ଵୈକୁଂଠଂ ଦଦୃଶେ ରାଜା ମୋକ୍ଷସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍ । ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି।
ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଦାହଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଦଦୃଶେ ସର୍ଵକ୍ଲେଶଘ୍ନଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍
ସେ ସବୁ ପିଡା ରହିତ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିମାନୈରୁପଶୋଭଂତଂ ସର୍ଵାଭରଣଶାଲିନମ୍ । ପୀତଵାସଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଂକଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅକାଶମାନ୍ଦିରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଵୈନତେଯସମାରୂଢଂ ଶ୍ରିଯାଯୁକ୍ତଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵଲୋକାନାଂ ଯୋ ଗତିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ।
ପରମାନଂଦରୂପେଣ କୈଵଲ୍ଯେନ ଵିରାଜତେ । ସେଵ୍ଯମାନଂ ମହାଲୋକୈଃସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ହରିମ୍
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ରୂପେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ମହାଲୋକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଗଂଧର୍ଵଗଣସେଵିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ମହାତ୍ମାନଂ ଦୁଃଖକ୍ଲେଶାପହଂ ହରିମ୍
ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମା, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ।
ନାରାଯଣଂ ନନାମାଥ ସ୍ଵପତ୍ନ୍ଯା ସହ ଭୂପତିଃ । ପ୍ରଣେମୁର୍ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଵୈଷ୍ଣଵା ମଧୁସୂଦନମ୍
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାନୀ ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମନ କଲେ।
ଗତା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ସହ ରାଜ୍ଞା ମହାମତେ । ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ନେମୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମହାମତେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ରାଜା ସହ ଆସିଥିଲେ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି କମଳପଦକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରଣମଂତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ରାଜାନଂ ଦୀପ୍ତତେଜସମ୍ । ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତଵ ସୁଵ୍ରତ
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ରାଜା ଯେତେବେଳେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାକୁ ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି, ଓ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ।"
ଵରଂ ଵରଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ । ତତ୍ତେ ଦଦାମ୍ଯସଂଦେହଂ ମଦ୍ଭକ୍ତୋସି ମହାମତେ
"ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମ ମନରେ ଯେ କିଛି ଇଛା ଅଛି, ତାହା ମାଗ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।"
ରାଜୋଵାଚ ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵେଶ ତୁଷ୍ଟୋସି ମଧୁସୂଦନ । ଦାସତ୍ଵଂ ଦେହି ସତତମାତ୍ମନଶ୍ଚ ଜଗତ୍ପତେ
ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ସଦା ସର୍ବଦା ଆପଣଙ୍କର ଦାସତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି।"
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମସ୍ତୁ ମହାଭାଗ ମମ ଭକ୍ତୋ ନ ସଂଶଯଃ । ଲୋକେ ମମ ମହାରାଜ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମନଯା ସହ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ତେଣୁ ଏହିପରି ହେଉ। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଭକ୍ତ। ଏହି ଲୋକରେ, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବ।"
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାରାଜୋ ଯଯାତିଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ପ୍ରସାଧିତମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଯୟାତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ନିଵସତ୍ଯେଷ ଭୂପାଲୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଭୂପତି ଏବେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକରେ ବସୁଛନ୍ତି।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଚରିତ୍ରଂ ପାପନାଶନମ୍ । ପୁତ୍ରାଣାଂ ତାରକଂ ଦିଵ୍ଯଂ ବହୁପୁଣ୍ଯପ୍ରଦାଯକମ୍
ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ଓ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।"
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲୋକେ ଯଯାତିଚରିତଂ ଶ୍ରୁତମ୍ । ପୂରୁଣାପ୍ତଂ ମହଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଗତଵାଂସ୍ତୁରୁଃ
ଯୟାତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ; ପୁରୁ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ତୁରୁ ଦୁର୍ଗତିକୁ ଗଲେ।
ପିତୃପ୍ରସାଦାତ୍କୋପାଚ୍ଚ ଯଥା ଜାତଂ ତଥା ପୁନଃ । ପୁତ୍ରାଣାଂ ତାରକଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ଧନଧାନ୍ଯଦମ୍
ପିତାଙ୍କର କୃପା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ପୁଣି ଘଟେ; ଏହି କଥା ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଧନଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଶାପଯୁକ୍ତାଵିମୌ ଚୋଭୌ ତୁରୁଶ୍ଚ ଯଦୁରେଵ ଚ । ପିତୃମାତୃସମଂ ନାସ୍ତି ଅଭୀଷ୍ଟଫଲଦାଯକମ୍
ତୁରୁ ଓ ଯଦୁ ଦୁଇଜଣ ଶାପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ; ପିତା ଓ ମାଆ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସାଭିଲାଷେଣ ଭାଵେନ ପିତା ପୁତ୍ରଂ ସମାହ୍ଵଯେତ୍ । ମାତା ଚ ପୁତ୍ରପୁତ୍ରେତି ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଇଚ୍ଛା ସହିତ ପିତା ପୁଅକୁ ଡାକନ୍ତି, ମାଆ 'ପୁଅ, ପୁଅ' ବୋଲି କହନ୍ତି—ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।
ସମାହୂତୋ ଯଥା ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଯାତି ମାତରଂ ପ୍ରତି । ଯୋ ଯାତି ହର୍ଷସଂଯୁକ୍ତୋ ଗଂଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେପରି ପୁଅ ଡାକିଲେ ଖୁସି ହୋଇ ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ ଯସ୍ତୁ କୁରୁତେ ଚ ମହାଯଶାଃ । ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ଭୁଂକ୍ତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତୁ ତଯୋଃ ସୁତଃ
ଯେଉଁ ପୁଅ ନାମ କୁହିଲେ ମାଆ ବା ବଡ଼ମାନେ ପାଦ ଧୋଇଦିଏ, ସେ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟ ଭୋଗ କରେ।
ଅଂଗସଂଵାହନାଚ୍ଚାନ୍ଯଦଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍ । ଭୋଜନାଚ୍ଛାଦନସ୍ନାନୈର୍ଗୁରୁଂ ଯଃ ପୋଷଯେତ୍ସୁତଃ
ଅଂଗ ମାସାଜ କଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଯେ ପୁଅ ଖାଇବା, ପିନ୍ଧିବା ଓ ସ୍ନାନ ଦେଇ ବଡ଼ମାନେ ପାଳନ କରେ—
ପୃଥ୍ଵୀଦାନସମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ପୁତ୍ରେ ହି ପ୍ରଜାଯତେ । ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯୀ ଗଂଗା ତଥା ମାତା ନ ସଂଶଯଃ
ସେ ପୁଅ ପୃଥିବୀ ଦାନର ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ପାଏ; ଗଙ୍ଗା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ମାଆ ମଧ୍ୟ ତେଣିଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ବହୁପୁଣ୍ଯମଯଃ ସିଂଧୁର୍ଯଥା ଲୋକେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ଅସ୍ମିଲ୍ଲୋଁକେ ପିତା ତଦ୍ଵତ୍ପୁରାଣକଵଯୋ ଵିଦୁଃ
ଯେପରି ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ଏହି ଲୋକରେ ବହୁ ପୁଣ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେପରି ପିତା ମଧ୍ୟ, ପୁରାତନ କବିମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଭ୍ରଂଶତେ କ୍ରୋଶତେ ଯସ୍ତୁ ପିତରଂ ମାତରଂ ପୁନଃ । ସ ପୁତ୍ରୋ ନରକଂ ଯାତି ରୌରଵାଖ୍ଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଯେ ଜଣେ ପୁଅ ପିତା ବା ମାଆଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ କିମ୍ବା ଚିତ୍କାର କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୌରବ ନାମକ ନରକକୁ ଯାଏ।"
ମାତରଂ ପିତରଂ ଵୃଦ୍ଧୌ ଗୃହସ୍ଥୋ ଯୋ ନ ପୋଷଯେତ୍ । ସ ପୁତ୍ରୋ ନରକଂ ଯାତି ଵେଦନାଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ପୁଅ ବୃଦ୍ଧ ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ପାଳନ କରେନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନରକକୁ ଯାଏ ଓ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
କୁତ୍ସତେ ପାପକର୍ତା ଯୋ ଗୁରୁଂ ପୁତ୍ରଃ ସୁଦୁର୍ମତିଃ । ନିଷ୍କୃତିର୍ନୈଵ ଦୃଷ୍ଟା ଵୈ ପୁରାଣୈଃ କଵିଭିଃ କଦା
ଯେ କୁମନୋଷ୍କି ପୁଅ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, ସେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ପୁରାତନ କବିମାନେ ଲେଖିଥିବା କୃତିରେ ଏହାର କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଏଵଂଜ୍ଞାତ୍ଵାହ୍ଯହଂଵିପ୍ରପୂଜଯାମିଦିନେଦିନେ । ମାତରଂ ପିତରଂ ନିତ୍ଯଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ନମିତକଂଧରଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ। ମୋ ମାଆ ବାପାଙ୍କୁ ସଦା ଭକ୍ତି ସହ କଣ୍ଠ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରେ।
କୃତ୍ଯାକୃତ୍ଯଂ ଵଦେଚ୍ଚୈଵ ସମାହୂଯ ଗୁରୁର୍ମମ । ତତ୍କରୋମ୍ଯଵିଚାରେଣ ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵସ୍ଯ ଚ ପିପ୍ପଲ
ମୋ ଗୁରୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଡାକି, କଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ଓ କଣ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ କହନ୍ତି, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଭାବିବା ଛାଡି ସେହି କଥା ମାନେ। ଓ ପିପ୍ପଳ।
ତେନ ମେ ପରମଂ ଜ୍ଞାନଂ ସଂଜାତଂ ଗତିଦାଯକମ୍ । ଏତଯୋଶ୍ଚ ପ୍ରସାଦେନ ସଂସାରେ ପରିଵର୍ତତେ
ଏହି ପ୍ରଭାବରେ ମୋ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି। ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଲୋକ ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚେ।