ତସ୍ମାଦତ୍ର ମହାରାଜ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ହି ତ୍ଵଯାନଘ । ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶିଵେନାପି ଯଯାତିର୍ହରିଵଲ୍ଲଭଃ
ତେଣୁ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ, ହେ ନିର୍ମଳ । ଏପରି ଶିବ କହିବା ପରେ, ଯୟାତି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, —
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଶଂକରଂ ନତକଂଧରଃ । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମହାଦେଵ ତ୍ଵଯୋକ୍ତମିହ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ — ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣ ଏଠାରେ କହିଛନ୍ତି ।
ଯୁଵଯୋରଂତରଂ ନାସ୍ତି ଏକା ମୂର୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧାଭଵତ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଗଂତୁମିଚ୍ଛାମି ପାଦୌ ତଵ ନମାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏକ ଆକୃତି ଦୁଇ ଭାଗରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଏ।
ଏଵମସ୍ତୁ ମହାରାଜ ଗଚ୍ଛ ଲୋକଂ ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ । ସମାଦିଷ୍ଟଃ ଶିଵେନାପି ପ୍ରତସ୍ଥେ ଵସୁଧାଧିପଃ
ଏହିପରି ହେଉ, ମହାରାଜ; ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଅ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଭୂମିର ରାଜା ଚାଲିଗଲେ।
ପୃଥ୍ଵୀଶସ୍ତୈର୍ମହାପୁଣ୍ଯୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭୈଃ । ନୃତ୍ଯମାନୈସ୍ତତସ୍ତୈସ୍ତୁ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭୂପତି ସେଠାରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଶଂଖଶବ୍ଦୈଃ ସୁପାପଘ୍ନୈଃ ସିଂହନାଦୈଃ ସୁପୁଷ୍କଲୈଃ । ଜଗାମ ନିଃସ୍ଵନୈ ରାଜା ପୂଜ୍ଯମାନଃ ସୁଚାରଣୈଃ
ଶଂଖଧ୍ୱନି, ଯାହା ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରେ, ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଯାହା ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ନିଜ ସମ୍ମାନିତ ସୁଚାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସୁସ୍ଵରୈର୍ଗୀଯମାନସ୍ତୁ ପାଠକୈଃ ଶାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୈଃ । ଗାଯଂତି ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଗଂଧର୍ଵା ଗୀତତତ୍ପରାଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ପାଠକମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଉଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମନ୍ଵିତୈଃ । ଅପ୍ସରୋଭିଃ ସୁରୂପାଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନଃ ସ ନାହୁଷିଃ
ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସେ ନାହୁଷବଂଶୀ ରାଜା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵୈଃ କିନ୍ନରୈଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚାରଣୈଃ ପୁଣ୍ଯମଂଗଲୈଃ । ସାଧ୍ଯୈର୍ଵିଦ୍ଯାଧରୈ ରାଜା ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵସୁଭିସ୍ତଥା
ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ସାଧ୍ୟ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମରୁତ, ଓ ବସୁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରୈଶ୍ଚାଦିତ୍ଯଵର୍ଗୈଶ୍ଚ ଲୋକପାଲୈର୍ଦିଗୀଶ୍ଵରୈଃ । ସ୍ତୂଯମାନୋ ମହାରାଜସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେନ ସମଂତତଃ
ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳ, ଲୋକପାଳ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ମହାରାଜ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରୁ ସମ୍ମାନ ପାଉଥିଲେ।
ଦଦୃଶେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମନୌପମ୍ଯମନାମଯମ୍ । ଵିମାନୈଃ କାଂଚନୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵଶୋଭାସମାଵିଲୈଃ
ହେ ରାଜନ୍, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁଃଖ ନଥିବା, ସୁନାର ରଥ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା।
ହଂସକୁଂଦେଂଦୁଧଵଲୈର୍ଵିମାନୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ପ୍ରାସାଦୈଃ ଶତଭୌମୈଶ୍ଚ ମେରୁମଂଦରସଂନିଭୈଃ
ହଂସ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ରଥ, ଶତଶତ ପ୍ରାସାଦ ଯେଉଁମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶିଖରୈରୁଲ୍ଲିଖଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଵ୍ଯୋମହାଟକାନ୍ଵିତୈଃ । ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନୈଃ କଲଶୈଃ ଶୋଭତେ ସୁପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମହା ମଣିରେ ଭରିଥିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ତାରାଗଣୈର୍ଯଥାକାଶଂ ତେଜଃ ଶ୍ରିଯା ପ୍ରକାଶତେ । ପ୍ରଜ୍ଵଲତ୍ତେଜୋଜ୍ଵାଲାଭିର୍ଲୋଚନୈରିଵ ଲୋକତେ
ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ପରି ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା; ତେଜର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାନାରତ୍ନୈର୍ହରେର୍ଲୋକଃ ପ୍ରହସଦ୍ଦଶନୈରିଵ । ସମାହ୍ଵଯତି ତାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭାନ୍
ହରିଙ୍କ ଲୋକ ନାନା ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ହସୁଥିବା ଦାନ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲା।
ଧ୍ଵଜ ଵ୍ଯାଜେନ ରାଜେଂଦ୍ର ଚଲିତାଗ୍ରୈଃ ସୁପଲ୍ଲଵୈଃ । ଶ୍ଵସନାଂଦୋଲିତୈସ୍ତୈଶ୍ଚ ଧ୍ଵଜାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ମନୋହରୈଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଫଡ଼ିଥିବା ପତାକା ଓ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ର, ପବନରେ ଡୁଲୁଥିଲା, ମନୋହର ଧ୍ୱଜାଗ୍ର ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା।
ହେମଦଂଡୈଶ୍ଚ ଘଂଟାଭିଃ ସର୍ଵତ୍ରସମଲଂକୃତମ୍ । ସୂର୍ଯତେଜଃ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ଗୋପୁରାଟ୍ଟାଲକୈସ୍ତତଃ
ସବୁଠାରେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଦେଉଥିବା ଗୋପୁର ଓ ଅଟାଳିକା ଥିଲା।
ଗଵାକ୍ଷୈର୍ଜାଲମାଲୈଶ୍ଚ ଵାତାଯନମନୋହରୈଃ । ପ୍ରତୋଲୀନାଂ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ପ୍ରାକାରୈର୍ହେମରୂପକୈଃ
ଜାଲି ଜାଲି ଜନେଲା, ମାଳା ଲାଗିଥିବା ଶୃଙ୍ଖଳା, ମନୋହର ବାତାୟନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ଓ ସୁନାର ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତୋରଣୈଃ ସୁପତାକାଭିର୍ନାନାଶବ୍ଦୈଃ ସୁମଂଗଲୈଃ । କଲଶାଗ୍ରୈଶ୍ଚକ୍ରବିଂବୈ ରଵିବିଂବସମପ୍ରଭୈଃ
ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଲାଗିଥିବା ତୋରଣ, ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ, କଳଶ ଶିଖର ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ସୁଭୋଗୈଃ ଶତକକ୍ଷୈଶ୍ଚ ନିର୍ଜଲାଂବୁଦସନ୍ନିଭୈଃ । ଦଂଡଚ୍ଛତ୍ରସମାକୀର୍ଣୈଃ କଲଶୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଶତସ୍ତମ୍ଭ ମଣ୍ଡପ, ନିର୍ମଳ ଜଳ ମେଘ ପରି, ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାଵୃଟ୍କାଲାଂବୁଦାକାରୈର୍ମଦିରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । କଲଶୈଃ ଶୋଭମାନୈସ୍ତୈର୍ଋକ୍ଷୈର୍ଦ୍ଯୌରିଵ ଭୂତଲମ୍
ବର୍ଷାକାଳର ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା କଳଶମାନେ ଭୂମିକୁ ଏମିତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଦଂଡଜାଲପତାକାଭିର୍ଋକ୍ଷଜାଲସମପ୍ରଭୈଃ । ତାଦୃଶୈଃ ସ୍ଫାଟିକାକାରୈଃ କାଂତିଶଂଖେଂଦୁସନ୍ନିଭୈଃ
ଲଠିର ପତାକାମାନେ ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚିତ୍ରାଭା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ଶଂଖମାନେ ସେଠି ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ହେମପ୍ରାସାଦସଂବାଧୈର୍ନାନାଧାତୁମଯୈସ୍ତତଃ । ଵିମାନୈରର୍ବୁଦସଂଖ୍ଯୈଃ ଶତକୋଟିସହସ୍ରକୈଃ
ତାପରେ ସେଠି ସୁନାର ମହଲ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ତିଆରି ଅନେକ ଅନେକ ଅକାଶମାନ୍ଦିର ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲା।
ସର୍ଵଭୋଗଯୁତୈଶ୍ଚୈଵ ଶୋଭତେ ହରିପତ୍ତନମ୍ । ଯୈଃ ସମାରାଧିତୋ ଦେଵଃ ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୁଖ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ନଗର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ତେଷୁ ନିଵସଂତି ଗୃହେଷୁ ଚ । ସର୍ଵପୁଣ୍ଯେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଭୋଗାଢ୍ଯେଷୁ ଚ ମାନଵାଃ
ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷମାନେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମାଣୋ ନିର୍ଧୂତାଶେଷକଲ୍ମଷାଃ । ଏଵଂଵିଧୈର୍ଗୃହୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ଶୋଭିତଂ ଵିଷ୍ଣୁମଂଦିରମ୍
ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ, ଏମିତି ପବିତ୍ର ଘରମାନେ ରହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନାନାଵୃକ୍ଷୈଃ ସମାକୀର୍ଣଂ ଵନୈଶ୍ଚଂଦନଶୋଭିତୈଃ । ସର୍ଵକାମଫଲୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵତ୍ର ସମଲଂକୃତମ୍
ସେଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଛି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଦ୍ୱାରା ସବୁଠାରେ ଶୋଭିତ।
ଵାପୀକୁଂଡତଡାଗୈଶ୍ଚ ସାରସୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ହଂସକାରଂଡଵାକୀର୍ଣୈଃ କଲ୍ହାରୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ପୋଖରୀ, କୁଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ଜଳାଶୟମାନେ ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଖିଳିଥିବା କମଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।
ଶତପତ୍ରୈର୍ମହାପଦ୍ମୈଃ ପଦ୍ମୋତ୍ପଲଵିରାଜିତୈଃ । କନକୋତ୍ପଲଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ସରୋଭିଶ୍ଚ ଵିରାଜତେ
ଶତପତ୍ରୀ, ବଡ଼ ଲାଲ କମଳ ଓ ସୁନାର ରଙ୍ଗର କମଳ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଜଳାଶୟମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛି।
ଵୈକୁଂଠଂ ସର୍ଵଶୋଭାଢ୍ଯଂ ଦେଵୋଦ୍ଯାନୈରଲଂକୃତମ୍ । ଦିଵ୍ଯଶୋଭାସମାକୀର୍ଣଂ ଵୈଷ୍ଣଵୈରୁପଶୋଭିତମ୍
ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା ବୈକୁଣ୍ଠ, ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ।