ତସ୍ଯ ଚାରଯତଃସୋଽଶ୍ଵଃ ସମୁଦ୍ରେ ପୂର୍ଵଦକ୍ଷିଣେ । ଵେଲା ସମୀପେଽପହୃତୋ ଭୂମିଂ ଚୈଵ ପ୍ରଵେଶିତଃ
ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ପୂର୍ବ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ନିକଟରୁ ନେଇଯାଇ, ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲା।
ସ ତଂ ଦେଶଂ ତଦା ପୁତ୍ରୈଃ ଖାନଯାମାସ ସର୍ଵତଃ । ନାଶ୍ଵଂ ପ୍ରାପୁସ୍ତଦାତେଵୈ ଖନ୍ଯମାନେ ମହାର୍ଣଵେ
ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ; କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଖୋଦିଲେ ମଧ୍ୟ ଘୋଡ଼ାକୁ ମିଳିଲେନି।
ତତ୍ରୈକମାଦିପୁରୁଷଂ ଦଦୃଶୁସ୍ତେ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ । ତମାଦିପୁରୁଷଂ ଦେଵଂ କପିଲଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ତ୍ୱରାରେ, ସେମାନେ ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଜଗତର ନାଥ କପିଳ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନ ଵହ୍ନିନା ପ୍ରତିବୁଧ୍ଯତଃ । ଦଗ୍ଧାଃ ଷଷ୍ଟି ସହସ୍ରାଣି ଚତ୍ଵାରସ୍ତେଽଵଶେଷିତାଃ
ସେ ଜାଗିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ସାଠି ହଜାର ଲୋକ ଦହିଗଲେ, କେବଳ ଚାରିଜଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ।
ହୃଷୀକେତୁଃ ସୁକେତୁଶ୍ଚ ତଥା ଧର୍ମରଥୋପରଃ । ଶୂରଃ ପଂଚଜନଶ୍ଚୈଵ ତସ୍ଯ ଵଂଶକରା ଦ୍ଵିଜ
ହୃଷୀକେତୁ, ସୁକେତୁ, ଧର୍ମରଥୋପର, ଶୂର ଓ ପଞ୍ଚଜନ—ଏହିମାନେ, ଦ୍ୱିଜ, ତାଙ୍କ ବଂଶର ଉତ୍ପାଦକ ହେଲେ।
ପ୍ରାଦାଚ୍ଚ ତସ୍ମୈ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ପଂଚଵରାନ୍ସ୍ଵଯମ୍ । ଵଂଶଂ ମୋକ୍ଷଂ ସୁକୀର୍ତିଞ୍ଚ ସମୁଦ୍ରଂ ତନଯଂ ଵିଭୁଃ
ଭଗବାନ୍ ହରି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଵର ଦେଲେ—ବଂଶ, ମୋକ୍ଷ, ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତି, ସମୁଦ୍ର ଓ ପୁଅ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ସାଗରତ୍ଵଂ ଚ ଲେଭେଥ କର୍ମଣା ତେନ ତସ୍ଯ ଵୈ । ତମାଶ୍ଵମେଧିକଂ ସୋଽଶ୍ଵଂ ସମୁଦ୍ରାଦୁପଲବ୍ଧଵାନ୍ । ଆଜହାରାଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତଂ ସ ଚ ମହାଯଶାଃ
ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ହେବାର ଗୌରବ ପାଇଲେ; ଅଶ୍ୱମେଧ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ରରୁ ଘୋଡ଼ା ଫେରାଇଲେ, ଏବଂ ସେ ମହାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକଶତ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ-। ଗାଂଗଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଥୋକ୍ତଂ ମୁନିସତ୍ତମ । ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵଣମାତ୍ରେଣ ଅଘଂ ନଶ୍ଯତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମକୁ ଗଙ୍ଗାର ମହିମା କହିବି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ର ତକ୍ଷଣାତ୍ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଗଂଗାଗଂଗେତି ଯୋବ୍ରୂଯାଦ୍ଯୋଜନାନାଂ ଶତୈରପି । ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରରୁ 'ଗଙ୍ଗା, ଗଙ୍ଗା' ବୋଲି କହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ଯାଏ।
ଚରଣାବ୍ଜସମୁଦ୍ଭୂତା ଗଂଗା ନାମେତି ଵିଶ୍ରୁତା । ପାପାନାଂ ସ୍ଥୂଲରାଶୀନାଂ ନାଶିନୀ ଚେତି ନାରଦ
ଫୁଲର ପାଦପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଗଙ୍ଗା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସେ ଭାରି ପାପର ଢେରକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ନାରଦ।
ନର୍ମଦା ସରଯୂଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଵେତ୍ରଵତୀ ନଦୀ । ତାପୀ ପଯୋଷ୍ଣୀ ଚଂଦ୍ରା ଚ ଵିପାଶା କର୍ମନାଶିନୀମ୍
ନର୍ମଦା, ସରୟୂ, ଏବଂ ବେତ୍ରବତୀ ନଦୀ, ତାପୀ, ପୟୋଷ୍ଣୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଓ ବିପାଶା—ଏମାନେ କର୍ମ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।
ପୁଷ୍ଯା ପୂର୍ଣା ତଥା ଦୀପା ଵିଦୀପା ସୂର୍ଯତେଜସା । ସହସ୍ରଵୃଷଦାନାତ୍ତୁ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପୁଷ୍ୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣା, ଦୀପା ଓ ବିଦୀପା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ—ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ,
ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଗଂଗାଦର୍ଶନତଃ କ୍ଷଣାତ୍ । ଇଯଂ ଗଂଗା ମହାପୁଣ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନାନାଂ ଵିଶେଷତଃ
ସେଇ ଫଳ କେବଳ ଗଙ୍ଗା ଦର୍ଶନ କଲେ ମାତ୍ର ମିଳିଯାଏ; ଏହି ଗଙ୍ଗା ବିଶେଷ ମହାପୁଣ୍ୟମୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିଶୟ।
ତେଷାଂ ନିରଯଯୁକ୍ତାନାଂ ଗଂଗା ପାପପ୍ରହାରିଣୀ । ଚଂଦ୍ର ସୂର୍ଯୋପରାଗେ ଚ ଯତ୍ଫଲଂ ଵିଦ୍ଯତେଽନଘ
ଯେଉଁମାନେ ନରକରେ ବନ୍ଧିତ, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଗଙ୍ଗା ଦୂର କରେ; ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ନିର୍ମଳ,
ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଗଂଗାଦର୍ଶନମାତ୍ରତଃ । ଯଥା ସୂର୍ଯୋଦଯେ ତାତ ତମୋ ଗଚ୍ଛତି ଦୂରତଃ
ସେଇ ଫଳ କେବଳ ଗଙ୍ଗା ଦର୍ଶନ କଲେ ମିଳିଯାଏ; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂରେ ଯାଏ,
ତଥା ଗଂଗାପ୍ରଭାଵେନ ଵିଲଯଂ ଯାତି ପାତକମ୍ । ମାନ୍ଯେଯଂ ସର୍ଵଦା ଲୋକେ ପଵିତ୍ରା ପାପନାଶିନୀ
ସେପରି ଗଙ୍ଗାର ପ୍ରଭାବରେ ପାପ ଗଳିଯାଏ; ସେ ସଦା ସମ୍ମାନିତ, ପବିତ୍ର ଓ ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ।
କଲ୍ଯାଣରୂପା ସତତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ନିର୍ମିତା ପୁରା । ଦିଵ୍ଯରୂପା ତୁ ଜନନୀ ଦୀନାନାଂ ପାଵନୀ ସ୍ମୃତା
ସଦା ଶୁଭ ରୂପରେ, ବହୁତ ପୂର୍ବରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲେ। ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦିବ୍ୟ ମାଆ ଭାବେ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଦେଵାନାଂ ଚ ଯଥା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ଗଂଗୋତ୍ତମା ନଦୀ । ଯେ କୁର୍ଵଂତି ନରାଃ ସ୍ନାନଂ ମାଘମାସେ ନିରଂତରମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଙ୍ଗା ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେମାନେ ମାଘ ମାସରେ ନିରନ୍ତର ସ୍ନାନ କରନ୍ତି—
ନ ତେଷାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଦୁଃଖଂ କଲ୍ପାନାଂ ଚ ଶତତ୍ରଯମ୍ । ଯତ୍ର ଗଂଗା ଚ ଯମୁନା ଯତ୍ର ଚୈଵ ସରସ୍ଵତୀ । ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଚ ପୀତ୍ଵା ଚ ମୁକ୍ତିଭାଗୀ ନ ସଂଶଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଶ ଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଯେଠାରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମିଳିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ପାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ-। ତ୍ଵଦ୍ଵାର୍ତାଂ ପ୍ରିଯତୋ ବ୍ରଵୀମି ଯଦହଂ ସା ସ୍ତୁସ୍ତୁତିସ୍ତେ ପ୍ରଭୋ ଯଦ୍ଭୁଂଜେ ତଵ ତନ୍ନିଵେଦନମଥୋ ଯଦ୍ଯାମି ସା ପ୍ରେଷ୍ଯତା । ଯଚ୍ଛାଂତଃ ସ୍ଵପିମି ତ୍ଵଦଂଘ୍ରିଯୁଗଲେ ଦଂଡପ୍ରଣାମୋଽସ୍ତୁ ନଃ। ସ୍ଵାମିନ୍ଯଚ୍ଚ କରୋମି ତେନ ସ ଭଵାନ୍ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀଯତାମ୍
ମହାଦେବ କହିଲେ— ମୁଁ ତୁମ ଗୁଣଗାନ ସ୍ନେହରେ କହୁଛି; ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ସେହି ତୁମର ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି। ମୁଁ ଯାହା ଖାଏ, ସେ ତୁମର ଅର୍ପଣ। ଯେଉଁଠାରେ ଯାଏ, ସେ ତୁମ ଆଦେଶରେ। ମୁଁ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଏ, ତୁମର ଚରଣ ଦୁଇଟିକୁ ନମସ୍କାର ହେଉ। ମୁଁ ଯାହା କରେ, ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉ।
ଦୃଷ୍ଟେନ ଵଂଦିତେନାପି ସ୍ପୃଷ୍ଟେନ ଚ ଧୃତେନ କେ
ଦେଖିବା, ନମସ୍କାର କରିବା, ଛୁଇଁବା କିମ୍ବା ଧରିବା ଦ୍ୱାରା—
ତାଵଦ୍ ଭ୍ରମଂତି ଭୁଵନେ ମନୁଜା ଭଵୋତ୍ଥ ଦାରିଦ୍ଯ୍ର ରୋଗ ମରଣ ଵ୍ଯସନାଭିଭୂତାଃ
ମଣିଷମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଜନ୍ମରୁ ହୋଇଥିବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ପୀଡିତ ହୋଇ।
ଯତ୍ସଂସ୍ମୃତିଃ ସପଦି କୃଂତତି ଦୁଷ୍କୃତୌଘଂ ପାପାଵଲୀଂ ଜଯତି ଯୋଜନ ଲକ୍ଷତୋଽପି
ଯାହାଙ୍କ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ କଟିଯାଏ, ଅନେକ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଜିତିଯାଏ, ଏହା ଲକ୍ଷ ଯୋଜନା ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ।
ଆଲୋକୋତ୍କଂଠିତେନ ପ୍ରମୁଦିତ ମନସା ଵର୍ତ୍ମ ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଯାତଂ ସଦ୍ଯସ୍ମିନ୍କୃତ୍ଯମେତାମଥ ପ୍ରଥମ କୃତୀ ଜଜ୍ଞିଵାନ୍ସ୍ଵର୍ଗସିଂଧୁମ୍
ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସା କରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ପଥରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରେ—ସେମାନଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ; ଏଭଳି ପ୍ରଥମ କର୍ତ୍ତା ସ୍ୱର୍ଗ ସାଗରକୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଦେଵୀଭୂତ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମାନଂଦଦାଯିନୀ
ଦେବୀ ହୋଇ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଧର୍ମ ଦ୍ରଵୌଘଂ ମୁରରିପୁ ଚରଣାଂଭୋଜ ପୀଯୂଷସାରଂ।। ଦୁଃଖସ୍ଯାବ୍ଧେସ୍ତରିତ୍ରଂ ସୁରମନୁଜନୁତଂ ସ୍ଵର୍ଗସୋପାନ ମାର୍ଗମ୍। । ସର୍ଵାଂହୋହାରି ଵାରି ପ୍ରଵର ଗୁଣଗଣଂଭାସି ଯା ସଂଵହଂତୀ
ସେ ନିଜେ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୁର ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଚରଣ କମଳର ଅମୃତ ଧାରା; ଦୁଃଖର ସାଗର ଉପରେ ତାରିଣୀ, ଦେବ ଓ ମଣିଷମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପଥ। ସେ ଯେଉଁ ପାଣି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସ୍ଵଃସିଂଧୋ ଦୁରିତାବ୍ଧିମଗ୍ନ ଜନତା ସଂତାରଣି ପ୍ରୋଲ୍ଲସତ୍କଲ୍ଲୋଲା। । ମଲକାଂତିନାଶିତତମସ୍ତୋମେ ଜଗତ୍ପାଵନି
ସ୍ୱର୍ଗ ନଦୀର ତରଙ୍ଗ ଦୁଷ୍କର୍ମର ସାଗରରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମଳର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ—ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ହଂ ହୋ ମାନସ କଂପସେ କିମୁ ସଖେ ତ୍ରସ୍ତୋଭଯାନ୍ନାରକାତ୍କିଂ ତେ। ଭୀତିରିତି ଶ୍ରୁତିର୍ଦୁରିତକୃତ୍ସଂଜାଯତେ ନାରକୀ ।। ମାଭୈଷୀଃ ଶୃଣୁ ମେ ଗତିଂ ଯଦି ମଯା ପାପାଚଲ। ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିନୀ ପ୍ରାପ୍ତା ତେ ନିରଯଂ କଥଃ କିମପରଂ କିଂ ମେ ନ ଧର୍ମଂ ଧନମ୍
ହା ମନ, କାହିଁକି କମ୍ପିଉଛୁ? ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ନରକକୁ ଭୟ କରୁଛ? ପାପ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି। ଭୟ କରନି। ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ: ଯଦି ମୋର ପାପରୁ ଦ୍ୱେଷୀ ପ୍ରଥମେ ନରକକୁ ପହଞ୍ଚିଛି, ତେବେ ଆଉ କଣ ଅଛି? ମୋ ପାଇଁ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଧନ କଣ ଅଛି?
ସର୍ଵେଶାଦି ପ୍ରଶଂସା ମୁଦମନୁଭଵନଂ ମଜ୍ଜନଂ ଯତ୍ର ଚୋକ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ନାର୍ଯୋଵୀକ୍ଷ୍ଯହୃଷ୍ଟା। ଵିବୁଧ ସୁରପତିଃ ପ୍ରାପ୍ତିସଂଭାଵନେନ ଦେଵତ୍ଵଂ ତେ ଲଭଂତେ ସ୍ଫୁଟମ୍ ଅଶୁଭକୃତୋପ୍ଯତ୍ର ଵେଦାଃ ପ୍ରମାଣମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭୂତି ଓ ସ୍ନାନ କଥା ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମହିଳାମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ, ଦେବତାମାନେ ଲାଭ ଆଶାରେ ଆସନ୍ତି—ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ପାପୀମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେବତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି; ଏହାକୁ ବେଦ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱୀକାର କରେ।
ବୁଦ୍ଧେ ସଦ୍ବୁଦ୍ଧିରେଵଂ ଭଵତୁ ତଵ ସଖେ ମାନସ ସ୍ଵସ୍ତିତେ ଽସ୍ତୁ ଵାଣି ପ୍ରାଣପ୍ରିଯେଧି ପ୍ରକଟ ଗୁଣ ଵପୁଃ ପ୍ରାପ୍ନୁହି ପ୍ରାଣି ପୁଷ୍ଟିଂ ଯସ୍ମାତ୍ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିଃ
ମନ, ତୁମ ମନରେ ଶୁଭ ବୁଦ୍ଧି ହୋ, ଭଲ ହୋ। ତୁମର କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହୋ, ତୁମେ ଦୃଢ ଗୁଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ପାଅ, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ କର, କାରଣ ଏହି ଆଶା ସମସ୍ତଙ୍କର।