ଦିଵ୍ଯଵସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗଂଧୈଶ୍ଚ ଚଂଦନୈଶ୍ଚାରୁଲେପନୈଃ । ସ୍ତୂଯମାନୋ ଗୀଯମାନଃ ପୁରୁଷସ୍ତତ୍ର ଚାଗତଃ
ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଲେପନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ପୁରୁଷ ସେଠି ଆସିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଥିଲା।
ରତିରୂପା ଵରାରୋହା ପୀନଶ୍ରୋଣିପଯୋଧରା । ସର୍ଵାଭରଣଶୋଭାଂଗୀ ତାଦୃଶୀ ରୂପସଂପଦା
ସେ ଜନାନୀ ଅତି ଆକର୍ଷକ, ଭଲ ଗଠିତ ଦେହ, ଭରିପୁରା କଟି ଓ ଅଂଶ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଏପରି ରୂପ ଓ ଶୋଭା ଥିଲା।
ଦ୍ଵାଵେତୌ ତୌ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୌ ଵିମାନେନାପି ଚାଗତୌ । ରୂପଲାଵଣ୍ଯମାଧୁର୍ଯୌ ସର୍ଵଶୋଭାସମାଵିଲୌ
ମୁଁ ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ସେମାନେ ବିମାନରେ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ରୂପ, ଲାବଣ୍ୟ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ସମୁତ୍ତୀର୍ଣୌ ଵିମାନାତ୍ତାଵାଗତୌ ସରସୋନ୍ତିକେ । ସ୍ନାତୌ ତାତ ମହାତ୍ମାନୌ ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୌ କମଲେକ୍ଷଣୌ
ସେମାନେ ବିମାନରୁ ବାହାରି ଝିଲିକ ନଦୀ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ବାପା, ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଜଣେ ପୁରୁଷ ଓ ଜଣେ ଜନାନୀ, କମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ସେଠି ସ୍ନାନ କଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତୌ ମହାଶସ୍ତ୍ରୌ ଦଂପତୀ ତୁ ପରସ୍ପରମ୍ । ତାଦୃଶୌ ଚ ଶଵୌ ତତ୍ର ପତିତୌ ସରସସ୍ତଟେ
ସେ ଦମ୍ପତି, ଦୁଇଜଣେ ବଡ଼ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏବଂ ସେଠି ନଦୀ କୂଳରେ ଏପରି ଦୁଇଟି ମୃତଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା।
ପ୍ରଭାସେ ତେ ତଦା ତୌ ତୁ ସ୍ତ୍ରୀପୁଂସୌ କମଲେକ୍ଷଣୌ । ରୂପେଣାପି ମହାଭାଗ ତାଦୃଶାଵେଵ ତୌ ଶଵୌ
ସେଇ ସମୟରେ ପ୍ରଭାସରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ, ପୁରୁଷ ଓ ଜନାନୀ, କମଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା, ତାଙ୍କ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମହାଭାଗ, ଏମିତି ମୃତଦେହ ହୋଇଥିଲେ।
ଦେଵରୂପୋପମସ୍ତାତ ଯଥା ପୁଂସସ୍ତଥା ଶଵଃ । ଯଥାରୂପଂ ହି ତସ୍ଯାପି ତାଦୃଶସ୍ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
ବାପା, ସେ ପୁରୁଷଙ୍କର ମୃତଦେହ ଜୀବନ୍ତ ଦେହ ପରି ଦିବ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏବଂ ସେ ଜନାନୀଙ୍କର ରୂପ ମଧ୍ୟ ସେଠି ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯଥାରୂପଂ ତୁ ଭାର୍ଯାଯାସ୍ତଥା ଶଵୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ । ସ୍ତ୍ରୀଶଵସ୍ଯ ତୁ ଯନ୍ମାଂସଂ ଶସ୍ତ୍ରେଣୋତ୍କୃତ୍ଯ ସା ତତଃ
ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କର ଯେମିତି ରୂପ, ସେହିପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ମୃତଦେହ ଥିଲା। ପରେ, ସେ ଜନାନୀ ମୃତଦେହରୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଂସ କାଟିନେଲେ।
ଭକ୍ଷତେ ତସ୍ଯ ମାଂସାନି ରକ୍ତାପ୍ଲୁତାନି ତାନି ତୁ । ପୁରୁଷୋ ଭକ୍ଷତେ ତଦ୍ଵଚ୍ଛଵମାଂସଂ ସମାତୁରଃ
ସେ ଜନାନୀ ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ଭିଜା ମାଂସ ଖାଇଲେ। ପୁରୁଷଟି ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏଭଳି ମୃତଦେହର ମାଂସ ଖାଇଲେ।
କ୍ଷୁଧଯା ପୀଡ୍ଯମାନୌ ତୌ ଭକ୍ଷେତେ ପିଶିତଂ ତଯୋଃ । ଯାଵତ୍ତୃପ୍ତିଂ ସମାଯାତୌ ତାଵନ୍ମାଂସଂ ପ୍ରଭକ୍ଷିତମ୍
ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଇଜଣ ନିଜ ମୃତଦେହର ମାଂସ ଖାଇଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ହେଉଅଯ୍ଯନ୍ତ, ସେମାନେ ମାଂସ ଖାଇ ଚାଲିଲେ।
ସରସ୍ଯଥ ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ସଂଜାତୌ ସୁଖିତୌ ପିତଃ । କିଯତ୍କାଲଂ ସ୍ଥିତୌ ତତ୍ର ଵିମାନେନ ଗତୌ ପୁନଃ
ପରେ, ସେମାନେ ଝିଲିକ ନଦୀର ପାଣି ପିଇ ସୁଖୀ ହେଲେ, ବାପା। କିଛି ସମୟ ସେଠି ରହି, ପୁଣି ବିମାନରେ ଚଳିଗଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଦ୍ଵେ ତୁ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ତାତ ମଯା ଦୃଷ୍ଟେ ଚ ତତ୍ର ଵୈ । ରୂପସୌଭାଗ୍ଯସଂପନ୍ନେ ତେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ଚାରୁଲକ୍ଷଣେ
ବାପା, ମୁଁ ସେଠି ଆଉ ଦୁଇଜଣ ଜନାନୀକୁ ଦେଖିଲି। ସେମାନେ ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚମତ୍କାର ଲକ୍ଷଣ ଥିଲା।
ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଭକ୍ଷିତଂ ମାଂସଂ ଯଦା ତାତ ମହାଵନେ । ପ୍ରହସେତେ ତଦା ତେ ଦ୍ଵେ ହାସ୍ଯୈରଟ୍ଟାଟ୍ଟକୈଃପୁନଃ
ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ସେ ଦୁଇଜଣେ ମୋ ମାଂସ ଖାଇଥିଲେ, ବାପା, ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଜୋରେ ହସିଲେ ଏବଂ ମଜା କରି ହସିଲେ।
ଭକ୍ଷତେ ଚ ସ୍ଵମାଂସାନି ତାଵେତୌ ପରିନିତ୍ଯଶଃ । କୃତ୍ଵା ସ୍ନାନାଦିକଂ ମାଂସଂ ପଶ୍ଯତୋ ମମ ତତ୍ର ହି
ସେ ଦୁଇଜଣେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ମାଂସ ଖାନ୍ତି, ନିତ୍ୟ ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି ପରେ, ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ।
ଅନ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ମହାଭାଗ ରୌଦ୍ରା କାରସମନ୍ଵିତେ । ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନେ ତତ୍ରୈଵାତି ଵିଭୀଷଣେ
ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ମହିଳା ଥିଲେ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ କ୍ରୂରତାରେ ଭରିଥିବା, ଦାନ୍ତ ଦେଖି ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ହୋଇଥିଲା।
ଊଚତୁସ୍ତୌ ତଦା ତେ ତୁ ଦେହିଦେହୀତି ଵୈ ପୁନଃ । ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ତାତ ଵସତା ଵନସଂନିଧୌ
ସେ ଦୁଇଜଣେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ମୋତେ ତୁମର ଦେହ ଦିଅ!' ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସି ଦେଖିଥିଲି, ବାପା।
ନିତ୍ଯମୁତ୍କୀର୍ଯ ଭକ୍ଷ୍ଯେତେ ତୌ ଦ୍ଵୌ ତୁ ମାଂସମେଵ ଚ । ଜାଯେତେ ଚ ସୁସଂପୂର୍ଣୌ କାଯୌ ଚ ଶଵଯୋଃ ପୁନଃ
ସେ ଦୁଇଜଣେ ସବୁବେଳେ ମାଂସ ଖାଇବା ପାଇଁ ଚିରି ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶବରୁ ତାଙ୍କର ଶରୀର ପୁନି ପୁରା ହୋଇଯାଏ।
ନିତ୍ଯମୁତ୍ତୀର୍ଯ ତାଵେଵଂ ତେ ଚାପ୍ଯନ୍ଯେ ଚ ଵୈ ପିତଃ । କୁର୍ଵଂତି ସଦୃଶୀଂ ଚେଷ୍ଟାଂ ପୂର୍ଵୋକ୍ତାଂ ମମ ପଶ୍ଯତଃ
ସବୁବେଳେ, ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେ ଦୁଇଜଣେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ବାପା, ଆଗରୁ ଯେମିତି କରିଥିଲେ, ଏହି କାମ ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ କରନ୍ତି।
ଏତଦାଶ୍ଚର୍ଯ ସଂଜାତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତାତ ମଯା ତଦା । ଭଵତା ପୃଚ୍ଛିତଂ ତାତ ଦୃଷ୍ଟମାଶ୍ଚର୍ଯମେଵ ଚ
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ବାପା, ମୁଁ ତାହା ଦେଖିଥିଲି; ତୁମେ ପଚାରିଥିଲେ, ବାପା, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ଦେଖିଛି।
ମଯା ଖ୍ଯାତଂ ତଵାଗ୍ରେ ଵୈ ସର୍ଵସଂଦେହକାରଣମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ପ୍ରୀଯମାଣେନ ଚେତସା
ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହର କାରଣ କହିଦେଇଛି; ଦୟାକରି ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ମୋତେ କହ।
ଵିମାନେନାଗତୋ ଯୋସୌ ସ୍ତ୍ରିଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଦିଵ୍ଯରୂପଧରୋ ଯସ୍ତୁ ସ କସ୍ତୁ କମଲେକ୍ଷଣଃ
ଏଉଁ ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧରି ଏକ ମହିଳା ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆସିଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ କିଏ, କମଳ ଚକ୍ଷୁ ଅପନେ?
କା ଚ ନାରୀ ମହାଭାଗ ମହାମାଂସଂ ପ୍ରଭକ୍ଷତି । ସ କଶ୍ଚାପ୍ଯାଗତସ୍ତାତ ସା ଚୈଵାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଭକ୍ଷତି
ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଯିଏ ବଡ଼ ମାଂସ ଖାଉଛନ୍ତି, ସେ କିଏ? ଏବଂ ଯିଏ ଆସିଥିଲେ, ବାପା, ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଆସି ଖାଉଛନ୍ତି, ସେ କିଏ?
ପ୍ରହସେତେ ତଦା ତେ ଦ୍ଵେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ ତାତ ଵଦସ୍ଵ ନଃ । ଊଚତୁସ୍ତୌ ତଥା ଚାନ୍ଯେ ଦେହିଦେହୀତି ଵା ପୁନଃ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇ ମହିଳା ହସିଲେ, ବାପା, ଆମକୁ କହ; ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ମୋତେ ଦେହ ଦିଅ!'
ତେଦ୍ଵେତ୍ଵଂ ମେ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ମହାଭୀଷଣକେ ସ୍ତ୍ରିଯୌ । ଏତନ୍ମେ ସଂଶଯଂ ତାତ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି ସୁଵ୍ରତ
ମହାଭୟଙ୍କର ଦୁଇ ମହିଳା ବିଷୟରେ ମୋତେ କହ, ବାପା; ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ତୁମେ ଦୂର କର, ଶୁଭ୍ରତା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜ ଵିରରାମ ସ ଚାଂଡଜଃ । ଏଵଂ ପୃଷ୍ଟସ୍ତୃତୀଯେନ ଵିଜ୍ଵଲେନାତ୍ମଜେନ ସଃ
ଏଭଳି କହି, ମହାରାଜ, ଚାଣ୍ଡଜର ପୁତ୍ର ବିରତ ହେଲେ; ତୃତୀୟ ପୁତ୍ର ଜ୍ଵଳନ୍ତ ରୂପରେ ପଚାରିଥିଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ସର୍ଵଂ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାପି ଶୃଣ୍ଵତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା କହିଦେଲେ, ଚ୍ୟବନ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ଗୁରୁତୀର୍ଥେ ଚ୍ଯଵନଚରିତ୍ରେ ତ୍ରିନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ଗୁରୁତୀର୍ଥରେ ଚ୍ୟବନଙ୍କ କଥାରେ ବେନଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନର ତିରିନବତି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କୁଂଜଲ ଉଵାଚ- ଶ୍ରୂଯତାମଭିଧାସ୍ଯାମି ତତ୍ସର୍ଵଂ କାରଣଂ ସୁତ । ଯସ୍ମାତ୍ତୌ ତାଦୃଶୌ ଜାତୌ ସ୍ଵମାଂସପରିଭକ୍ଷକୌ
କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ— ଶୁଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣ କହିବି, ପୁତ୍ର; କିଏଁକି ସେ ଦୁଇଜଣେ ଏଭଳି ହେଲେ, ନିଜ ମାଂସ ଖାଇଥିବା।
ସର୍ଵତ୍ର କାରଣଂ କର୍ମ ଶୁଭାଶୁଭଂ ନ ସଂଶଯଃ । ପୁଣ୍ଯେନ କର୍ମଣା ପୁତ୍ର ନରଃ ସୌଖ୍ଯଂ ପ୍ରଭୁଂଜତି
ସବୁଠି କାରଣ କର୍ମ, ଭଲ କି ମନ୍ଦ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ପୁତ୍ର, ଲୋକ ଶୁଖ ପାଉଛି।
ଦୁଷ୍କୃତଂ ଭୁଂଜତେ ଚାତ୍ର ପାପଯୁକ୍ତେନ କର୍ମଣା । ସୂକ୍ଷ୍ମଵର୍ତ୍ମଵିଚାର୍ଯୈଵଂ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନେନ ଚକ୍ଷୁଷା
ଏଠାରେ, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ; ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଥ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର।