ଆନଂଦକଂଦାଯ ଵିଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯେ ଶୁଦ୍ଧାଯ ହଂସାଯ ପରାଵରାଯ। । ନମୋଽସ୍ତୁ ତସ୍ମୈ ଗଣନାଯକାଯ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵାଯ ମହାପ୍ରଭାଯ
ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିର ଧାରକ, ଶୁଦ୍ଧ ହଂସ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଓ ତଳେ ବ୍ୟାପିତ, ଗୁଣମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ଓ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶ୍ରୀପାଂଚଜନ୍ଯେନ ଵିରାଜମାନଂ ରଵିପ୍ରଭେଣାପି ସୁଦର୍ଶନେନ ।। ଗଦାବ୍ଜକେନାପି ଵିରାଜମାନଂ ପ୍ରଭୁଂ ସଦୈନଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଶ୍ରୀପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ, ରବିପ୍ରଭା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶୋଭାମାନ।
ଯଂ ଵେଦଗୁହ୍ଯଂ ସଗୁଣଂ ଗୁଣାନାମାଧାରଭୂତଂ ସଚରାଚରସ୍ଯ ।। ଯଂ ସୂର୍ଯଵୈଶ୍ଵାନରତୁଲ୍ଯତେଜସଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ବେଦର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଗୁଣମୟ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର, ଚରାଚର ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ।
କ୍ଷୁଧାନିଧାନଂ ଵିମଲଂ ସୁରୂପମାନଂଦମାନେନ ଵିରାଜମାନମ୍ । ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜୀଵଂତି ସୁରାଦିଲୋକାସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଭୋଜନର ଭଣ୍ଡାର, ପବିତ୍ର, ଶୋଭାମାନ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଗର୍ବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ବଞ୍ଚନ୍ତି।
ତମୋଘନାନାଂ ସ୍ଵକରୈର୍ଵିନାଶଂ କରୋତି ନିତ୍ଯଂ ପରିକର୍ମହେତୁଃ ।। ଉଦ୍ଦ୍ଯୋତମାନଂ ରଵିଦୀପ୍ତତେଜସଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ନିଜ ରଶ୍ମିଦ୍ୱାରା ସବୁ ଅନ୍ଧକାରକୁ ସଦା ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯୋ ଭାତି ସର୍ଵତ୍ର ରଵିପ୍ରଭାଵୈଃ କରୋତି ଶୋଷଂ ଚ ରସଂ ଦଦାତି ।। ଯଃ ପ୍ରାଣିନାମଂତରଗଃ ସ ଵାଯୁସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୋଷଣ କରନ୍ତି ଓ ରସ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବାୟୁ ସ୍ୱରୂପେ ବସିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାନୁରୂପେଣ ସ ଦେଵଦେଵୋ ବିଭର୍ତି ଲୋକାନ୍ସକଲାନ୍ମହୀପାନ୍ ।। ସଂତାରଣେ ନୌରିଵ ଵର୍ତତେ ଯସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ରାଜାମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସମୁଦ୍ର ପାରି ଯିବା ପାଇଁ ନୌକା ସମାନ।
ଅଂତର୍ଗତୋ ଲୋକମଯଃ ସଦୈଵ ପଚତ୍ଯସୌ ସ୍ଥାଵରଜଂଗମାନାମ୍ ।। ସ୍ଵାହାମୁଖୋ ଦେଵଗଣସ୍ଯ ହେତୁସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛନ୍ତି, ସଦା ଚରାଚର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପାକାନ୍ତି, ଏବଂ ସ୍ୱାହାର ମୁଖ ଭାବରେ ଦେବମଣ୍ଡଳର କାରଣ।
ରସୈଃ ସୁପୁଣ୍ଯୈଃ ସକଲୈଃ ସହୈଵ ପୁଷ୍ଣାତି ସୌମ୍ଯୋ ଗୁଣଦଶ୍ଚ ଲୋକେ ।। ଅନ୍ନାନି ଯୋନିର୍ମଲ ତେଜସୈଵ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ମୃଦୁ ଓ ଲୋକରେ ଗୁଣଦାତା, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ରସ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ମୂଳ ପବିତ୍ର ତେଜ।
ଅସ୍ତ୍ଯେଵ ସର୍ଵତ୍ର ଵିନାଶହେତୁଃ ସର୍ଵାଶ୍ରଯଃ ସର୍ଵମଯଃ ସ ସର୍ଵଃ ।। ଵିନା ହୃଷୀକୈର୍ଵିଷଯାନ୍ପ୍ରଭୁଂକ୍ତେ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତଠାରେ ବିନାଶର କାରଣ, ସମସ୍ତର ଆଧାର ଓ ସାର, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିନା ବିଷୟର ଆସ୍ୱାଦନ କରନ୍ତି।
ଜୀଵସ୍ଵରୂପେଣ ବିଭର୍ତି ଲୋକାଂସ୍ତତଃ ସ୍ଵମୂର୍ତାନ୍ସଚରାଚରାଂଶ୍ଚ ।। ନିଷ୍କେଵଲୋ ଜ୍ଞାନମଯଃ ସୁଶୁଦ୍ଧସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଜୀବ ସ୍ୱରୂପରେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପରେ ନିଜ ଚରାଚର ରୂପକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏକମାତ୍ର, ଜ୍ଞାନମୟ ଓ ଅତି ପବିତ୍ର।
ଦୈତ୍ଯାଂତକଂ ଦୁଃଖଵିନାଶମୂଲଂ ଶାଂତଂ ପରଂ ଶକ୍ତିମଯଂ ଵିଶାଲମ୍ ।। ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେଵା ଵିନଯଂ ପ୍ରଯାଂତି ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଦାନବଙ୍କ ନାଶକ, ଦୁଃଖର ଶେଷର ମୂଳ, ଶାନ୍ତ, ପରମ, ଶକ୍ତିମୟ ଓ ବିଶାଳ, ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦେବତାମାନେ ବିନୟୀ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁଖଂ ସୁଖାଂତଂ ସୁଖଦଂ ସୁରେଶଂ ଜ୍ଞାନାର୍ଣଵଂ ତଂ ମୁନିପଂ ସୁରେଶମ୍ ।। ସତ୍ଯାଶ୍ରଯଂ ସତ୍ଯଗୁଣୋପଵିଷ୍ଟଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ସୁଖ, ସୁଖର ଶେଷ, ସୁଖଦାତା, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଜ୍ଞାନର ସାଗର, ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟର ଆଧାର ଓ ସତ୍ୟ ଗୁଣରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାଂଗରୂପଂ ପରମାର୍ଥରୂପଂ ମାଯାନ୍ଵିତଂ ମାପତିମୁଗ୍ରପୁଣ୍ଯମ୍ ।। ଵିଜ୍ଞାନମେକଂ ଜଗତାଂ ନିଵାସଂ ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଅଙ୍ଗ ସ୍ୱରୂପ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ସ୍ୱରୂପ, ମାୟାସହିତ, ମାର ନାଥ, ଉଗ୍ର ପୁଣ୍ୟର ଧାରକ, ଏକମାତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନିବାସ।
ଅଂଭୋଧିମଧ୍ଯେ ଶଯନଂ ହିତସ୍ଯ ନାଗାଂଗଭୋଗେ ଶଯନଂ ଵିଶାଲେ ।। ଶ୍ରୀପାଦପଦ୍ମଦ୍ଵଯମେଵ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ନାଗର ଶେଷ ଉପରେ ଯିଏ ଶୁଏ, ସେହି ପ୍ରିୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ସଦା ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ପୁଣ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ଶଂକରମେଵ ନିତ୍ଯଂ ତୀର୍ଥୈରନେକୈଃ ପରିସେଵ୍ଯମାନମ୍ ।। ତତ୍ପାଦପଦ୍ମଦ୍ଵଯମେଵ ତସ୍ଯ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଅଘାପହଂ ତତ୍
ଅନେକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଯେଉଁଠି ସବୁବେଳେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେହି ପୁଣ୍ୟମୟ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ, ସେହି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବନ୍ଦନା କରେ।
ପାଦାଂବୁଜଂ ରକ୍ତମହୋତ୍ପଲାଭମଂଭୋଜସଲ୍ଲିଂଗଜଯୋପଯୁକ୍ତମ୍ ।। ଅଲଂକୃତଂ ନୂପୁରମୁଦ୍ରିକାଭିଃ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ଯେଉଁ ପଦପଦ୍ମ ରକ୍ତ ଦଳର ବଡ଼ ପଦ୍ମ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ପଦ୍ମର ବିଜୟ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ନୂପୁର ଓ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଶୁଭ୍ରିତ, ସେହି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କର ପାଦକୁ ମୁଁ ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ଦେଵୈଃ ସୁସିଦ୍ଧୈର୍ମୁନିଭିଃ ସଦୈଵ ନୁତଂ ସୁଭକ୍ତ୍ଯା ଉରଗାଧିପୈଶ୍ଚ ।। ତତ୍ପାଦପଂକେରୁହମେଵପୁଣ୍ଯଂ ଶ୍ରୀଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ନମାମି ନିତ୍ଯମ୍
ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଋଷି ଓ ନାଗରାଜମାନେ ଯେଉଁଠି ସଦା ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କର ନିତ୍ୟ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଯସ୍ଯାପି ପାଦାଂଭସି ମଜ୍ଜମାନାଃ ପୂତା ଦିଵଂ ଯାଂତି ଵିକଲ୍ମଷାସ୍ତେ ।। ମୋକ୍ଷଂ ଲଭଂତେ ମୁନଯଃ ସୁତୁଷ୍ଟାସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ; ତୃପ୍ତ ଋଷିମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି—ମୁଁ ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।
ପାଦୋଦକଂ ତିଷ୍ଠତି ଯତ୍ର ଵିଷ୍ଣୋର୍ଗଂଗାଦିତୀର୍ଥାନି ସଦୈଵ ତତ୍ର ।। ପିବଂତି ଯେଦ୍ଯାପି ସପାପଦେହାସ୍ତେ ଯାଂତି ଶୁଦ୍ଧାଃ ସୁଗୃହଂ ମୁରାରେଃ
ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦଜଳ ରହିଛି, ସେଠି ସଦା ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଯେଉଁମାନେ ପାପୀ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାଦଜଳ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ମୁରାରିଙ୍କର ଶୁଭ ଗୃହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ପାଦୋଦକେନାପ୍ଯଭିଷିଚ୍ଯମାନା ଉଗ୍ରୈଶ୍ଚ ପାପୈଃ ପରିଲିପ୍ତଦେହାଃ ।। ତେ ଯାଂତି ମୁକ୍ତିଂ ପରମେଶ୍ଵରସ୍ଯ ତସ୍ଯୈଵ ପାଦୌ ସତତଂ ନମାମି
ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପାଦଜଳରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି; ମୁଁ ସେହି ପାଦକୁ ସଦା ବନ୍ଦନା କରେ।
ନୈଵେଦ୍ଯମାତ୍ରେଣ ସୁଭକ୍ଷିତେନ ସୁଚକ୍ରିଣସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନସ୍ତୁ ।। ଶ୍ରୀଵାଜପେଯସ୍ଯ ଫଲଂ ଲଭଂତେ ସର୍ଵାର୍ଥଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ନରା ଭଵଂତି
ଯେଉଁମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଭୋଗ ମାତ୍ର ଦାନ କରି ଓ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରୀବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ନାରାଯଣଂ ତଂ ନରକାଧିନାଶନଂ ମାଯାଵିହୀନଂ ସକଲଂ ଗୁଣଜ୍ଞମ୍ ।। ଯଂ ଧ୍ଯାଯମାନାଃ ସୁଗତିଂ ପ୍ରଯାଂତି ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ
ମୁଁ ସେହି ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯିଏ ନରକ ନଶ କରନ୍ତି, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋ ଵଂଦ୍ଯସ୍ତ୍ଵୃଷିସିଦ୍ଧଚାରଣଗଣୈର୍ଦେଵୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯତେ ଯଃ ସଂସାରମହାର୍ଣଵେ ନିପତିତସ୍ଯୋଦ୍ଧାରକୋ ଵତ୍ସଲ-। ସ୍ତସ୍ଯୈଵାପି ନମାମ୍ଯହଂ ସୁଚରଣୌ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵରୌ ପାଵନୌ
ଯିଏ ସଦା ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଯିଏ ସଂସାରର ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଥିବାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେହି କୃପାଳୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ଚରଣକୁ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ବନ୍ଦନା କରେ।
ଯୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ମଖମଂଡପେ ସୁରଗଣୈଃ ଶ୍ରୀଵାମନଃ ସାମଗଃ ।। ସାମୋଦ୍ଗୀତକୁତୂହଲଃ ସୁରଗଣୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯ ଏକଃ ପ୍ରଭୁଃ । । କୁର୍ଵଂତଂ ନଯନେକ୍ଷଣୈଃ ଶୁଭକରୈର୍ନିଷ୍ପାପତାଂ ତଦ୍ବଲେ-। ସ୍ତସ୍ଯାହଂ ଚରଣାରଵିଂଦଯୁଗଲଂ ଵଂଦେ ପରଂ ପାଵନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞମଞ୍ଚରେ ଦେବମାନେ ଦେଖିଥିଲେ, ଶ୍ରୀବାମନ ଭାବେ, ସାମଗାନ କରୁଥିବା, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତିନି ଲୋକର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପାପ ଦୂର କରୁଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ପରମ ପବିତ୍ର ଚରଣଯୁଗଳକୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ରାଜଂତଂ ଦ୍ଵିଜମଂଡଲେ ମଖମୁଖେ ବ୍ରହ୍ମଶ୍ରିଯାଶୋଭିତଂ ।। ଦିଵ୍ଯେନାପି ସୁତେଜସା କରମଯଂ ଯଂ ଚେଂଦ୍ରନୀଲୋପମମ୍ । ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ସୁତନୁଜଂ ଵୈରୋଚନସ୍ଯାପି ତଂ-। ଯାଚଂତଂ ମମ ଦୀଯତାଂ ତ୍ରିପଦକଂ ଵଂଦେ ପ୍ରଭୁଂ ଵାମନମ୍
ଯିଏ ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାସନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋ ପାଖରୁ ତିନି ପଦ ମାଗିଥିଲେ—ମୁଁ ସେହି ବାମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ।
ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ରଵିମଂଡଲେ ମୁନିଗଣୈଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵଂତଂ ଦିଵଂ ତସ୍ଯୈଵାପି ସୁଚକ୍ରିଣଃ ସୁରଗଣାଃ ପ୍ରାପୁର୍ଲଯଂ ସାଂପ୍ରତଂ-। କା ଯେ ଵିଶ୍ଵଵିକୋଶକେତମତୁଲଂ ନୌମି ପ୍ରଭୋର୍ଵିକ୍ରମମ୍
ଯିଏକୁ ଦେଖିବାକୁ ରବିମଣ୍ଡଳରେ ମୁନିମାନେ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଦେବମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଲୟ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି; ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ବିକ୍ରମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଚ୍ଯଵନଚରିତ୍ରେଽଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା, ଗୁରୁତୀର୍ଥର ମହିମା ଓ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଅଠାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଵିତ୍ରଂ ପରମଂ ପୁରାଣଂ ପାପାପହଂ ପୁଣ୍ଯମଯଂ ଶିଵଂ ଚ । ଧନ୍ଯଂ ସୁସୂକ୍ତଂ ପରମଂ ସୁଜାପ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ରାଜା ସ ସୁଖୀ ବଭୂଵ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପବିତ୍ର, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୁରାତନ, ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଭରିଥିବା, ଧନ୍ୟ, ଭଲ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ; ଏହା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ।
ଗତାସୁ ତୃଷ୍ଣା କ୍ଷୁଧଯା ସମେତା ଦେଵୋପମୋ ଭୂମିପତିର୍ବଭୂଵ । ଭାର୍ଯା ଚ ତସ୍ଯାପି ଵିଭାତି ରୂପୈର୍ଯୁକ୍ତାଵୁଭୌ ପାପଵିବଂଧମାପ୍ତୌ
ତାଙ୍କର ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକ ଦୂର ହେଲା; ସେ ଭୂମିପତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ଦୁହେଁ ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।