ଵୈଷ୍ଣଵେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ମର୍ତ୍ଯା ଵର୍ତଂତି ଭୂତଲେ । ପ୍ରାସାଦକଲଶାଗ୍ରେଷୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ
ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ମନ୍ଦିରର ଶିଖର ଓ ଦେବସ୍ଥାନରେ—
ଯଥା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବିଂବାନି ତଥା ଚକ୍ରାଣି ଭାଂତି ଚ । ଵୈକୁଂଠେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭାଵସ୍ତଦ୍ଭାଵଂ ଜଗତୀତଲେ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚକ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଯେପରି ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ, ସେଇ ପ୍ରଭା ପୃଥିବୀରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା କୃତଂ ଵିପ୍ର ପୁଣ୍ଯଂ ଚାପି ମହାତ୍ମନା । ଵିଷ୍ଣୁଲୋକସ୍ଯ ସମତାଂ ତଥାନୀତଂ ମହୀତଲମ୍
ସେ ରାଜା ଓ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁଣ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକର ସମତା ପୃଥିବୀରେ ଆଣାଯାଇଲା।
ନହୁଷସ୍ଯାପି ପୁତ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ଯଯାତିନା । ଉଭଯୋର୍ଲୋକଯୋର୍ଭାଵମେକୀଭୂତଂ ମହୀତଲମ୍
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ବୈଷ୍ଣବ ଯୟାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ଲୋକର ଅବସ୍ଥା ପୃଥିବୀରେ ଏକାତ୍ମ ହେଇଗଲା।
ଭୂତଲସ୍ଯାପି ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଅଂତରଂ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵିଷ୍ଣୂଚ୍ଚାରଂ ତୁ ଵୈକୁଂଠେ ଯଥା କୁର୍ଵଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏନି; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—
ଭୂତଲେ ତାଦୃଶୋଚ୍ଚାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ଚ ମାନଵାଃ । ଉଭଯୋର୍ଲୋକଯୋର୍ଵିପ୍ର ଏକଭାଵଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ସେଇପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଇ ଲୋକରେ ଏକ ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ।
ଜରାରୋଗଭଯଂ ନାସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁହୀନା ନରା ବଭୁଃ । ଦାନଭୋଗପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ଅଧିକୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭୁଵି
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ, ଭୟ ଥିଲାନି; ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ; ଦାନ ଓ ଭୋଗର ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ବଢ଼ିଗଲା।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ତୁ ସୁଖଂ ପୁଣ୍ଯମଧିକଂ ପୌତ୍ରଜଂ ନରାଃ । ପ୍ରଭୁଂଜଂତି ସୁଖେନାପି ମାନଵା ଭୁଵି ସତ୍ତମ
ପୁଅମାନଙ୍କ ସୁଖ ଓ ପୁଣ୍ୟ, ଏବଂ ପଉତ୍ରମାନଙ୍କ ଆଉ ଅଧିକ ସୁଖ ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରସାଦଦାନେନ ଉପଦେଶେନ ତସ୍ଯ ଚ । ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ମାନଵା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସଦା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପା ଓ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସବୁ ରୋଗରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଲୋକପ୍ରଭାଵୋ ହି କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ମହୀତଲେ । ପଂଚଵିଂଶପ୍ରମାଣେନ ଵର୍ଷାଣି ନୃପସତ୍ତମ
ସେ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରଭା ପୃଥିବୀରେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଚିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଗଦୈର୍ହୀନା ନରାଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଞାନଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ । ଯଜ୍ଞଦାନପରାଃ ସର୍ଵେ ଦଯାଭାଵାଶ୍ଚ ମାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ରୋଗମୁକ୍ତ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୟା ନଥିବା ମାନବ—
ଉପକାରରତାଃ ପୁଣ୍ଯା ଧନ୍ଯାସ୍ତେ କୀର୍ତିଭାଜନାଃ । ସର୍ଵେ ଧର୍ମପରା ଵିପ୍ର ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ଓ ଧନ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତିର ଅଧିକାରୀ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।
ରାଜ୍ଞା ତେନୋପଦିଷ୍ଟାସ୍ତେ ସଂଜାତା ଵୈଷ୍ଣଵା ଭୁଵି । ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ- ଶ୍ରୂଯତାଂ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ଚରିତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବୈଷ୍ଣବ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ— ହେ ରାଜାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଭୂପତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣ।
ସର୍ଵଧର୍ମପରୋ ନିତ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଶ୍ଚ ନାହୁଷିଃ । ଅବ୍ଦାନାଂ ତତ୍ର ଲକ୍ଷଂ ହି ତସ୍ଯାପ୍ଯେଵଂ ଗତଂ ଭୁଵି
ସେ ନାହୁଷଙ୍କ ବଂଶଜ ସଦା ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଥିଲେ; ସେଠାରେ ସେ ଏଭଳି ଭାବରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପୃଥିବୀରେ କାଟିଲେ।
ନୂତନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ କାଯଃ ପଂଚଵିଂଶାବ୍ଦିକୋ ଯଥା । ପଂଚଵିଂଶାବ୍ଦିକୋ ଭାତି ରୂପେଣ ଵଯସା ତଦା
ତାଙ୍କ ଶରୀର ଏମିତି ନୂତନ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଚବିଶି ବର୍ଷର ଯୁବକ; ତାଙ୍କ ରୂପ ଓ ବୟସ ଚବିଶି ବର୍ଷର ମତେ ଚମକେ।
ପ୍ରବଲଃ ପ୍ରୌଢିସଂପନ୍ନଃ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ । ମାନୁଷା ଭୁଵମାସ୍ଥାଯ ଯମଂ ନୈଵ ପ୍ରଯାଂତି ତେ
ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଉଢ ହୋଇଥିଲେ, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦୟାରେ; ମାନବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବସି, କେବେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ରାଗଦ୍ଵେଷଵିନିର୍ମୁକ୍ତାଃ କ୍ଲେଶପାଶଵିଵର୍ଜିତାଃ । ସୁଖିନୋ ଦାନପୁଣ୍ଯୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଧର୍ମପରାଯଣାଃ
ସେମାନେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, କଷ୍ଟର ବନ୍ଧନରୁ ଦୂର, ଦାନର ପୁଣ୍ୟରେ ସୁଖୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା।
ଵିସ୍ତାରଂ ତେଜନାଃ ସର୍ଵେ ସଂତତ୍ଯାପି ଗତା ନୃପ । ଯଥା ଦୂର୍ଵାଵଟାଶ୍ଚୈଵ ଵିସ୍ତାରଂ ଯାଂତି ଭୂତଲେ
ହେ ରାଜା, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ବିସ୍ତାର ପାଇଲେ, ଯେପରି ଦୁର୍ବା ଘାସ ପୃଥିବୀରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ଯଥା ତେ ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରୈଃ ପ୍ରଵିସ୍ତୃତାଃ । ମୃତ୍ଯୁଦୋଷଵିହୀନାସ୍ତେ ଚିରଂ ଜୀଵଂତି ଵୈ ଜନାଃ
ଯେପରି ସେମାନେ ପୁଅ ଓ ପଉତିରେ ବିସ୍ତାରିତ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ କରନ୍ତି।
ସ୍ଥିରକାଯାଶ୍ଚ ସୁଖିନୋ ଜରାରୋଗଵିଵର୍ଜିତାଃ । ପଂଚଵିଂଶାବ୍ଦିକାଃ ସର୍ଵେ ନରା ଦୃଶ୍ଯଂତି ଭୂତଲେ
ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ସୁଖୀ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ; ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ ପୃଥିବୀରେ ଚବିଶି ବର୍ଷର ଯୁବକ ଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ସତ୍ଯାଚାରପରାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ । ଏଵଂ ସର୍ଵେ ଚ ମର୍ତ୍ଯାସ୍ତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ
ସମସ୍ତେ ସତ୍ୟ ଓ ନୀତିରେ ଲଗ୍ନ, ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠା; ଏଭଳି ସମସ୍ତ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦୟାରେ ଏମିତି ହୋଇଛନ୍ତି।
ସଂଜାତା ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଦାନଭୋଗପରାଯଣାଃ । ମୃତୋ ନ ଶ୍ରୂଯତେ ଲୋକେ ମର୍ତ୍ଯଃ କୋପି ନରୋତ୍ତମ
ସମସ୍ତ ମାନବ ଦାନ ଓ ଭୋଗରେ ଲଗ୍ନ; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ପୃଥିବୀରେ କେହି ମରିବା କଥା ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ।
ଶୋକଂ ନୈଵ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଦୋଷଂ ନୈଵ ପ୍ରଯାଂତି ତେ । ଯଦ୍ରୂପଂ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକସ୍ଯ ତଦ୍ରୂପଂ ଭୂତଲସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗର ଭାବ, ସେପରି ପୃଥିବୀର ଭାବ।
ସଂଜାତଂ ମାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରସାଦାତ୍ତସ୍ଯ ଚକ୍ରିଣଃ । ଵିଭ୍ରଷ୍ଟା ଯମଦୂତାସ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୁଦୂତୈଶ୍ଚ ତାଡିତାଃ
ହେ ମାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦୟାରେ ଘଟିଛି; ଯମଦୂତମାନେ ବିଷ୍ଣୁଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଡ଼ି ଦୂରେ ହଟିଯାଇଛନ୍ତି।
ରୁଦମାନା ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଧର୍ମରାଜଂ ପରସ୍ପରମ୍ । ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥିତଂ ଦୂତୈଶ୍ଚେଷ୍ଟିତଂ ଭୂପତେସ୍ତୁ ତୈଃ
ସମସ୍ତ ଯମଦୂତ ହାଇଁହାଇଁ କରି ଏକାଠି ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ରାଜାଙ୍କ କର୍ମ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ଖବର ଦେଲେ।
ଅମୃତ୍ଯୁଭୂତଲଂ ଜାତଂ ଦାନଭୋଗେନ ଭାସ୍କରେ । ନହୁଷସ୍ଯାତ୍ମଜେନାପି କୃତଂ ଦେଵଯଯାତିନା
ଦାନ ଓ ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ପୃଥିବୀ ଅମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା; ନାହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଦେବଯୟାତି ଏହା କରିଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ସ୍ଵର୍ଗରୂପଂ ପ୍ରଦର୍ଶିତମ୍ । ଏଵମାକର୍ଣିତଂ ସର୍ଵଂ ଧର୍ମରାଜେନ ଵୈ ତଦା
ସେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଭଳି ହୋଇଗଲା; ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମରାଜ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଧର୍ମରାଜସ୍ତଦା ତତ୍ର ଦୂତେଭ୍ଯଃ ଶ୍ରୁତଵିସ୍ତରଃ । ଚିଂତଯାମାସ ସର୍ଵାର୍ଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵଂନୃପଚେଷ୍ଟିତମ୍
ସେତେବେଳେ ଧର୍ମରାଜ ଦୂତମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସବୁ ଖବର ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭାବିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ମାତାପିତୃତୀର୍ଥଵର୍ଣନେ ଯଯାତିଚରିତ୍ରେ ପଂଚସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ପବିତ୍ର ପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ୱେନଙ୍କ କଥାରେ, ମାଆଁ-ବାପାଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିବର୍ଣ୍ଣନା ଓ ଯୟାତିଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ, ଏହା ସତପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ସୌରିର୍ଦୂତୈସ୍ତଥା ସର୍ଵୈଃ ସହ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଜଗାମ ସଃ । ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ତତ୍ର ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ ଦେଵଵୃଂଦୈଃ ସମାଵୃତମ୍
ସୁକର୍ମା କହିଲେ— ତାପରେ, ସୌରି ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହଜାର ଆଖିଅଛିଥିବା ଦେବତା, ଦେବମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସେଉଁଠାରେ ଦେଖିବାକୁ।