ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲାଂବୁଦାକାରୈର୍ମଦିରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । କଲଶୈଃ ଶୋଭମାନୈସ୍ତୈର୍ଋକ୍ଷୈର୍ଦ୍ଯୌରିଵ ଭୂତଲମ୍
ବର୍ଷାକାଳର ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କଳଶମାନେ ଭୂମିକୁ ଏମିତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଦଂଡଜାଲପତାକାଭିର୍ଋକ୍ଷଜାଲସମପ୍ରଭୈଃ । ତାଦୃଶୈଃ ସ୍ଫାଟିକାକାରୈଃ କାଂତିଶଂଖେଂଦୁସନ୍ନିଭୈଃ
ଲଠିର ପତାକାମାନେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚିତ୍ରାଭା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ଶଂଖମାନେ ସେଠି ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ହେମପ୍ରାସାଦସଂବାଧୈର୍ନାନାଧାତୁମଯୈସ୍ତତଃ । ଵିମାନୈରର୍ବୁଦସଂଖ୍ଯୈଃ ଶତକୋଟିସହସ୍ରକୈଃ
ତାପରେ ସେଠି ସୁନାର ମହଲ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ଅନେକ ଅନେକ ଅକାଶମାନ୍ଦିର ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୋଗଯୁତୈଶ୍ଚୈଵ ଶୋଭତେ ହରିପତ୍ତନମ୍ । ଯୈଃ ସମାରାଧିତୋ ଦେଵଃ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୁଖ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ନଗର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ତେଷୁ ନିଵସଂତି ଗୃହେଷୁ ଚ । ସର୍ଵପୁଣ୍ଯେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଭୋଗାଢ୍ଯେଷୁ ଚ ମାନଵାଃ
ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣୋ ନିର୍ଧୂତାଶେଷକଲ୍ମଷାଃ । ଏଵଂଵିଧୈର୍ଗୃହୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ଶୋଭିତଂ ଵିଷ୍ଣୁମଂଦିରମ୍
ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଏମିତି ପବିତ୍ର ଘରମାନେ ରହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନାନାଵୃକ୍ଷୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଵନୈଶ୍ଚଂଦନଶୋଭିତୈଃ । ସର୍ଵକାମଫଲୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵତ୍ର ସମଲଂକୃତମ୍
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଶୋଭିତ।
ଵାପୀକୁଂଡତଡାଗୈଶ୍ଚ ସାରସୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ହଂସକାରଂଡଵାକୀର୍ଣୈଃ କଲ୍ହାରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ପୋଖରୀ, କୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ଜଳାଶୟମାନେ ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଖିଳିଥିବା କମଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।
ଶତପତ୍ରୈର୍ମହାପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମୋତ୍ପଲଵିରାଜିତୈଃ । କନକୋତ୍ପଲଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜତେ
ଶତପତ୍ରୀ, ବଡ଼ ଲାଲ କମଳ ଓ ସୁନାର ରଙ୍ଗର କମଳ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଶୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛି।
ଵୈକୁଂଠଂ ସର୍ଵଶୋଭାଢ୍ଯଂ ଦେଵୋଦ୍ଯାନୈରଲଂକୃତମ୍ । ଦିଵ୍ଯଶୋଭାସମାକୀର୍ଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈରୁପଶୋଭିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ।
ଵୈକୁଂଠଂ ଦଦୃଶେ ରାଜା ମୋକ୍ଷସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍ । ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି।
ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଦାହଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଦଦୃଶେ ସର୍ଵକ୍ଲେଶଘ୍ନଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍
ସେ ସବୁ ପିଡା ରହିତ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିମାନୈରୁପଶୋଭଂତଂ ସର୍ଵାଭରଣଶାଲିନମ୍ । ପୀତଵାସଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଂକଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅକାଶମାନ୍ଦିରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଵୈନତେଯସମାରୂଢଂ ଶ୍ରିଯାଯୁକ୍ତଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵଲୋକାନାଂ ଯୋ ଗତିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ।
ପରମାନଂଦରୂପେଣ କୈଵଲ୍ଯେନ ଵିରାଜତେ । ସେଵ୍ଯମାନଂ ମହାଲୋକୈଃସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ହରିମ୍
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ରୂପେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ମହାଲୋକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଗଂଧର୍ଵଗଣସେଵିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ମହାତ୍ମାନଂ ଦୁଃଖକ୍ଲେଶାପହଂ ହରିମ୍
ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମା, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ।
ନାରାଯଣଂ ନନାମାଥ ସ୍ଵପତ୍ନ୍ଯା ସହ ଭୂପତିଃ । ପ୍ରଣେମୁର୍ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଵୈଷ୍ଣଵା ମଧୁସୂଦନମ୍
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାନୀ ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମନ କଲେ।
ଗତା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ସହ ରାଜ୍ଞା ମହାମତେ । ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ନେମୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମହାମତେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ରାଜା ସହ ଆସିଥିଲେ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି କମଳପଦକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରଣମଂତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ରାଜାନଂ ଦୀପ୍ତତେଜସମ୍ । ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତଵ ସୁଵ୍ରତ
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ରାଜା ଯେତେବେଳେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାକୁ ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି, ଓ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ।"
ଵରଂ ଵରଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ । ତତ୍ତେ ଦଦାମ୍ଯସଂଦେହଂ ମଦ୍ଭକ୍ତୋସି ମହାମତେ
"ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମ ମନରେ ଯେ କିଛି ଇଛା ଅଛି, ତାହା ମାଗ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।"
ରାଜୋଵାଚ ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵେଶ ତୁଷ୍ଟୋସି ମଧୁସୂଦନ । ଦାସତ୍ଵଂ ଦେହି ସତତମାତ୍ମନଶ୍ଚ ଜଗତ୍ପତେ
ରାଜା କହିଲେ, "ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ସଦା ସର୍ବଦା ଆପଣଙ୍କର ଦାସତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଜଗତ୍ପତି।"
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଏଵମସ୍ତୁ ମହାଭାଗ ମମ ଭକ୍ତୋ ନ ସଂଶଯଃ । ଲୋକେ ମମ ମହାରାଜ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମନଯା ସହ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, "ତେଣୁ ଏହିପରି ହେଉ। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଭକ୍ତ। ଏହି ଲୋକରେ, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବ।"
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାରାଜୋ ଯଯାତିଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ପ୍ରସାଧିତମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଯୟାତି, ସେ ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ନିଵସତ୍ଯେଷ ଭୂପାଲୋ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଭୂପତି ଏବେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକରେ ବସୁଛନ୍ତି।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଚରିତ୍ରଂ ପାପନାଶନମ୍ । ପୁତ୍ରାଣାଂ ତାରକଂ ଦିଵ୍ଯଂ ବହୁପୁଣ୍ଯପ୍ରଦାଯକମ୍
ସୁକର୍ମା କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ଓ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।"
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲୋକେ ଯଯାତିଚରିତଂ ଶ୍ରୁତମ୍ । ପୂରୁଣାପ୍ତଂ ମହଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଦୁର୍ଗତିଂ ଗତଵାଂସ୍ତୁରୁଃ
ଯୟାତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଶୁଣାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଲୋକରେ ଦେଖାଯାଏ; ପୁରୁ ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ତୁରୁ ଦୁର୍ଗତିକୁ ଗଲେ।
ପିତୃପ୍ରସାଦାତ୍କୋପାଚ୍ଚ ଯଥା ଜାତଂ ତଥା ପୁନଃ । ପୁତ୍ରାଣାଂ ତାରକଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ଧନଧାନ୍ଯଦମ୍
ପିତାଙ୍କର କୃପା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ପୁଣି ଘଟେ; ଏହି କଥା ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଧନଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଶାପଯୁକ୍ତାଵିମୌ ଚୋଭୌ ତୁରୁଶ୍ଚ ଯଦୁରେଵ ଚ । ପିତୃମାତୃସମଂ ନାସ୍ତି ଅଭୀଷ୍ଟଫଲଦାଯକମ୍
ତୁରୁ ଓ ଯଦୁ ଦୁଇଜଣ ଶାପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ; ପିତା ଓ ମାଆ ସମାନ କିଛି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସାଭିଲାଷେଣ ଭାଵେନ ପିତା ପୁତ୍ରଂ ସମାହ୍ଵଯେତ୍ । ମାତା ଚ ପୁତ୍ରପୁତ୍ରେତି ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ଶୃଣୁ
ଇଚ୍ଛା ସହିତ ପିତା ପୁଅକୁ ଡାକନ୍ତି, ମାଆ 'ପୁଅ, ପୁଅ' ବୋଲି କହନ୍ତି—ଏହାର ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଶୁଣ।
ସମାହୂତୋ ଯଥା ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଯାତି ମାତରଂ ପ୍ରତି । ଯୋ ଯାତି ହର୍ଷସଂଯୁକ୍ତୋ ଗଂଗାସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେପରି ପୁଅ ଡାକିଲେ ଖୁସି ହୋଇ ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।