ତସ୍ଯୈଵାପି ନୃପେଂଦ୍ରସ୍ଯ ପୂଜଯଂତୋ ନୃପୋତ୍ତମ । ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାରାଜ ମମ ଗେହଂ ସମାଵିଶ
ସେମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ମହାରାଜ, ତୁମେ ସ୍ୱାଗତ, ମୋ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର ।
ଅତ୍ର ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍କାମାନ୍ମନୋଽନୁଗାନ୍ । ରାଜୋଵାଚ- ସହସ୍ରାକ୍ଷ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ତଵ ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଏଠାରେ ତୁମେ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର । ରାଜା କହିଲେ — ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ—
ନମସ୍କରୋମ୍ଯହଂ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ । ଦେଵୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯିବି । ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଗଲେ ।
ପଦ୍ମଯୋନିର୍ମହାତେଜାଃ ସାର୍ଧଂ ମୁନିଵରୈସ୍ତଦା । ଆତିଥ୍ଯଂ ଚ ଚକାରାସ୍ଯ ପାଦ୍ଯାର୍ଘାଦି ସୁଵିଷ୍ଟରୈଃ
ପଦ୍ମଯୋନି, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ।
ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ହି ପ୍ରଯାହି ତ୍ଵଂ ସ୍ଵକର୍ମଣା । ଏଵମାଭାଷିତେ ଧାତ୍ରା ଜଗାମ ଶିଵମଂଦିରମ୍
ସେ କହିଲେ — ତୁମେ ନିଜ କର୍ମରେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଅ । ଧାତା ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ ।
ଚକ୍ରେ ଆତିଥ୍ଯପୂଜାଂ ଚ ଉମଯା ସହ ଶଂକରଃ । ତସ୍ଯୈ ଵାପି ନୃପେଂଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜାନମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଶିବ ଉମା ସହିତ ଆତିଥ୍ୟ ଓ ପୂଜା କଲେ । ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ —
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତୋସି ରାଜେଂଦ୍ର ମମାପି ସୁପ୍ରିଯୋ ଭଵାନ୍ । ତତୋ ଯଯାତେ ରାଜେଂଦ୍ର ଵସ ତ୍ଵଂ ମମ ମଂଦିରମ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତ, ତୁମେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ପ୍ରିୟ । ତେଣୁ ରାଜା ଯୟାତି, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ରୁହ ।
ସର୍ଵାନ୍ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦୁଃଖପ୍ରାପ୍ଯାନ୍ହି ମାନୁଷୈଃ । ଅଂତରଂ ନାସ୍ତି ରାଜେଂଦ୍ର ମମ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର । ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ।
ଯୋସୌ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପେଣ ସ ଵୈ ରୁଦ୍ରୋ ନ ସଂଶଯଃ । ଯୋ ରୁଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯତେ ରାଜନ୍ସ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ନିଶ୍ଚିତ ରୁଦ୍ର । ଏବଂ ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ।
ଉଭଯୋରଂତରଂ ନାସ୍ତି ତସ୍ମାଚ୍ଚୈଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତସ୍ଯପୁଣ୍ଯସ୍ଯସ୍ଥାନମେଵଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ କହୁଛି — ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ଶୁଭ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ଏହି ନିବାସ ଦେଉଛି ।
ତସ୍ମାଦତ୍ର ମହାରାଜ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ହି ତ୍ଵଯାନଘ । ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶିଵେନାପି ଯଯାତିର୍ହରିଵଲ୍ଲଭଃ
ତେଣୁ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉଚିତ, ହେ ନିର୍ମଳ । ଏପରି ଶିବ କହିବା ପରେ, ଯୟାତି, ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, —
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵେଶଂ ଶଂକରଂ ନତକଂଧରଃ । ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ମହାଦେଵ ତ୍ଵଯୋକ୍ତମିହ ସାଂପ୍ରତମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେବେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ — ହେ ମହାଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣ ଏଠାରେ କହିଛନ୍ତି ।
ଯୁଵଯୋରଂତରଂ ନାସ୍ତି ଏକା ମୂର୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧାଭଵତ୍ । ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଗଂତୁମିଚ୍ଛାମି ପାଦୌ ତଵ ନମାମ୍ଯହମ୍
ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏକ ଆକୃତି ଦୁଇ ଭାଗରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ; ମୁଁ ତୁମ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଏ।
ଏଵମସ୍ତୁ ମହାରାଜ ଗଚ୍ଛ ଲୋକଂ ତୁ ଵୈଷ୍ଣଵମ୍ । ସମାଦିଷ୍ଟଃ ଶିଵେନାପି ପ୍ରତସ୍ଥେ ଵସୁଧାଧିପଃ
ଏହିପରି ହେଉ, ମହାରାଜ; ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଅ। ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଭୂମିର ରାଜା ଚାଲିଗଲେ।
ପୃଥ୍ଵୀଶସ୍ତୈର୍ମହାପୁଣ୍ଯୈର୍ଵୈଷ୍ଣଵୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭୈଃ । ନୃତ୍ଯମାନୈସ୍ତତସ୍ତୈସ୍ତୁ ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ମହାପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭୂପତି ସେଠାରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଶଂଖଶବ୍ଦୈଃ ସୁପାପଘ୍ନୈଃ ସିଂହନାଦୈଃ ସୁପୁଷ୍କଲୈଃ । ଜଗାମ ନିଃସ୍ଵନୈ ରାଜା ପୂଜ୍ଯମାନଃ ସୁଚାରଣୈଃ
ଶଂଖଧ୍ୱନି, ଯାହା ଅଶୁଭକୁ ଦୂର କରେ, ଓ ସିଂହ ଦହାଡ଼, ଯାହା ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ନିଜ ସମ୍ମାନିତ ସୁଚାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ସୁସ୍ଵରୈର୍ଗୀଯମାନସ୍ତୁ ପାଠକୈଃ ଶାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦୈଃ । ଗାଯଂତି ପୁରତସ୍ତସ୍ଯ ଗଂଧର୍ଵା ଗୀତତତ୍ପରାଃ
ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ପାଠକମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଉଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମନ୍ଵିତୈଃ । ଅପ୍ସରୋଭିଃ ସୁରୂପାଭିଃ ସେଵ୍ଯମାନଃ ସ ନାହୁଷିଃ
ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଅପ୍ସରାମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସେ ନାହୁଷବଂଶୀ ରାଜା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ।
ଗଂଧର୍ଵୈଃ କିନ୍ନରୈଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚାରଣୈଃ ପୁଣ୍ଯମଂଗଲୈଃ । ସାଧ୍ଯୈର୍ଵିଦ୍ଯାଧରୈ ରାଜା ମରୁଦ୍ଭିର୍ଵସୁଭିସ୍ତଥା
ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ସାଧ୍ୟ, ବିଦ୍ୟାଧର, ମରୁତ, ଓ ବସୁମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ରୁଦ୍ରୈଶ୍ଚାଦିତ୍ଯଵର୍ଗୈଶ୍ଚ ଲୋକପାଲୈର୍ଦିଗୀଶ୍ଵରୈଃ । ସ୍ତୂଯମାନୋ ମହାରାଜସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେନ ସମଂତତଃ
ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳ, ଲୋକପାଳ ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ମହାରାଜ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରୁ ସମ୍ମାନ ପାଉଥିଲେ।
ଦଦୃଶେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମନୌପମ୍ଯମନାମଯମ୍ । ଵିମାନୈଃ କାଂଚନୈ ରାଜନ୍ସର୍ଵଶୋଭାସମାଵିଲୈଃ
ହେ ରାଜନ୍, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁଃଖ ନଥିବା, ସୁନାର ରଥ ଓ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା।
ହଂସକୁଂଦେଂଦୁଧଵଲୈର୍ଵିମାନୈରୁପଶୋଭିତୈଃ । ପ୍ରାସାଦୈଃ ଶତଭୌମୈଶ୍ଚ ମେରୁମଂଦରସଂନିଭୈଃ
ହଂସ, କୁନ୍ଦ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ରଥ, ଶତଶତ ପ୍ରାସାଦ ଯେଉଁମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶିଖରୈରୁଲ୍ଲିଖଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଵ୍ଯୋମହାଟକାନ୍ଵିତୈଃ । ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନୈଃ କଲଶୈଃ ଶୋଭତେ ସୁପୁରୋତ୍ତମମ୍
ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମହା ମଣିରେ ଭରିଥିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତୀ କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।
ତାରାଗଣୈର୍ଯଥାକାଶଂ ତେଜଃ ଶ୍ରିଯା ପ୍ରକାଶତେ । ପ୍ରଜ୍ଵଲତ୍ତେଜୋଜ୍ଵାଲାଭିର୍ଲୋଚନୈରିଵ ଲୋକତେ
ତାରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ପରି ଜ୍ୟୋତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲା; ତେଜର ଝରଣା ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଦେଖିଲେ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନାନାରତ୍ନୈର୍ହରେର୍ଲୋକଃ ପ୍ରହସଦ୍ଦଶନୈରିଵ । ସମାହ୍ଵଯତି ତାନ୍ପୁଣ୍ଯାନ୍ଵୈଷ୍ଣଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭାନ୍
ହରିଙ୍କ ଲୋକ ନାନା ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ହସୁଥିବା ଦାନ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନେକୁ ଡାକୁଥିଲା।
ଧ୍ଵଜ ଵ୍ଯାଜେନ ରାଜେଂଦ୍ର ଚଲିତାଗ୍ରୈଃ ସୁପଲ୍ଲଵୈଃ । ଶ୍ଵସନାଂଦୋଲିତୈସ୍ତୈଶ୍ଚ ଧ୍ଵଜାଗ୍ରୈଶ୍ଚ ମନୋହରୈଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଫଡ଼ିଥିବା ପତାକା ଓ ସୁନ୍ଦର ପତ୍ର, ପବନରେ ଡୁଲୁଥିଲା, ମନୋହର ଧ୍ୱଜାଗ୍ର ଦେଖିଲେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା।
ହେମଦଂଡୈଶ୍ଚ ଘଂଟାଭିଃ ସର୍ଵତ୍ରସମଲଂକୃତମ୍ । ସୂର୍ଯତେଜଃ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ଗୋପୁରାଟ୍ଟାଲକୈସ୍ତତଃ
ସବୁଠାରେ ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଓ ଘଣ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ଦେଉଥିବା ଗୋପୁର ଓ ଅଟାଳିକା ଥିଲା।
ଗଵାକ୍ଷୈର୍ଜାଲମାଲୈଶ୍ଚ ଵାତାଯନମନୋହରୈଃ । ପ୍ରତୋଲୀନାଂ ପ୍ରକାଶୈଶ୍ଚ ପ୍ରାକାରୈର୍ହେମରୂପକୈଃ
ଜାଲି ଜାଲି ଜନେଲା, ମାଳା ଲାଗିଥିବା ଶୃଙ୍ଖଳା, ମନୋହର ବାତାୟନ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ଓ ସୁନାର ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତୋରଣୈଃ ସୁପତାକାଭିର୍ନାନାଶବ୍ଦୈଃ ସୁମଂଗଲୈଃ । କଲଶାଗ୍ରୈଶ୍ଚକ୍ରବିଂବୈ ରଵିବିଂବସମପ୍ରଭୈଃ
ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଲାଗିଥିବା ତୋରଣ, ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ, କଳଶ ଶିଖର ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ସୁଭୋଗୈଃ ଶତକକ୍ଷୈଶ୍ଚ ନିର୍ଜଲାଂବୁଦସନ୍ନିଭୈଃ । ଦଂଡଚ୍ଛତ୍ରସମାକୀର୍ଣୈଃ କଲଶୈରୁପଶୋଭିତୈଃ
ସୁନ୍ଦର ଶତସ୍ତମ୍ଭ ମଣ୍ଡପ, ନିର୍ମଳ ଜଳ ମେଘ ପରି, ଦଣ୍ଡ ଓ ଛତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।