ତସ୍ମିଞ୍ଶାସତି ଧର୍ମଜ୍ଞେ ଯଯାତୌ ନୃପତୌ ତଦା । ଵୈଷ୍ଣଵା ମାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ରତପରାଯଣାଃ
ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ଯୟାତି ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ତଦ୍ଧ୍ଯାନାସ୍ତଦ୍ଗତାଃ ସର୍ଵେ ସଂଜାତା ଭାଵତତ୍ପରାଃ । ତେଷାଂ ଗୃହାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ପୁଣ୍ଯାନି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଓ ଏହି ଭାବରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ଘର ହେଉଥିଲା ଦିବ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପତାକାଭିଃ ସୁଶୁକ୍ଲାଭିଃ ଶଂଖଯୁକ୍ତାନି ତାନି ଵୈ । ଗଦାଂକିତଧ୍ଵଜାଭିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଂ ଚକ୍ରାଂକିତାନି ଚ
ସେଘରମାନେ ଶୁଭ୍ର ପତାକା, ଶଂଖ ଚିହ୍ନ ଓ ଗଦା ଚିହ୍ନ ଥିବା ଧ୍ୱଜ, ଏବଂ ଚକ୍ର ଚିହ୍ନ ସହିତ ସଦା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ପଦ୍ମାଂକିତାନି ଭାସଂତେ ଵିମାନପ୍ରତିମାନି ଚ । ଗୃହାଣି ଭିତ୍ତିଭାଗେଷୁ ଚିତ୍ରିତାନି ସୁଚିତ୍ରକୈଃ
ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ସେଘରମାନେ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଘରର ଦେଉଳି ଭାଗ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ରରେ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ର ଗୃହଦ୍ଵାରେଷୁ ପୁଣ୍ଯସ୍ଥାନେଷୁ ସତ୍ତମାଃ । ଵନାନି ସଂତି ଦିଵ୍ଯାନି ଶାଦ୍ଵଲାନି ଶୁଭାନି ଚ
ସମସ୍ତ ଘର ଦ୍ୱାର ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଦିବ୍ୟ ବନ ଓ ସୁନ୍ଦର ହରିତ ମାଟି ଥିଲା।
ତୁଲସ୍ଯା ଚ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଷୁ କେଶଵମଂଦିରୈଃ । ଭାସଂତେ ପୁଣ୍ଯଦିଵ୍ଯାନି ଗୃହାଣି ପ୍ରାଣିନାଂ ସଦା
ଏବଂ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଶବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଥିବା ସେଘରମାନେ ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଦିବ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ର ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଭାଵୋ ମଂଗଲୋ ବହୁ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଶଂଖଶବ୍ଦାଶ୍ଚ ଭୂଲୋକେ ମିଥଃ ସ୍ଫୋଟରଵୈଃ ସଖେ
ସମସ୍ତଠାରେ ବୈଷ୍ଣବ ଭାବ ଓ ବହୁତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା; ପୃଥିବୀରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟଉଁଠି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା, ହେ ବନ୍ଧୁ।
ଶ୍ରୂଯଂତେ ତତ୍ର ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଦୋଷପାପଵିନାଶକାଃ । ଶଂଖସ୍ଵସ୍ତିକପଦ୍ମାନି ଗୃହଦ୍ଵାରେଷୁ ଭିତ୍ତିଷୁ
ସେଠାରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୋଷ ଓ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ଶଂଖ, ସ୍ୱସ୍ତିକ ଓ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଘର ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଉଳିରେ ଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାରୀଭିର୍ଲିଖିତାନି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ଗୀତରାଗସୁଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛନା ତାନସୁସ୍ଵରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଜନନୀମାନେ ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଙ୍କିଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ସୁର ତାନ, ଗୀତ ଓ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱରରେ ଏହି ଚିତ୍ର ହେଉଥିଲା।
ଗାଯଂତି କେଶଵଂ ଲୋକା ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ମଣିଷମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ କେଶବଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ।
ହରିଂ ମୁରାରିଂ ପ୍ରଵଦଂତି କେଶଵଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଜିତଂ ମାଧଵମେଵ ଚାନ୍ଯେ । ଶ୍ରୀନାରସିଂହଂ କମଲେକ୍ଷଣଂ ତଂ ଗୋଵିଂଦମେକଂ କମଲାପତିଂ ଚ
ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ହରି, ମୁରାରି, କେଶବ, ଜିତ ମାଧବଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟେମାନେ ଶ୍ରୀନୃସିଂହ, କମଳନୟନ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଏକମାତ୍ର କମଳାପତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଜପଂତି ରାମଂ ଚ ଜପ୍ଯୈଃ ପରିପୂଜଯଂତି । ଦଂଡପ୍ରଣାମୈଃ ପ୍ରଣମଂତି ଵିଷ୍ଣୁଂ ତଦ୍ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତାଃ ପରଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତେ
ସେମାନେ ଶରଣ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ରାମଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଦଣ୍ଡ ନମସ୍କାର କରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଥିଲେ, ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଏହି ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ବୈଷ୍ଣବ।
ଇତି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣେ ଭୂମିଖଂଡେ ଵେନୋପାଖ୍ଯାନେ ମାତାପିତୃତୀର୍ଥଵର୍ଣନେ ଯଯାତିଚରିତ୍ରେ ଚତୁଃସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନଙ୍କ କଥା, ମାତାପିତା ତୀର୍ଥର ବର୍ଣ୍ଣନା ଏବଂ ଯୟାତିଙ୍କ ଚରିତ୍ର ବିଷୟରେ ଚଉହଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ସୁକର୍ମୋଵାଚ- ଵିଷ୍ଣୁଂ କୃଷ୍ଣଂ ହରିଂ ରାମଂ ମୁକୁଂଦଂ ମଧୁସୂଦନମ୍ । ନାରାଯଣଂ ଵିଷ୍ଣୁରୂପଂ ନାରସିଂହଂ ତମଚ୍ଯୁତମ୍
ସୁକର୍ମା କହିଲେ— ବିଷ୍ଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ହରି, ରାମ, ମୁକୁନ୍ଦ, ମଧୁସୂଦନ, ନାରାୟଣ, ବିଷ୍ଣୁର ରୂପ, ନରସିଂହ, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ—
କେଶଵଂ ପଦ୍ମନାଭଂ ଚ ଵାସୁଦେଵଂ ଚ ଵାମନମ୍ । ଵାରାହଂ କମଠଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ହୃଷୀକେଶଂ ସୁରାଧିପମ୍
କେଶବ, ପଦ୍ମନାଭ, ବାସୁଦେବ, ବାମନ, ବରାହ, କଚ୍ଛପ, ମାଛ, ହୃଷୀକେଶ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ—
ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଵିଶ୍ଵରୂପଂ ଚ ଅନଂତମନଘଂ ଶୁଚିମ୍ । ପୁରୁଷଂ ପୁଷ୍କରାକ୍ଷଂ ଚ ଶ୍ରୀଧରଂ ଶ୍ରୀପତିଂ ହରିମ୍
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ଅନନ୍ତ, ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର, ପୁରୁଷ, ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଶ୍ରୀଧର, ଶ୍ରୀପତି, ହରି—
ଶ୍ରୀନିଵାସଂ ପୀତଵାସଂ ମାଧଵଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ପ୍ରଭୁମ୍ । ଇତ୍ଯେଵଂ ହି ସମୁଚ୍ଚାରଂ ନାମଭିର୍ମାନଵାଃ ସଦା
ଶ୍ରୀନିବାସ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ମାଧବ, ମୋକ୍ଷଦାତା, ପ୍ରଭୁ— ଏହିପରି ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଲୋକମାନେ ସଦା ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ନରାଃ ସର୍ଵେ ବାଲଵୃଦ୍ଧାଃ କୁମାରିକାଃ । ସ୍ତ୍ରିଯୋ ହରିଂ ସୁଗାଯଂତି ଗୃହକର୍ମରତାଃ ସଦା
ସମସ୍ତ ଲୋକ— ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, କୁମାରୀ, ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ— ସେମାନେ ଘରକାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସଦା ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି।
ଆସନେ ଶଯନେ ଯାନେ ଧ୍ଯାନେ ଵଚସି ମାଧଵମ୍ । କ୍ରୀଡମାନାସ୍ତଥା ବାଲା ଗୋଵିଂଦଂ ପ୍ରଣମଂତି ତେ
ବସିବା, ଶୋଇବା, ଯାତ୍ରା, ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାବେଳେ ସେମାନେ ମାଧବଙ୍କୁ ମନେପକାନ୍ତି; ଖେଳୁଥିବା ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।
ଦିଵାରାତ୍ରୌ ସୁମଧୁରଂ ବ୍ରୁଵଂତି ହରିନାମ ଚ । ଵିଷ୍ଣୂଚ୍ଚାରୋ ହି ସର୍ଵତ୍ର ଶ୍ରୂଯତେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ଦିନ ରାତି ସେମାନେ ମଧୁର ହରିନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତଠାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାମ ଶୁଣାଯାଏ।
ଵୈଷ୍ଣଵେନ ପ୍ରଭାଵେଣ ମର୍ତ୍ଯା ଵର୍ତଂତି ଭୂତଲେ । ପ୍ରାସାଦକଲଶାଗ୍ରେଷୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ
ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମଣିଷମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ମନ୍ଦିରର ଶିଖର ଓ ଦେବସ୍ଥାନରେ—
ଯଥା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ବିଂବାନି ତଥା ଚକ୍ରାଣି ଭାଂତି ଚ । ଵୈକୁଂଠେ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭାଵସ୍ତଦ୍ଭାଵଂ ଜଗତୀତଲେ
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଚକ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଯେପରି ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ, ସେଇ ପ୍ରଭା ପୃଥିବୀରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ।
ତେନ ରାଜ୍ଞା କୃତଂ ଵିପ୍ର ପୁଣ୍ଯଂ ଚାପି ମହାତ୍ମନା । ଵିଷ୍ଣୁଲୋକସ୍ଯ ସମତାଂ ତଥାନୀତଂ ମହୀତଲମ୍
ସେ ରାଜା ଓ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁଣ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକର ସମତା ପୃଥିବୀରେ ଆଣାଯାଇଲା।
ନହୁଷସ୍ଯାପି ପୁତ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵେନ ଯଯାତିନା । ଉଭଯୋର୍ଲୋକଯୋର୍ଭାଵମେକୀଭୂତଂ ମହୀତଲମ୍
ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ବୈଷ୍ଣବ ଯୟାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇ ଲୋକର ଅବସ୍ଥା ପୃଥିବୀରେ ଏକାତ୍ମ ହେଇଗଲା।
ଭୂତଲସ୍ଯାପି ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଅଂତରଂ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵିଷ୍ଣୂଚ୍ଚାରଂ ତୁ ଵୈକୁଂଠେ ଯଥା କୁର୍ଵଂତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ପୃଥିବୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏନି; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—
ଭୂତଲେ ତାଦୃଶୋଚ୍ଚାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ଚ ମାନଵାଃ । ଉଭଯୋର୍ଲୋକଯୋର୍ଵିପ୍ର ଏକଭାଵଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯତେ
ପୃଥିବୀରେ ଲୋକମାନେ ସେଇପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଇ ଲୋକରେ ଏକ ଅବସ୍ଥା ଦେଖାଯାଏ।
ଜରାରୋଗଭଯଂ ନାସ୍ତି ମୃତ୍ଯୁହୀନା ନରା ବଭୁଃ । ଦାନଭୋଗପ୍ରଭାଵଶ୍ଚ ଅଧିକୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଭୁଵି
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ, ଭୟ ଥିଲାନି; ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ; ଦାନ ଓ ଭୋଗର ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀରେ ବଢ଼ିଗଲା।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ତୁ ସୁଖଂ ପୁଣ୍ଯମଧିକଂ ପୌତ୍ରଜଂ ନରାଃ । ପ୍ରଭୁଂଜଂତି ସୁଖେନାପି ମାନଵା ଭୁଵି ସତ୍ତମ
ପୁଅମାନଙ୍କ ସୁଖ ଓ ପୁଣ୍ୟ, ଏବଂ ପଉତ୍ରମାନଙ୍କ ଆଉ ଅଧିକ ସୁଖ ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରସାଦଦାନେନ ଉପଦେଶେନ ତସ୍ଯ ଚ । ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ମାନଵା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସଦା
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପା ଓ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସବୁ ରୋଗରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଲୋକପ୍ରଭାଵୋ ହି କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ମହୀତଲେ । ପଂଚଵିଂଶପ୍ରମାଣେନ ଵର୍ଷାଣି ନୃପସତ୍ତମ
ସେ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରଭା ପୃଥିବୀରେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ହେ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଚିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।