ତଂ ଧର୍ମଂ ଦୃଷ୍ଟଵଂତଃ ସ୍ମ ଭଵଂତଂ କାମରୂପିଣମ୍ । ଭଵଂତଂ କାମକର୍ତାରମୀଦୃଶଂ ସତ୍ଯଵାଦିନମ୍
ଏହି ଧର୍ମକୁ ଦେଖି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ କାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସତ୍ୟ କହନ୍ତି।
କର୍ମଣା ତ୍ରିଵିଧେନାପି ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ । ଯତ୍ର ତ୍ଵଂ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛାମଃ ସୁସୁଖଂ ପୁଣ୍ଯମେଵ ଚ
ତିନି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ିପାରିବୁ ନାହିଁ; ଆପଣ ଯେଉଁଠିକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଆମେ ସେଉଁଠିକୁ ଯାଉ, ସୁଖ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି।
ନରକେପି ଭଵାନ୍ଯତ୍ର ଵଯଂ ତତ୍ର ନ ସଂଶଯଃ । କିଂ ଦାରୈର୍ଧନଭୋଗୈଶ୍ଚ କିଂ ଜୀଵୈର୍ଜୀଵିତେନ ଚ
ଆପଣ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ଥାଇଥିଲେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଥିବାକୁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଜୀବନ, ଝିଅ, ଧନ ଓ ଭୋଗ କ’ଣ କାମରେ ଆସିବ?
ତ୍ଵାଂ ଵିନାସୁମହାରାଜ ତେନ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର କାରଣମ୍ । ତ୍ଵଯୈଵ ସହ ରାଜେଂଦ୍ର ଵଯଂ ଯାସ୍ଯାମ ନାନ୍ଯଥା
ଆପଣ ବିନା, ହେ ମହାରାଜା, ଏହି ସବୁର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ଆମେ କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଯିବୁ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତାସାଂ ପ୍ରଜାନାଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ହର୍ଷେଣ ମହତାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଜାଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପୃଥିବୀର ରାଜା ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଆଗଚ୍ଛଂତୁ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସର୍ଵେ ଲୋକାଃ ସୁପୁଣ୍ଯକାଃ । ନୃପୋ ରଥଂ ସମାରୁହ୍ଯ ତଯା ଵୈ କାମକନ୍ଯଯା
ମୋ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଆସନ୍ତୁ; ରାଜା ସେଇ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କନ୍ୟା ସହ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ରଥେନ ହଂସଵର୍ଣେନ ଚଂଦ୍ରବିଂବାନୁକାରିଣା । ଚାମରୈର୍ଵ୍ଯଜନୈଶ୍ଚାପି ଵୀଜ୍ଯମାନୋ ଗତଵ୍ଯଥଃ
ହଂସ ରଙ୍ଗର, ଚାନ୍ଦ୍ରବଦଳ ସଦୃଶ ରଥରେ, ଚାମର ଓ ପଙ୍ଖାରେ ବିଲୋଇତ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
କେତୁନା ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ଶୁଭ୍ରେଣାପି ମହୀଯସା । ଶୋଭମାନୋ ଯଥା ଦେଵୋ ଦେଵରାଜଃ ପୁରଂଦରଃ
ସେ ଶୁଭ୍ର ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନସ୍ତୁ ବଂଦିଭିଶ୍ଚାରଣୈସ୍ତଥା । ପ୍ରଜାଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ଋଷିମାନେ, ବଂଦୀ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ; ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେ ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି।
ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାସ୍ତତୋ ଯାନୈଃ ସମାଯାତା ନରେଶ୍ଵରମ୍ । ଗଜୈରଶ୍ଵୈ ରଥୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈଃ ପ୍ରସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ଦିଵଂ ପ୍ରତି
ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାନରେ ବସି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ପୃଥଗ୍ଜନାଃ । ସର୍ଵେ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵା ଲୋକା ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ; ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ।
ତେଷାଂ ତୁ କେତଵଃ ଶୁକ୍ଲା ହେମଦଂଡୈରଲଂକୃତାଃ । ଶଂଖଚକ୍ରାଂକିତାଃ ସର୍ଵେ ସଦଂଡାଃ ସପତାକିନଃ
ସେମାନଙ୍କର ପତାକା ସବୁ ଧଳା, ସୁନାର ଦଣ୍ଡରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତେ ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନିତ, ଦଣ୍ଡ ଓ ପତାକା ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରଜାଵୃଂଦେଷୁ ଭାସଂତେ ପତାକା ମାରୁତେରିତାଃ । ଦିଵ୍ଯମାଲାଧରାସ୍ସର୍ଵେ ଶୋଭିତାସ୍ତୁଲସୀଦଲୈଃ
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ପତାକାଗୁଡ଼ିକ ବାତାସରେ ଡାହା ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତୁଳସୀ ଦଳରେ ଶୋଭିତ।
ଦିଵ୍ଯଚଂଦନଦିଗ୍ଧାଂଗା ଦିଵ୍ଯଗଂଧାନୁଲେପନାଃ । ଦିଵ୍ଯଵସ୍ତ୍ରକୃତା ଶୋଭା ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପା, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଗହନାରେ ଶୋଭିତ।
ସର୍ଵେ ଲୋକାଃ ସୁରୂପାସ୍ତେ ରାଜାନମୁପଜଗ୍ମିରେ । ପ୍ରଜାଶତସହସ୍ରାଣି ଲକ୍ଷକୋଟିଶତାନି ଚ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ । ଶତଶତ ପ୍ରଜା, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ଏବଂ ଶତକୋଟି ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଥିଲେ ।
ଅର୍ଵଖର୍ଵସହସ୍ରାଣି ତେ ଜନାଃ ପ୍ରତିଜଗ୍ମିରେ । ତେ ତୁ ରାଜ୍ଞା ସମଂ ସର୍ଵେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ପୁଣ୍ଯକାରିଣଃ
ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଯାଉଥିଲେ ।
ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଃ ସର୍ଵେ ଜପଦାନପରାଯଣାଃ । ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଏଵଂ ତେ ପ୍ରସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ହର୍ଷେଣ ମହତାନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ, ଜପ ଓ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ । ସେମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ ।
ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ ମହାରାଜ ସ୍ଵରାଜ୍ଯେ ପରିଷିଚ୍ଯ ତମ୍ । ଐଂଦ୍ରଂ ଲୋକଂ ଜଗାମାଥ ଯଯାତିଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ମହାରାଜା, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ୱରାଜ୍ୟରେ ବସାଇ, ପୃଥିବୀର ରାଜା ଯୟାତି ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଲୋକକୁ ଗଲେ ।
ତେଜସା ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯେନ ଧର୍ମେଣ ତପସା ତଦା । ତେ ଜନାଃ ପ୍ରସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵେ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଲୋକମୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କର ତପ, ଧର୍ମ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତେଜରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗଂଧର୍ଵାଃ କିନ୍ନରାଶ୍ଚାରଣାସ୍ତଥା । ସହିତା ଦେଵରାଜେନ ଆଗତାଃ ସଂମୁଖଂ ତଦା
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ଦେବରାଜ ସହିତ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ ।
ତସ୍ଯୈଵାପି ନୃପେଂଦ୍ରସ୍ଯ ପୂଜଯଂତୋ ନୃପୋତ୍ତମ । ଇଂଦ୍ର ଉଵାଚ- ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାରାଜ ମମ ଗେହଂ ସମାଵିଶ
ସେମାନେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ — ମହାରାଜ, ତୁମେ ସ୍ୱାଗତ, ମୋ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର ।
ଅତ୍ର ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯାନ୍କାମାନ୍ମନୋଽନୁଗାନ୍ । ରାଜୋଵାଚ- ସହସ୍ରାକ୍ଷ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ତଵ ପାଦାଂବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଏଠାରେ ତୁମେ ମନର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର । ରାଜା କହିଲେ — ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମର ଦୁଇଟି ପଦପଦ୍ମ—
ନମସ୍କରୋମ୍ଯହଂ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ । ଦେଵୈଃ ସଂସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଜଗାମ ହ
ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ହେ ଦେବ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯିବି । ଦେବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଗଲେ ।
ପଦ୍ମଯୋନିର୍ମହାତେଜାଃ ସାର୍ଧଂ ମୁନିଵରୈସ୍ତଦା । ଆତିଥ୍ଯଂ ଚ ଚକାରାସ୍ଯ ପାଦ୍ଯାର୍ଘାଦି ସୁଵିଷ୍ଟରୈଃ
ପଦ୍ମଯୋନି, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ।
ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ହି ପ୍ରଯାହି ତ୍ଵଂ ସ୍ଵକର୍ମଣା । ଏଵମାଭାଷିତେ ଧାତ୍ରା ଜଗାମ ଶିଵମଂଦିରମ୍
ସେ କହିଲେ — ତୁମେ ନିଜ କର୍ମରେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଅ । ଧାତା ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ସେ ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ ।
ଚକ୍ରେ ଆତିଥ୍ଯପୂଜାଂ ଚ ଉମଯା ସହ ଶଂକରଃ । ତସ୍ଯୈ ଵାପି ନୃପେଂଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜାନମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଶିବ ଉମା ସହିତ ଆତିଥ୍ୟ ଓ ପୂଜା କଲେ । ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ —
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତୋସି ରାଜେଂଦ୍ର ମମାପି ସୁପ୍ରିଯୋ ଭଵାନ୍ । ତତୋ ଯଯାତେ ରାଜେଂଦ୍ର ଵସ ତ୍ଵଂ ମମ ମଂଦିରମ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତ, ତୁମେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ପ୍ରିୟ । ତେଣୁ ରାଜା ଯୟାତି, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ରୁହ ।
ସର୍ଵାନ୍ଭୋଗାନ୍ପ୍ରଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦୁଃଖପ୍ରାପ୍ଯାନ୍ହି ମାନୁଷୈଃ । ଅଂତରଂ ନାସ୍ତି ରାଜେଂଦ୍ର ମମ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ସୁଖ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର । ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ ନାହିଁ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ ।
ଯୋସୌ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ଵରୂପେଣ ସ ଵୈ ରୁଦ୍ରୋ ନ ସଂଶଯଃ । ଯୋ ରୁଦ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯତେ ରାଜନ୍ସ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଇ ନିଶ୍ଚିତ ରୁଦ୍ର । ଏବଂ ରୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ।
ଉଭଯୋରଂତରଂ ନାସ୍ତି ତସ୍ମାଚ୍ଚୈଵ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତସ୍ଯପୁଣ୍ଯସ୍ଯସ୍ଥାନମେଵଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ କହୁଛି — ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ଶୁଭ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ଏହି ନିବାସ ଦେଉଛି ।