ଚ ଭାଵମୁତ୍ତମମ୍
ଦଣ୍ଡ ନମସ୍କାର କରି, ବାରମ୍ବାର ଶିର ନମାଇ, ସେଇ ସମୟରେ ମହାରାଜା କହିଲେ: “ଜୟ! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ଆପଣଙ୍କର ଭୃତ୍ୟ, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଅଛି। ମୋତେ ଭକ୍ତି କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଭାବ ଜଣା ନାହିଁ।”