ଦଦୃଶେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମନୌପମ୍ଯମନାମଯମ୍ । ଵିମାନୈଃ କାଂଚନୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵଶୋଭାସମାଵିଲୈଃ
ହେ ରାଜନ୍, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁଃଖ ନଥିବା, ସୁନାର ରଥ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା।
ହଂସକୁଂଦେଂଦୁଧଵଲୈର୍ଵିମାନୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ପ୍ରାସାଦୈଃ ଶତଭୌମୈଶ୍ଚ ମେରୁମଂଦରସଂନିଭୈଃ
ହଂସ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ରଥ, ଶତଶତ ପ୍ରାସାଦ ଯେଉଁମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶିଖରୈରୁଲ୍ଲିଖଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଵ୍ଯୋମହାଟକାନ୍ଵିତୈଃ । ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନୈଃ କଲଶୈଃ ଶୋଭତେ ସୁପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମହା ମଣିରେ ଭରିଥିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ତାରାଗଣୈର୍ଯଥାକାଶଂ ତେଜଃ ଶ୍ରିଯା ପ୍ରକାଶତେ । ପ୍ରଜ୍ଵଲତ୍ତେଜୋଜ୍ଵାଲାଭିର୍ଲୋଚନୈରିଵ ଲୋକତେ
ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ପରି ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା; ତେଜର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାନାରତ୍ନୈର୍ହରେର୍ଲୋକଃ ପ୍ରହସଦ୍ଦଶନୈରିଵ । ସମାହ୍ଵଯତି ତାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭାନ୍
ହରିଙ୍କ ଲୋକ ନାନା ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ହସୁଥିବା ଦାନ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲା।
ଧ୍ଵଜ ଵ୍ଯାଜେନ ରାଜେଂଦ୍ର ଚଲିତାଗ୍ରୈଃ ସୁପଲ୍ଲଵୈଃ । ଶ୍ଵସନାଂଦୋଲିତୈସ୍ତୈଶ୍ଚ ଧ୍ଵଜାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ମନୋହରୈଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଫଡ଼ିଥିବା ପତାକା ଓ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ର, ପବନରେ ଡୁଲୁଥିଲା, ମନୋହର ଧ୍ୱଜାଗ୍ର ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା।
ହେମଦଂଡୈଶ୍ଚ ଘଂଟାଭିଃ ସର୍ଵତ୍ରସମଲଂକୃତମ୍ । ସୂର୍ଯତେଜଃ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ଗୋପୁରାଟ୍ଟାଲକୈସ୍ତତଃ
ସବୁଠାରେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଦେଉଥିବା ଗୋପୁର ଓ ଅଟାଳିକା ଥିଲା।
ଗଵାକ୍ଷୈର୍ଜାଲମାଲୈଶ୍ଚ ଵାତାଯନମନୋହରୈଃ । ପ୍ରତୋଲୀନାଂ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ପ୍ରାକାରୈର୍ହେମରୂପକୈଃ
ଜାଲି ଜାଲି ଜନେଲା, ମାଳା ଲାଗିଥିବା ଶୃଙ୍ଖଳା, ମନୋହର ବାତାୟନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ଓ ସୁନାର ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତୋରଣୈଃ ସୁପତାକାଭିର୍ନାନାଶବ୍ଦୈଃ ସୁମଂଗଲୈଃ । କଲଶାଗ୍ରୈଶ୍ଚକ୍ରବିଂବୈ ରଵିବିଂବସମପ୍ରଭୈଃ
ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଲାଗିଥିବା ତୋରଣ, ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ, କଳଶ ଶିଖର ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ସୁଭୋଗୈଃ ଶତକକ୍ଷୈଶ୍ଚ ନିର୍ଜଲାଂବୁଦସନ୍ନିଭୈଃ । ଦଂଡଚ୍ଛତ୍ରସମାକୀର୍ଣୈଃ କଲଶୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଶତସ୍ତମ୍ଭ ମଣ୍ଡପ, ନିର୍ମଳ ଜଳ ମେଘ ପରି, ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲାଂବୁଦାକାରୈର୍ମଦିରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । କଲଶୈଃ ଶୋଭମାନୈସ୍ତୈର୍ଋକ୍ଷୈର୍ଦ୍ଯୌରିଵ ଭୂତଲମ୍
ବର୍ଷାକାଳର ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କଳଶମାନେ ଭୂମିକୁ ଏମିତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଦଂଡଜାଲପତାକାଭିର୍ଋକ୍ଷଜାଲସମପ୍ରଭୈଃ । ତାଦୃଶୈଃ ସ୍ଫାଟିକାକାରୈଃ କାଂତିଶଂଖେଂଦୁସନ୍ନିଭୈଃ
ଲଠିର ପତାକାମାନେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚିତ୍ରାଭା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ଶଂଖମାନେ ସେଠି ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ହେମପ୍ରାସାଦସଂବାଧୈର୍ନାନାଧାତୁମଯୈସ୍ତତଃ । ଵିମାନୈରର୍ବୁଦସଂଖ୍ଯୈଃ ଶତକୋଟିସହସ୍ରକୈଃ
ତାପରେ ସେଠି ସୁନାର ମହଲ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ଅନେକ ଅନେକ ଅକାଶମାନ୍ଦିର ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୋଗଯୁତୈଶ୍ଚୈଵ ଶୋଭତେ ହରିପତ୍ତନମ୍ । ଯୈଃ ସମାରାଧିତୋ ଦେଵଃ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୁଖ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ନଗର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ତେଷୁ ନିଵସଂତି ଗୃହେଷୁ ଚ । ସର୍ଵପୁଣ୍ଯେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଭୋଗାଢ୍ଯେଷୁ ଚ ମାନଵାଃ
ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣୋ ନିର୍ଧୂତାଶେଷକଲ୍ମଷାଃ । ଏଵଂଵିଧୈର୍ଗୃହୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ଶୋଭିତଂ ଵିଷ୍ଣୁମଂଦିରମ୍
ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଏମିତି ପବିତ୍ର ଘରମାନେ ରହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନାନାଵୃକ୍ଷୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଵନୈଶ୍ଚଂଦନଶୋଭିତୈଃ । ସର୍ଵକାମଫଲୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵତ୍ର ସମଲଂକୃତମ୍
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଶୋଭିତ।
ଵାପୀକୁଂଡତଡାଗୈଶ୍ଚ ସାରସୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ହଂସକାରଂଡଵାକୀର୍ଣୈଃ କଲ୍ହାରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ପୋଖରୀ, କୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ଜଳାଶୟମାନେ ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଖିଳିଥିବା କମଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।
ଶତପତ୍ରୈର୍ମହାପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମୋତ୍ପଲଵିରାଜିତୈଃ । କନକୋତ୍ପଲଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜତେ
ଶତପତ୍ରୀ, ବଡ଼ ଲାଲ କମଳ ଓ ସୁନାର ରଙ୍ଗର କମଳ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଶୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛି।
ଵୈକୁଂଠଂ ସର୍ଵଶୋଭାଢ୍ଯଂ ଦେଵୋଦ୍ଯାନୈରଲଂକୃତମ୍ । ଦିଵ୍ଯଶୋଭାସମାକୀର୍ଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈରୁପଶୋଭିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ।
ଵୈକୁଂଠଂ ଦଦୃଶେ ରାଜା ମୋକ୍ଷସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍ । ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଯୟାତି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୋକ୍ଷ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି।
ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵଦାହଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ଦଦୃଶେ ସର୍ଵକ୍ଲେଶଘ୍ନଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍
ସେ ସବୁ ପିଡା ରହିତ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିମାନୈରୁପଶୋଭଂତଂ ସର୍ଵାଭରଣଶାଲିନମ୍ । ପୀତଵାସଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଂକଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅକାଶମାନ୍ଦିରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଵୈନତେଯସମାରୂଢଂ ଶ୍ରିଯାଯୁକ୍ତଂ ପରାତ୍ପରମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵଲୋକାନାଂ ଯୋ ଗତିଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ରୀରେ ଭରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବଲୋକର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ।
ପରମାନଂଦରୂପେଣ କୈଵଲ୍ଯେନ ଵିରାଜତେ । ସେଵ୍ଯମାନଂ ମହାଲୋକୈଃସୁପୁଣ୍ଯୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ହରିମ୍
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ରୂପେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ମହାଲୋକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଗଂଧର୍ଵଗଣସେଵିତମ୍ । ଅପ୍ସରୋଭିର୍ମହାତ୍ମାନଂ ଦୁଃଖକ୍ଲେଶାପହଂ ହରିମ୍
ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମା, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲେଶ ଦୂର କରୁଥିବା ହରିଙ୍କୁ।
ନାରାଯଣଂ ନନାମାଥ ସ୍ଵପତ୍ନ୍ଯା ସହ ଭୂପତିଃ । ପ୍ରଣେମୁର୍ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଵୈଷ୍ଣଵା ମଧୁସୂଦନମ୍
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ରାନୀ ସହିତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମନ କଲେ।
ଗତା ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସର୍ଵେ ସହ ରାଜ୍ଞା ମହାମତେ । ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯଂ ତସ୍ଯ ନେମୁର୍ଭକ୍ତ୍ଯା ମହାମତେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ରାଜା ସହ ଆସିଥିଲେ, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି କମଳପଦକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରଣମଂତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ରାଜାନଂ ଦୀପ୍ତତେଜସମ୍ । ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତଵ ସୁଵ୍ରତ
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ରାଜା ଯେତେବେଳେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାକୁ ହୃଷୀକେଶ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ଖୁସି ହେଲି, ଓ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ।"
ଵରଂ ଵରଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ । ତତ୍ତେ ଦଦାମ୍ଯସଂଦେହଂ ମଦ୍ଭକ୍ତୋସି ମହାମତେ
"ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ତୁମ ମନରେ ଯେ କିଛି ଇଛା ଅଛି, ତାହା ମାଗ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।"