ଅପଧ୍ଵସ୍ତସ୍ତ୍ଵଯାଽଦେଶୋ ମମାଯଂ ପାପଚେତନ । ତସ୍ମାତ୍ପାପୀ ଭଵ ସ୍ଵତ୍ଵଂ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ
ହେ ପାପମନା, ତୁମେ ମୋର ଆଦେଶ ଭଙ୍ଗ କରିଛ, ଏହିପାଇଁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଇ, ପାପୀ ହେବା।
ଶିଖଯା ତ୍ଵଂ ଵିହୀନଶ୍ଚ ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରଵିଵର୍ଜିତଃ । ସର୍ଵାଚାରଵିହୀନସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମେ ଶିଖା ବିନା, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ହୀନ, ସମସ୍ତ ଆଚରଣରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଦୁଷ୍ଟଃ ସୁରାପଃ ସତ୍ଯଵର୍ଜିତଃ । ଚଂଡକର୍ମପ୍ରକର୍ତା ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ନରାଧମଃ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିବା, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, ସତ୍ୟହୀନ ଓ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ ହେବ।
ସୁରାଲୀନଃ କ୍ଷୁଧୀ ପାପୀ ଗୋଘ୍ନଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି । ଦୁଶ୍ଚର୍ମା ମୁକ୍ତକଚ୍ଛଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵେଷ୍ଟା ନିରାକୃତିଃ
ତୁମେ ମଦ୍ୟପାନରେ ଆସକ୍ତ, ଭୁଖା, ପାପୀ, ଗାଈ ହନ୍ତା, ଅଶୁଦ୍ଧ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଢିଲା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱେଷୀ ଓ ଅସ୍ଥିର ଆକୃତି ହେବ।
ପରଦାରାଭିଗାମୀ ତ୍ଵଂ ମହାଚଂଡଃ ପ୍ରଲଂପଟଃ । ସର୍ଵଭକ୍ଷଶ୍ଚ ଦୁର୍ମେଧାଃ ସଦାତ୍ଵଂ ଚ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସମ୍ପର୍କ କରିବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୂର, ଠକେଇବା, ମନ ଖରାପ, ସବୁକିଛି ଖାଇବା ଓ ସଦା ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ହେବ।
ସଗୋତ୍ରାଂ ରମସେ ନାରୀଂ ସର୍ଵଧର୍ମପ୍ରଣାଶକଃ । ପୁଣ୍ଯଜ୍ଞାନଵିହୀନାତ୍ମା କୁଷ୍ଠଵାଂଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ନିଜ ଗୋତ୍ରର ଜନନୀ ସହ ରମଣ କରିବ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ନାଶ କରିବ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ହୀନ ହେବ, ଏବଂ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହେବ।
ତଵ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ନ ସଂଶଯଃ । ଈଦୃଶାଃ ସର୍ଵପୁଣ୍ଯଘ୍ନା ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ସୁକଲୁଷୀକୃତାଃ
ତୁମର ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ହେବେ—ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ନାଶ କରିବା, ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ହେବେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ତୁରୁଂ ସୁଶପ୍ତ୍ଵୈଵ ଯଦୁଂ ପୁତ୍ରମଥାବ୍ରଵୀତ୍ । ଜରାଂ ଵୈ ଧାରଯସ୍ଵେହ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯମକଂଟକମ୍
ଏଭଳି ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ସେ ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ଅନାୟାସରେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର।'
ବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଦୂ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍ । ଯଦୁରୁଵାଚ- ଜରାଭାରଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ଵୋଢୁଂ ତାତ କୃପାଂ କୁରୁ
ଯଦୁ ହାତ ଜୋଡି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଭାର ବହିପାରୁନି, ବାପା, ଦୟା କର।'
ଶୀତମଧ୍ଵା କଦନ୍ନଂ ଚ ଵଯୋତୀତାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ । ମନସଃ ପ୍ରାତିକୂଲ୍ଯଂ ଚ ଜରାଯାଃ ପଂଚହେତଵଃ
ଶୀତ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା, ମାନ୍ଦ ଖାଦ୍ୟ, ବୟସ୍କ ନାରୀମାନେ, ଏବଂ ମନର ଅସନ୍ତୋଷ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖର କାରଣ।
ଜରାଦୁଃଖଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ନଵେ ଵଯସି ଭୂପତେ । କଃ ସମର୍ଥୋ ହି ଵୈ ଧର୍ତୁଂ କ୍ଷମସ୍ଵ ତ୍ଵଂ ମମାଧୁନା
ମୁଁ ନବଯୁବକ ଅବସ୍ଥାରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖ ସହିପାରୁନି, ରାଜା; କିଏ ଏହା ବହିପାରିବ? ଏବେ ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର।
ଯଦୁଂ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାରାଜଃ ଶଶାପ ଦ୍ଵିଜନଂଦନ । ରାଜ୍ଯାର୍ହୋ ନ ଚ ତେ ଵଂଶଃ କଦାଚିଦ୍ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହାରାଜ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦ୍ୱିଜମଣ୍ଡଳର ଆନନ୍ଦ ଯଦୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: 'ତୁମର ବଂଶ କେବେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।'
ବଲତେଜଃ କ୍ଷମାହୀନଃ କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମଵିଵର୍ଜିତଃ । ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହୋ ମଚ୍ଛାସନପରାଙ୍ମୁଖଃ
ତୁମେ ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଛମା ହୀନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ବିନା, ମୋର ଆଦେଶରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇବା—ଏଭଳି ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଦୁରୁଵାଚ- ନିର୍ଦୋଷୋହଂ ମହାରାଜ କସ୍ମାଚ୍ଛପ୍ତସ୍ତ୍ଵଯାଧୁନା । କୃପାଂ କୁରୁଷ୍ଵ ଦୀନସ୍ଯ ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୋ ଭଵ
ଯଦୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ମହାରାଜ; ତେବେ ଆପଣ ମୋତେ କାହିଁକି ଶାପ ଦେଲେ? ଦୁଃଖିତ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତୁ।'
ରାଜୋଵାଚ- ମହାଦେଵଃ କୁଲେ ତେ ଵୈ ସ୍ଵାଂଶେନାପି ହି ପୁତ୍ରକ । କରିଷ୍ଯତି ଵିସୃଷ୍ଟିଂ ଚ ତଦା ପୂତଂ କୁଲଂ ତଵ
ରାଜା କହିଲେ: 'ପୁଅ, ତୁମର ବଂଶରେ ମହାଦେବ ନିଜ ଅଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେବେ; ତେବେ ତୁମର କୁଳ ପବିତ୍ର ହେବ।'
ଯଦୁରୁଵାଚ- ଅହଂ ପୁତ୍ରୋ ମହାରାଜ ନିର୍ଦୋଷଃ ଶାପିତସ୍ତ୍ଵଯା । ଅନୁଗ୍ରହୋ ଦୀଯତାଂ ମେ ଯଦି ମେ ଵର୍ତ୍ତତେ ଦଯା
ଯଦୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ମହାରାଜ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଆପଣ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ; ମୋପାଇଁ ଦୟା ଥିଲେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।'
ରାଜୋଵାଚ- ଯୋ ଭଵେଜ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠପୁତ୍ରସ୍ତୁ ପିତୁର୍ଦୁଃଖାପହାରକଃ । ରାଜ୍ଯଦାଯଂ ସୁଭୁଂକ୍ତେ ଚ ଭାରଵୋଢା ଭଵେତ୍ସ ହି
ରାଜା କହିଲେ: 'ଯିଏ ପିତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ବଡ ପୁଅ ହୁଏ, ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ, ଭାର ବହେ—ସେଠାରେ ଯୋଗ୍ୟତା ଥାଏ।'
ତ୍ଵଯା ଧର୍ମଂ ନ ପ୍ରଵୃତ୍ତମଭାଷ୍ଯୋସି ନ ସଂଶଯଃ । ଭଵତା ନାଶିତାଜ୍ଞା ମେ ମହାଦଂଡେନ ଘାତିନଃ
ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କାମ କରିନାହ, ଯଥାଯଥ କଥା କହିନାହ; ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋର ଆଦେଶ ନାଶ କରିଛ, ବଡ ଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦନୁଗ୍ରହୋ ନାସ୍ତି ଯଥେଷ୍ଟଂ ଚ ତଥା କୁରୁ । ଯଦୁରୁଵାଚ- ଯସ୍ମାନ୍ମେ ନାଶିତଂ ରାଜ୍ଯଂ କୁଲଂ ରୂପଂ ତ୍ଵଯା ନୃପ
ତେଣୁ ଏଠାରେ କୌଣସି କୃପା ନାହିଁ; ତୁମେ ଯେମିତି ଚାହଁ, ସେମିତି କର। ଯଦୁ କହିଲେ: ରାଜା, ତୁମେ ମୋର ରାଜ୍ୟ, ବଂଶ ଓ ରୂପ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲା।
ତସ୍ମାଦ୍ଦୁଷ୍ଟୋ ଭଵିଷ୍ଯାମି ତଵ ଵଂଶପତିର୍ନୃପ । ତଵ ଵଂଶେ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ନାନାଭେଦାସ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯାଃ
ସେଠାରୁ ମୁଁ ତୁମ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟ ହେବି, ରାଜା। ତୁମ ବଂଶରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ନେବେ।
ତେଷାଂ ଗ୍ରାମାନ୍ସୁଦେଶାଂଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ରତ୍ନାନି ଯାନି ଵୈ । ଭୋକ୍ଷ୍ଯଂତି ଚ ନ ସଂଦେହୋ ଅତିଚଂଡା ମହାବଲାଃ
ସେମାନେ ଗାଁ, ଭଲ ଜମି, ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଓ ରତ୍ନ ଭୋଗ କରିବେ; ନିଶ୍ଚୟ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ।
ମମ ଵଂଶାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନାସ୍ତୁରୁଷ୍କା ମ୍ଲେଚ୍ଛରୂପିଣଃ । ତ୍ଵଯା ଯେ ନାଶିତାଃ ସର୍ଵେ ଶପ୍ତାଃ ଶାପୈଃ ସୁଦାରୁଣୈଃ
ମୋ ବଂଶରୁ ତୁରୁଷ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ, ଯେମାନେ ବିଦେଶୀ ଦେଖାଯିବେ। ତୁମେ ଯେଉଁମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଶାପରେ ଶାପିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ବଭାଷେ ରାଜାନଂ ଯଦୁଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନୃପୋତ୍ତମ । ଅଥ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାରାଜଃ ପୁନଶ୍ଚୈଵଂ ଶଶାପ ହ
ଏଭଳି ଯଦୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, ରାଜାମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୁଣି ସେଇ ମହାରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏଭଳି ଶାପ ଦେଲେ।
ମତ୍ପ୍ରଜାନାଶକାଃ ସର୍ଵେ ଵଂଶଜାସ୍ତେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ହି । ଯାଵଚ୍ଚଂଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ପୃଥ୍ଵୀ ନକ୍ଷତ୍ରତାରକାଃ
ଶୁଣ, ତୁମ ବଂଶରେ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ: ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥିବୀ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରା ରହିଛନ୍ତି,
ତାଵନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ପ୍ରପକ୍ଷ୍ଯଂତେ କୁଂଭୀପାକେ ଚରୌ ରଵେ । କୁରୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତୋ ବାଲଂ କ୍ରୀଡମାନଂ ସୁଲକ୍ଷଣମ୍
ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦେଶୀମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକରେ ବଢ଼ିବେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ସୀମାରେ ଘୁରିବେ। କୁରୁମାନେ ଛୁଆଁ ଭଳି ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି,
ସମାହ୍ଵଯତି ତଂ ରାଜା ନ ସୁତଂ ନୃପନଂଦନମ୍ । ଶିଶୁଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ସକୁରୁସ୍ତେନ ଵୈ ତଦା
ରାଜା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ସନ୍ତାନ ନୁହଁ, ରାଜାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଥିଲେ। ଶିଶୁ ବୋଲି ଜାଣି, ସେଉଁଠି ଛାଡିଦେଲେ, ଏଭଳି କୁରୁ ଛାଡ଼ା ହେଲେ।
ଶର୍ମିଷ୍ଠାଯାଃ ସୁତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତଂ ପୂରୁଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ । ସମାହୂଯ ବଭାଷେ ଚ ଜରା ମେ ଗୃହ୍ଯତାଂ ପୁନଃ
ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟବାନ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ ଡାକିଲେ ଓ କହିଲେ: ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୁଣି ନିଅ।
ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ସୁପୁଣ୍ଯଂ ହତକଂଟକମ୍ । ପୂରୁରୁଵାଚ- ରାଜ୍ଯଂ ଦେଵେ ନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ପିତ୍ରା ଭୁକ୍ତଂ ଯଥା ତଵ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଥିବା, ଅତି ପୁଣ୍ୟ ଓ ବିପଦ ଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କର। ପୁରୁ କହିଲେ: ଦେବତା, ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଭୋଗ କରିବି ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମ ପିତା ଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଦାଦେଶଂ କରିଷ୍ଯାମି ଜରା ମେ ଦୀଯତାଂ ନୃପ । ତାରୁଣ୍ଯେନ ମମାଦ୍ଯୈଵ ଭୂତ୍ଵା ସୁଂଦରରୂପଦୃକ୍
ମୁଁ ତୁମ ଆଦେଶ ମାନିବି; ରାଜା, ମୋତେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦିଅ। ଏବେ ମୋର ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଇ, ମୁଁ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରିବି।
ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାନ୍ସୁକର୍ମାଣି ଵିଷଯାସକ୍ତଚେତସା । ଯାଵଦିଚ୍ଛା ମହାଭାଗ ଵିହରସ୍ଵ ତଯା ସହ
ସେଇ ଯୁବତୀ ସହିତ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାହଁ, ଭୋଗ ଓ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର, ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଲାଗି ରଖ। ମହାଭାଗ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ସହିତ ବାସ କର।